تکاپو از تولّد تا مرگ زندگی، مبارزه، و شهادت دکتر کاظم سامی. محمد علی اصفهانی

زندگی، مبارزه، و شهادت دکتر کاظم سامی

زنده ياد کاظم سامی کرمانی از پدر و مادری مهاجر که جاذبه مذهبی آنها و خانواده شان را از کوير سوزان کرمان به مشهد کشانده بود، در سال ۱۳۱۳ متولد شد.
او دوران اوليه کودکی اش را در رژيم استبدادی رضاخانی گذراند، اما در اوايل مدرسه با هجوم نيروهای متفقين به ايران به خصوص اشغال شهر مشهد توسط روس ها روبه رو بود.
فضای قدسی شهر کانون خانوادگی که اشتياق و اعتقاد مذهبی آنان را به خراسان کشانده بود، هسته های اوليه اعتقادات مذهبی او را پرورش و رشد داد و اين اعتقادات در سال های بعد، از طريق استاد و معلم، شالوده ای و بنيانی محکم يافت.
اما درست در همين زمان، رويدادهای تاريخی چون ورود روس ها به شمال کشور،  وجود نيروهای متفقين در گوشه و کنار ايران، شنيدن داستان سقوط مفتضحانه رژيم رضاخانی در شهريور ۱۳۲۰ و از هم پاشيدن سازمان کشور، احساس مالی و مليت خواهی را توأم با فکر و انديشه مذهبی در او برانگيخت.
بدين سبب بود که وقتی در دبيرستان با نهضت ملی شدن نفت مواجه شد، با شور و شوق آن را پذيرفت و در جهت ملی شدن صنعت نفت به فعاليت پرداخت.
محيط زندگی و تلاش خانواده و اطرافيانش برای زيستن و رفع مشکلات گذران زندگی، او را با بعد ديگری از دردهای اجتماعی آشنا ساخت.
او که هنوز دبيرستان را به پايان نرسانده بود، مجبور شد به کار بپردازد و حتی به علت صغر سن ناگزير بود که شناسنامه اش را تغيير دهد و سن خود را يک سال افزايش دهد. بدين ترتيب، تاريخ تولّد او ،که در سال ۱۳۱۴ متولد شده بود، در شناسنامه اش ۱۳۱۳ درج شد.

محيط خانوادگی

پدر کاظم سامی مرحوم غلامرضا سامی مردی مهربان، صميمی، بلندنظر، مصمم و فداکار بود.
مادر وی بانو عصمت سامی محور اصلی اين کانون ايمان و عطوفت و اوج صميميت ها بود که يک سال بعد از قتل فرزندش در حال اغما و تصادفاً در همان بيمارستان و در همان اتاق مراقبت های ويژه و در ميان اضطراب و رنج منسوبانش که او را بسيار دوست داشتند، درگذشت. مادر وی بی نهايت وارسته، خداشناس، فروتن، نکته سنج و غمخوار بود.
مهدی عضو ديگر اين خاندان که سری پرشور، مبارز و فعال داشت، ۲۰ سال قبل از قتل سامی طی حادثه ای در دريا غرق شد.
سامی که از همان دوران کودکی فشار زندگی را روی شانه های خويش حس می کرد وقتی به مدرسه می رفت و وقتی به دانشگاه راه يافت مجبور بود برای ادامه تحصيل خود کار کند. سامی حتی در دوران مبارزه هميشه ناچار بود مشاغل و وظايف گوناگونی را مانند تدريس، کشيک های متمادی شبانه تقبل کند تا بتواند از عهده مخارج زندگی برآيد.
در واقع زمينه فکری ـ مذهبی او اولاً از خانواده اش ناشی می شود؛ و ثانياً در فضای تحصيلی و در سايه زمزمه محبت استاد محمدتقی شريعتی مزينانی رشد می يابد. و وجه ملی اعتقادی اش از واقعه شکست شهريور ۲۰ و اوج گيری احساس مليت حاصل از نهضت ملی شدن نفت ريشه می گيرد. اما روح عدالتخواهی، انسان دوستی و عشق به انسانيت در وجودش ناشی از درک اجتماعی او بود.
او که خود دردمندی زجرديده و رنج کشيده بود و در اين گردونه علاوه بر تحصيل ناچار بود برای گذران زندگی از بام تا شام بچرخد، به خوبی دردهای ناشی از فقدان عدالت اجتماعی را درمی يافت. در همان نوشته های دوران تحصيل و در سخنان و گفتارش نکته های عدالتخواهی مذهبی را به صورتی برجسته و درخشان ارائه می داد و جاذبه به وجود می آورد. با وجودی که استعداد درخشانی در رشته های مختلف تحصيلی داشت به عشق درمان دردهای انسان ها به پزشکی روی آورد.

دوران تحصيل و دبيرستان

سامی در سال دوم دبيرستان و با اوج گيری نهضت ملی شدن نفت، احساس مبارزه با استعمار و استثمار به دليل درس های انسانی و مذهبی کانون نشر حقايق اسلامی و ارتباط گرفتن با عده ای که چون او روح ملی و مذهبی را با حق طلبی و عدالتخواهی توام ساخته بودند به مسيری ديگر کشانده شد و روحيه ظلم ستيزی، آزاديخواهی و پويايی فکری و ذهنی او را برانگيخت.
دانشگاه
سال اول پزشکی را بعد از کودتای ۲۸ مرداد، در مشهد گذراند، در حالی که ناچار بود به شغل معلمی هم بپردازد.
او همچنين به سروسامان دادن به فعاليت های زيرزمينی خود ادامه داد، اما از آن سال به بعد به دانشگاه تهران انتقال يافت و تحصيلات خود را در رشته روانپزشکی و دوره تخصصی در تهران گذراند و فعاليت های خود را نيز در فضای بزرگ تر و با مسئوليت های سنگين تر آغاز کرد.
سامی در سال ۱۳۴۹ ازدواج کرد و حاصل اين ازدواج دو فرزند دختر است. همسر سامی می گويد: دکتر از سال ۱۳۴۹ تا سال ۱۳۵۷ دستگير نشد و اصولاً زندان های دکتر سامی همه مربوط به قبل از ازدواج ما بودند.

فعاليت های سياسی و اجتماعی

فعاليت های بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ او را فردی بار آورد که هميشه در جهت گردآوری گروه ها، احزاب و سازمان ها باشد، هميشه منافع ملی را بر منافع گروهی مقدم می شمرد و در اين راه بزرگ ترين حربه او صداقت او بود.
او در نهضت مقاومت ملی به فعاليت های پيگيری پرداخت و تحصيل در دانشکده پزشکی را ادامه داد و در کنار آن به فعاليت و کار همت گماشت. منشی شد، معلم شد، درس خصوصی داد از ادبيات تا رياضيات. و با وجود آن، به دوستان می پرداخت. مشکل آنها را چون مشکلات شخصی خود به حساب می آورد و در رفع آن نهايت کوشش خود را به کار می برد هر کدام از دوستانش شاهد مثالی از اين نمونه های فراوان به ياد دارند.
زمانی که به خاطر طولانی شدن فعاليت های زيرزمينی، بسياری از فعالان از ميدان خارج شدند و نهضت مقاومت ملی به مرور از ميان رفت، او از پا ننشست. هسته ای از جوانان و دانشجويان را برای روز مبادا حفظ کرد، به مطالعه وا داشت و به جلسات مختلف کشاند و روح ستيزه گری و مبارزاتی را همچنان داغ نگه داشت.
زمانی که کاظم تازه فارغ التحصيل شده بود، اندک اندک فرصت هايی به وجود آمد. دکترين آيزنهاور مطرح شد و متاسفانه عده ای از «سياسيون» آن را تائيد کردند و خواستند از اين راه، گشايش در کارشان ايجاد شود و درست در همين حال، همين دوستان قليل کاظم که خود را فارغ از تمام گروه بندی ها و روحيه های فرصت طلبی نگه داشته بودند به اعتراض پرداختند و اولين اعلاميه خود را انتشار دادند، سکوت را شکستند، توقيف و زندانی شدن را به جان خريدند و اين اولين ناقوسی بود که بعد از قطع فعاليت های نهضت مقاومت ملی، عليه رژيم شاهنشاهی به صدا درمی آمد و همين ندا بود که کم کم دانشگاه تهران را به حرکت درآورد و از سال ۱۳۳۹ رويارويی با رژيم اوج گرفت.
سامی همه جا بود و همه جا بدون تظاهر، مسئوليت های بزرگی به عهده می گرفت. در فعاليت های سياسی که در اين سال ها نضج می گرفت، همه به نوعی و در جايی نقش خود را بازی می کردند، ولی سامی همه جا بود و همه جا می غريد و همه جا استدلال می کرد، نقايصی را تحمل می کرد و در جهت اصلاح برمی آمد و نکات مثبت را به صورتی درخشان تر و برجسته تر عيان می ساخت. و در اين جريان ابتدا مشکل ترين و بی سروصداترين کارها را بر عهده گرفت که ارتباط و سازماندهی دانشجويان مقيم خارج از کشور بود.
کسانی که از آن سال ها باقی مانده اند و در سازماندهی دانشجويان خارج از کشور در آن سال های پرشور موثر بودند از فعاليت های او آگاهند که از هزاران کيلومتر دورتر، چگونه اختلافات را از ميان برد و از دانشجويان مخالف، مشتی گره کرده به وجود آورد و اختلافات عقيده و سليقه را به اتحادی محکم در برابر رژيم بدل ساخت.
درست در کنار اين فعاليت ها که دنيايی کار و زحمت به همراه داشت، در جبهه داخلی باز هم فعال و کوشا و در همه جا حاضر و ناظر بود.
وقتی که در اواخر سال ۱۳۳۹ در اثر سختگيری و ضرب وشتم و زندان، بسياری از فعالان داخلی از صحنه خارج شده بودند، سامی بود که باز هم در دانشگاه تهران و خارج از آن فعال بود و اين نقش را به طور چشمگير و موثر ايفا کرد و تا آزاد شدن ديگران، تمام وظايف افراد مختلف را در سطوح متفاوت به کمک دوستانی نزديک به عهده داشت. يقيناً اگر اين کوشش ها نبود رژيم به سادگی درصدد آزاد کردن زندانيان برنمی آمد.
سامی هرگز در مبارزات خود تنها هدفش استبداد نبود، بلکه استعمار خارجی و استثمار را نيز مدنظر داشت.
سامی به بعد فرهنگی و بالا رفتن شعور سياسی مردم بيش از شعارهای توخالی اهميت می داد و در اين جهت بدون تظاهر در تمام جبهه های ممکن به فعاليت پرداخت. می نوشت و سخن می راند، اما غالب نوشته هايش بدون نام بود و هرگز کسی در نمی يافت که کلمات به تحرير درآمده و در کنار هم آنچنان شاعرانه چيده شده از کيست؟
سعی کرد مجله ای به نام «پيکار انديشه» انتشار دهد و شماره ای از آن نيز در اختيار مردم قرار گرفت، اما شماره دوم آن در چاپخانه به همراه خود سامی توقيف و به محاق کشيده شد.
اما در کنار اين فعاليت ها، سامی در کانون نشر حقايق اسلامی به مدد کوشش های استاد محمدتقی شريعتی راهی تقريباً مشابه کوشش های دينی بازرگان و طالقانی و همفکرانشان را در تهران پی گرفت.
تلاش برای به روز کردن اصول عقايد، پيراستن اسلام از خرافات و معرفی اسلام اصيل و متکی بر آزادی و عدالت و برادری، در جلسات منظم و هفتگی، تعقيب می شد. جلساتی که با پيشنهاد طاهر احمدزاده از زمستان سال ۱۳۲۳ سامانی تازه يافت.
کانون نشر حقايق اسلامی اما در تفاوتی معنادار با انجمن اسلامی دانشجويان آن زود، رويکردی نقادانه به مسائل اقتصادی- اجتماعی کشور داشت. تفسيرهای قرآن و نهج البلاغه استاد محمدتقی شريعتی و نيز طاهر احمدزاده در حقيقت سخنرانی هايی بودند که به ويژه جوانان مسلمان را تشويق به شرکت در مسئوليت های اجتماعی و مبارزات سياسی می کردند.
از همين منظر بود که کاظم سامی، علی شريعتی، دل آسايی، نظام الدين قهاری، تاج الدينی، سرجمعی، برادران حکيمی، ممکن، خطيب، نيک نژاد، عرب زاده، فضلی نژاد، صفويه، هراتی، سرايدارپور، شاکری نژاد و بسياری ديگر از دل کلاس ها و جلسات کانون به نهضت خداپرستان سوسياليست و سپس جمعيت آزادی مردم ايران (جاما) پيوستند.
زنده ياد کاظم سامی کرمانی از اعضای ثابت کانون نشر حقايق اسلامی از جمله افرادی محسوب می شد که در سخنرانی های مرحوم محمد نخشب در مشهد، پيوسته حضور می يافت. او ضمن پيوستن به حزب ايران، مقدمات ملاقات نخشب و استاد محمدتقی شريعتی را فراهم می آورد.
بعد از شکست فعاليت های جبهه ملی دوم و افول مبارزات ضمن سال های ۴۰ و ۴۱ و به خون کشيدن قيام ۱۵ خرداد سال ۴۲ و شکست تجربه انتشار نشريه نوين، بازهم او به انديشه و تعقل پرداخت.
در انتهای دهه ۱۳۳۰ جناح راديکال جبهه ملی معتقد بود که با آغاز مجدد سرکوب و محو همان اندک آزادی های سياسی، بايد حزب، هم مشی مبارزاتی خود را عوض کند و راه و روش قهرآميز و تدارک انقلاب را به عنوان وظيفه اصلی خود بپذيرد. قيام ۱۵ خرداد و سرکوب خونين آن توسط رژيم شاه ضرورت عملی کردن اين طرح را فوريت بخشيد.
در اين شرايط، جناح راديکال حزب مردم ايران در نخستين کنگره اين حزب در خرداد ماه ۱۳۴۲ طرح مبارزه قهرآميز با رژيم و تغيير مشی جبهه ملی را به وسيله دکتر کاظم سامی و دکتر حبيب الله پيمان مطرح می کنند که با مخالفت اکثريت روبه رو می شود و در نخستين کنگره جبهه ملی مورد قبول قرار نمی گيرد و لذا کار مخفی اين گروه برای پايه گذاری جنبش آزادی بخش مردم ايران (جاما) آغاز می شود.
سامی در کنار فعاليت های سياسی و اجتماعی، فردی حساس و عاطفی بود. البته همسر دکتر سامی معتقد است: «حساس بودن دکتر سامی به خاطر منضبط بودن سامی بوده است. آدم بسيار دقيق و با ديسيپلينی بود. بسيار وقت شناس بود و کارش روال خاصی داشت و برای هر کاری وقت می گذاشت، برنامه ريزی می کرد و حساس بود. بسياری از دوستان سياسی وی نقل می کنند که در بسياری از مشکلات مالی که پيش می آمد، ايشان بدون ريا کمک می کرد. بيشتر بيمارانش را برای رضای خدا معاينه می کرد.»

تأسيس حزب

جاما در سال ۱۳۴۲ تاسيس و به جذب نيرو و گسترش فعاليت ها می پردازد و به زودی اکثر جوانان حزب مردم ايران و بعضی ديگر از فعالان وابسته به جبهه ملی در تهران و چند شهرستان جذب آن شده و با هدف براندازی نظام سلطنتی فعاليت می کنند.
در اين مدت، همکاری جوانان جاما با حزب مردم ايران ادامه می يابد. در سال ۱۳۴۴ ساواک تعدادی از فعالان جاما و چند نفر از اعضای کميته حزب مردم ايران را که مورد سوءظن قرار گرفته بودند، بازداشت می کند. اعضای حزب پس از اثبات بی اطلاعی آنها از تاسيس و فعاليت جاما آزاد می شوند اما دکتر سامی، دکتر پيمان و برخی ديگر از فعالان همراه شان محکوم شده و به زندان می روند.
زنده ياد دکتر کاظم سامی در بهمن ماه ۱۳۵۷ با ادامه فعاليت جاما ديدگاه های خداپرستان سوسياليست را از منظر خود و يارانش پی گرفت. اين در حالی بود که دکتر حبيب الله پيمان در سال های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ همراه با مهندس عبدالعلی بازرگان، مهندس محمد توسلی، دکتر غلامعباس توسلی، مهندس ميرحسين موسوی و جمعی ديگر، نشرياتی را به نام «جنبش مسلمان ايران» منتشر کرد. از اواخر سال ۱۳۵۶ و با تاسيس «جنبش مسلمانان مبارز» از منظر خود و همراهانش و اين بار بدون دکتر سامی، تحقق انديشه های خداپرستان سوسياليست را مدنظر قرارداد.

اهداف جاما در انتهای دهه ۱۳۳۰ به ترتيب زير بود:
۱- کسب آزادی و استقلال
۲- تاکتيک در جهت روش فوق
۳- اتحاد همه نيروهای ملی، کسب خبر از موقعيت جغرافيايی و سوق الجيشی و ميزان قدرت دفاعی و انتظامی در پاره ای مناطق به منظور شروع تحريکات تحت عنوان «جنگ های پارتيزانی».
به علاوه «جاما» با پخش سه فقره اطلاعيه ماهيت خويش را آشکار و صريحاً تحريک مردم به مقاومت در مقابل دستگاه حکومت و محو و نابودی کامل رژيم را در يک مبارزه قاطع خواستار شد.
با پيروزی انقلاب، سامی به عنوان وزير بهداری در کابينه مرحوم مهندس بازرگان منصوب شد. همسر سامی می گويد:
دکتر سامی در انقلاب شکوهمند اسلامی ۲۲ بهمن با اعتقاد عميق و خلوص نيت کوشا بود و در دوران انقلاب و پس از انقلاب به صورت يک روشنفکر حراف و عيب جو کنار ننشست بلکه ضمن قبول مسئوليت در يکی از پست های خدماتی يعنی وزارت بهداری که از طرف مهندس بازرگان به ايشان پيشنهاد شد، مشغول به خدمت شد. دکتر سامی اولين وزير بهداری بعد از انقلاب بود که ضمن قبول اين پست، مسئوليت حدود ۳۰ واحد درمانی ديگر را به عهده گرفت و ضمن ادغام واحدهای مشابه و کاهش بوروکراسی و حذف مخارج زائد، منشاء خدمات ارزنده ای گرديد.

همسر سامی می افزايد:
«در طول وزارت کاظم سامی هيچگاه احساس همسر يک وزير را نداشته ام و زندگی ما مثل قبل از وزارت بود و اگر قبل از وزارت من در خارج از منزل کار می کردم، در بعد از وزارت نيز اين طور بود. حتی يادم می آيد يکبار ايشان در دوران وزارت با قطار سراسری می خواست به مشهد برود و يک محافظ داشت که آدم تنبلی بود و اين کاره نبود، تمام شب دکتر در قطار بيدار و محافظش خواب بود. ايشان از اتومبيل های وزارتخانه نيز استفاده نمی کرد. يک اتومبيل قراضه ۲۸۰۰ شورلت قديمی داشت که تازه آن زمان هم برای شورلت قراضه ايشان حرف درآورده بودند. سامی قبل از استعفای دولت موقت در چهاردهم آبان ۱۳۵۸ چندين بار استعفای خود را به خاطر نارسايی ها و کمبودها و دخالت های بی مورد، تقديم مهندس بازرگان کرده بود، ولی مهندس قبول نکرده بود و دکتر سامی هم چون احترام خاصی برای مهندس بازرگان قائل بود به کار خود ادامه داد. اما نهايتاً چند روز زودتر از ۱۴ آبان استعفا داد. زيرا فقط وزارت بهداری تنها زيرمجموعه دکتر سامی نبود، بلکه بهزيستی، هلال احمر و تامين اجتماعی امروز نيز زيرنظر ايشان بود و دکتر سامی از دخالت های نابه جا رنج می برد.»

دکتر سامی در طول وزارت در انديشه پياده کردن طب ملی بود يعنی می خواست رابطه پولی ميان طبيب و بيمار را قطع کند و همين خود باعث دشمنی ها و خصومت های شديدی با او شد. صحنه سازی ها در وسايل ارتباط جمعی عليه او به وجود آوردند که با روح عدالتخواهی و صداقت او هماهنگی نداشت. بدين جهت عطای وزارت را به لقايش بخشيد و خود را باز هم متعهدی تلاشگر يافت که در جهت ديدن نابسامانی ها و کج روی ها و ارائه آن به مردم کوشا بود.

نامزدی برای رياست جمهوری و مجلس اول

دکتر سامی در انتخابات اولين دوره رياست جمهوری نامزد می شود. او اعتقاد داشت رئيس جمهوری بايد عنصری انقلابی با بينش و طرز تفکر مکتبی و آگاه با تقوی و پيشرو در مبارزه و مقاومت و آگاهی و مسئوليت اجتماعی باشد.
ايشان با اينکه می دانست در شرايط انتخابات دوره اول رياست جمهوری، پيروز انتخابات نيست، اما به خاطر طرح ديدگاه ها و نظرات و آرای خود و انتخابات حزب (جاما) و برای اينکه مردم بيشتر با افکار و انديشه هايشان و حزبشان آشنا شوند نامزد انتخابات رياست جمهوری  شد.
در عين حال مردم تهران دکتر سامی را به مجلس اول بعد از انقلاب فرستادند و او در مجلس از حقوق مردم برای حفظ اصول و اجرای قانون اساسی با کلام منطقی و نيز با سکوت خود دفاع کرد.

همسر سامی می گويد: «مجلس اول تا قبل از حادثه هفتم تير آرام بود اما بعد از حادثه هفتم تير به سامی و دوستانش بسيار فشار وارد شد. با اينکه می دانستند حادثه ربطی به اينها نداشت ولی بعضی ها خيلی توهين می کردند، خيلی اذيت می کردند اما سامی و دوستانش در حد توان کار کردند و ديگر بعد از آن وی نخواست که وارد عرصه قدرت شود.»

سامی پس از پايان دوره نخست مجلس شورای اسلامی هيچگونه پستی به عهده نداشت و تنها به درمان دردمندانی که از اختلالات روانی و فشارهای اجتماعی رنج می بردند پرداخت و دائماً بر تجارب علمی و نظری خود می افزود.

قتل سامی

ساعت ۳۰/۱۱ چهارشنبه دوم آذر ماه ۱۳۶۷ شخصی که خود را غلام همتی معرفی می کرد، در واپسين ساعات کار طبابت دکتر کاظم سامی وارد مطب وی شده و از همسر ايشان که در روزهای زوج مطابق معمول، به تنظيم اوقات امور مطب مشغول بود، براساس وقت قبلی تقاضای ملاقات با دکتر را کرد.
در فاصله کوتاهی پس از راهنمايی وی به داخل مطب، با شنيدن فريادهای دکتر سامی، همسرش سراسيمه از طبقه بالا (منزل) به طبقه پايين (مطب) مراجعه کرده و آن مرد را دشنه به دست و خون آلود در کنار فرق شکافته و پيکر غرق به خون دکتر مشاهده می کند. همسر سامی می گويد: «من نمی دانستم که اين آقا با چه انگيزه ای آمده بود، وقتی او آمد همه رفته بودند و او يک کيسه نايلونی مشکی هم دستش بود بعد از مدتی گفت دستشويی کجاست و من نشانش دادم و آن کيسه سياه رنگ را کنار مبل گذاشت و من چه می دانستم داخل آن کيسه چيست؟ آن آقا که داخل مطب رفت دکتر به من گفت شما برويد بيرون. من بالا آمدم. در آشپزخانه مشغول کار شدم. مريضی که قبل از رفتن همتی به داخل مطب، پيش دکتر سامی  بود، بعدها به ما گفت: دکتر سامی در اتاق را باز کرده و از همتی به خاطر معطلی زياد عذرخواهی کرد: به هر حال، من در طبقه بالا همانطور که گفتم مشغول کار بودم که يکدفعه صدای جيغی بسيار بلند که هيچ وقت سابقه نداشت، بلند شد و من سراسيمه به طبقه پايين رفتم و در راهرو را باز کرده و صدا کردم چه خبره که قاتل مرا ديد و در حالی که يک چاقو دستش بود به من گفت تو کيستی؟ و من مثل اينکه خداوند اين کلام را در زبانم گذاشته باشد، گفتم: منشی دکترم چون من را قبل از انجام قتل در سمت منشی دکتر ديده بود. باورش شد و اگر می دانست من همسر دکترم شايد مرا هم بی نصيب نمی گذاشت. او اين فرصت را به من نداد که تلفن کنم، در حالی که در يک دستش کلت و دست ديگرش چاقو بود مرا در دستشويی زندانی کرد و من در را از داخل بستم و بعد ديگر نفهميدم بيرون چه خبر است.

صدای شرشر آب می آمد مثل اينکه داشت دست و پای خود را می شست و بعد از مدتی به من گفت: در را بازکن، من امتناع کردم و او به من گفت: به ولای علی با تو کاری ندارم اما اگر در را بازنکنی من با نارنجک اينجا را منفجر می کنم. به ناچار در را باز کرده و چون می خواست برود بررسی کرد که مرا کجا مخفی نمايد که من دنبالش نروم.
يک انباری در پشت اتاق مطب دکتر بود. آنجا را باز کرده و مرا آنجا زندانی کرد و من تنها بودم و دائم حرف می زدم که بفهمم که اين تا کی اينجا در مطب است. به من گفت: زياد صحبت می کنی و بعد رفت. در انباری که زندانی بودم، بالای آن يک پنجره کوچک بود و من با يک ميله، شيشه پنجره را شکستم و به هر نحوی بود خودم را از آنجا سر دادم و به پايين افتادم. و بلافاصله سراغ دکتر رفتم، آن موقع تصور کردم که دکتر تمام کرده است، رنگ صورتش زرد شده بود. بلافاصله با خواهر و برادر دکتر تماس گرفته و به اورژانس خبر داديم و تا اورژانس برسد شروع به جيغ  زدن و داد و فرياد کردم و همسايه ها بيرون ريختند. اورژانس نرسيد و ما با همسايه ها يک وانت گرفتيم و دکتر را به بيمارستان ساسان منتقل کرديم و آنجا هم دکتر دو روز در آی سی يو بود او را اتاق عمل هم بردند، دکتر رحيم زاده که دکتر را عمل جراحی کرد، گفت: اگر کس ديگری جای دکتر سامی بود، من با اين اسکنی که از مغز او گرفتم به اتاق عمل نمی رفتم اما برای دکتر سامی رفتم اما هيچ کاری نمی شد کرد و سامی دو روز بعد با وجود تلاش تمامی تيم جراحی و پزشکان در ساعت ۳۰/۲۱ روز جمعه چهارم آذر ماه ۱۳۶۷ به شهادت رسيد.

همسر سامی در مورد اينکه بعد از انجام قتل دکتر سامی خواستار پيگيری اين موضوع شده است که معلوم شود انگيزه چه بوده است، می گويد: مرا چندين بار به دادگستری خواسته و به من گفته اند که پرونده هنوز مفتوح است و پيگيری خواهد شد. ما خواستار اين هستيم که واقعيت اين امر معلوم شود که به چه علت چنين شخصيت علمی، سياسی، اجتماعی و مورد قبول مردم بايد به قتل برسد آن هم به اين طرز فجيع؟

۶ آذر ۱۳۸۴

Published in: on 30 نوامبر 2015 at 5:55 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

Que se passe-t-il vraiment en Syrie et en Egypte ?

Que se passe-t-il vraiment en Syrie et en Egypte ?
Quel rôle jouent Arabie Saoudite, Qatar, Turquie, Israël sur l’échiquier du Moyen-Orient ? Pourquoi Obama attaque-t-il des islamistes qu’il a armés et financés ?

Pourquoi les eurodjihadistes sont-ils félicités quand ils partent et dénoncés quand ils rentrent ? Mais au fond qu’est-ce que l’islamisme ?

Grégoire Lalieu signe ce livre d’Investig’Action.
Préface de Michel Collon. Indispensable pour comprendre et agir.

https://www.youtube.com/watch?v=-qVOWtCQmtU

 
Published in: on 30 نوامبر 2015 at 12:29 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

عبدالکریم سروش معجون و شاهکاروشنفکری زاده و تربیت شده در لای قبای جمهوری اسلامی و غنوده در دیوان بلخ غرب

عبدالکریم سروش معجون و شاهکاروشنفکری زاده و تربیت شده در لای قبای جمهوری اسلامی و غنوده در دیوان بلخ غرب
«روشنفکر دینی»وقتی کسی از دیوان بلخ خود در «جامعه‌ای» می‌نگرد که سی و اندی سال است در قهر حکومتی تاراجگر در تمام ابعادش زیر و زبر و بی بنیاد شده است، وقتی کسی که به سهم خود در تأسیس این حکومت دست داشته و در استقرار آن ابتکارهای مؤثر و همکاری‌های مجدانه کرده است مردمی روحا و جسما بی‌سیرت شده را که نه اعضای یک جامعه، چون جامعه‌ای دیگر وجود ندارد، بلکه اشباحی سرگردان از توده‌هایی بیمار هستند،‌ به «مؤمن» و «کافر» تقسیم می‌کند و با لغات قرآنی یا مشتقاتی از آنها نیمی را گمراه و نیم دیگر را رستگار می‌نامد یا لااقل می‌نمایاند، وقتی کسی به این سیاق تبهکاری‌های چنین حکومتی را «کافرپروری» می‌خواند که منظورش باید «گمراه پروری» باشد تا مؤمن قاهر را نصیحت کند و کافر مقهور را هشدار دهد، وقتی کسی از «جدال کفر و دین» می‌گوید تا «کافر» بداند که اصالتا خاطی است و مؤمن مراقب باشد که خدشه‌ای بر «حقانیت»‌اش وارد نیاید و از یاد نبرد که با دشمنی هزار و چهارصد ساله سروکار دارد، وقتی کسی از فراز آسمان عصمت در گناهکاران زمینی می‌نگرد، وقتی کسی به روی خودش نمی‌آورد یا در واقع اصلا قبول ندارد که تعدی و تجاوز را همه جا از دیرباز «مؤمن» آغاز کرده و همچنان ادامه می‌دهد تا آزادی را از «دیگری» بگیرد و به انحصار خود درآورد، تا مزاحمی بر سر راهش پیدا نشود و در برابر او نایستد، وقتی کسی، چون در فضای بسته و محدود دین زیسته و پرورده، جهان بی‌دین را نمی‌شناسد و از آن تصوری هولناک برای خودش می‌سازد و آن را به دیگران القا می‌کند و در نتیجه شم تمیز برای درک آن ندارد، با این وصف و شاید به همین علت خود را صالح و محق می‌داند برای آنچه نمی‌شناسد تکلیف تعیین کند، وقتی کسی به خودش و دیگران می‌باوراند که جامعه‌ی بدون دین یعنی جامعه‌ی ضددین و دشمنی با آن، وقتی کسی نمی‌داند جامعه‌ی «بدون» دین یعنی پیکر اجتماعی آزاد و بی‌تبعیض برای همه، پیکری که کل و اندام‌هایش را قانون ساخته و پرداخته است نه دین، وقتی کسی حرف‌های دهان‌پرکنی درباره‌ی فرهنگ غرب می‌زند و نمی خواهد سردرآورد جوامع غرب به این معنا «بی‌دین» هستند که در آنها دین نه اختیاری دارد، نه امتیازی، نه وظیفه‌ای و نه مسئولیتی، بلکه امری خصوصی و شخصی محسوب می‌شود و عینا چنین جوامعی را از جمله به همین شرط ضروری سکولار می‌نامند، وقتی کسی نمی‌خواهد بپذیرد که جامعه‌ی سکولار آن است که «ملت» بر آن حاکم است و در آن زندگی می‌کند نه امت که در محکومیت خود آلت دست، مطیع، منقاد و مآلا زورگوست، وقتی کسی با زبانی آسمانی از «منکران» در برابر «پاکان و پیامبران» سخن می‌گوید و در نقش مفتش عقاید و اعمال، اعتراض یک هنرمند به سنتی دیرپا و نابودکننده را «ناسزاگویی» می‌نامد و در اعتراض یکتنه و متهورانه‌ی او در برابر حکومتی مجهز به همه‌گونه ابزار سرکوب معامله‌ی به مثل می‌بیند، وقتی کسی خودش را، چون مؤمن است، معلم اخلاق می‌پندارد و منزه از ناروایی‌ها، و متوجه نیست که ترجیح بلامرجح خویش نفس ناروایی و بی‌اخلاقی است، چون از خودبینی ناشی می‌شود، وقتی کسی با نثری مسجع و مرصع که از فرط اظهار وجود بر ذهن خواننده می‌چسبد، می‌کوشد ایز گم کند و به نعل بزند تا میخ ایمان را فروتر بکوبد، چنین کسی عبدالکریم سروش است. به چنین کسی باید پرداخت، باید او را شناخت، چون یک پدیده است و بمنزله‌ی معما اصالت دارد.

 
Photo de ‎Aramesh Doostdar - آرامش دوستدار‎.
Photo de ‎Aramesh Doostdar - آرامش دوستدار‎.
Photo de ‎Aramesh Doostdar - آرامش دوستدار‎.
Photo de ‎Aramesh Doostdar - آرامش دوستدار‎.
Published in: on 30 نوامبر 2015 at 12:25 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

قشون نظامی ایران در زمان قاجار

قشون نظامی ایران در زمان قاجار


دویچه وله : قوای نظامی ایران در دوران قاجار فاقد معیارهای یک ارتش مدرن بود. ارتش مدرن و نوین ایران نه در زمان قاجار بلکه بعدها توسط رضاشاه ساخته شد. تصاویر قشون نظامی و افراد شهربانی در زمان قاجار را ببینید.


قوای نظامی ایران در دوران قاجار فاقد معیارهای یک ارتش مدرن بود. قوای نظامی ایران در این دوران متشکل از سواره و پیاده‌نظام‌ ایلی بود.


در‌ آغاز‌ قرن نوزدهم، ارتش قاجار تشکیل شده بود از نگهبانان‌ ویژه‌ سلطنتی،‌ سواره‌نظام نامنظم، و نیروهای بومی نواحی مختلف که به‌ صورت‌ نیروهای کمکی جمع‌آوری می‌شدند و تحت‌ رهبران‌ قبایل خودشان خدمت می‌کردند.


سابقه ایجاد تشکیلات نظمیه (شهربانی) در ایران جهت تامین امنیت نیز به دوران قاجار بازمی‌گردد.


با توجه به جنگ‌های طولانی ایران و روس نیاز به ارتشی کارآمد و متمرکز در ایران احساس می‌شد. امیرکبیر تلاش‌هایی در جهت مدرن کردن ارتش ایران انجام داد ولی این تلاش‌ها نیز حاصلی در بر نداشت.


دسته‌ای از قراسوران (پليس راه) در دوره قاجار


ناصرالدين شاه قاجار در جريان سفر خود به اروپا «کنت دو مونت فرت» را برای تاسيس اداره پليس از اتريش به ايران آورد. کنت با کمک دستياران خود تعهد داد با ۴۰۰ نفر افراد پلیس و ۶۰ پلیس سواره امنیت تهران را تامین کند. روی تابلوی نخستین شهربانی تهران نوشته شده بود «اداره جليله پليس دارالخلفه و احتسابيه». بدين ترتيب ایرانیان با واژه پليس آشنا شدند.


شاهان قاجار همچنین تصمیم گرفتند چند افسر سوئدی را نیز به استخدام اداره نظمیه درآورند. به این ترتیب سه کار‌شناس نیروی انتظامی سوئدی به نام‌های وستداهل، برگدال و ارفاس به ایران وارد شدند.


گروهی از افسران و سربازان قراسوران (ماموران امنيت راه‌ها) در دوران قاجار


میدان توپخانه


قشون نظامی ایران در زمان قاجار

4

ارتش مدرن و نوین ایران اما نه در زمان قاجار بلکه توسط رضاشاه ساخته شد. رضاشاه پس از به قدرت رسیدن به نوسازی ارتش ایران پرداخت.
– See more at: http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=99155#sthash.DJgQ4eDs.dpuf

Published in: on 30 نوامبر 2015 at 12:06 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

ترور وکیل حامی کردها در دیاربکر ترکیه

ترور وکیل حامی کردها در دیاربکر ترکیه

mediaطاهر الچی، از وکلای حامی کردهای ترکیه بوده است.

مردان مسلح ناشناس طاهر ایلچی، رئیس کانون وکلا و وکیل ارشد حامی کردها را در دیاربکر، شهری کردنشین در جنوب شرق ترکیه با شلیک گلوله کشتند.

به گفته برخی منابع، وی در درگیری میان پلیس و مهاجمان به قتل رسیده است. مهاجمان به سوی این وکیل سرشناس کرد و نیز گروهی از وکلای همراه وی شلیک کرده‌اند.

 گفته شاهدان عینی در این درگیری‌ها، تعدادی روزنامه‌نگار و دست‌کم 3 نیروی پلیس هم زخمی شده‌اند.

در حال حاضر بررسی‌ها برای شناسایی و یافتن عوامل این ترور در حال انجام است.

طاهر ایلچی از وکلای حامی کردهای ترکیه بوده و ماه اکتبر گذشته در تلویزیون این کشور اعلام کرد که حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) فعالیت «تروریستی» ندارد.

وی پس از آن به دلیل این اظهارنظر مدتی بازداشت و زندانی شد و پس از آن نیز تحت نظارت قضائی آزاد گشت تا زمان دادگاه او فرارسد.

به نظر می‌رسید وی به یک سال و نیم تا هفت سال و نیم حبس محکوم شود.

ترور این وکیل سرشناس کرد در حالی صورت گرفته که درگیری‌ها میان دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان پس از دو سال و نیم آتش‌بس، از تابستان گذشته بار دیگر شدت گرفته است.

 

Published in: on 30 نوامبر 2015 at 11:29 ق.ظ.  نوشتن دیدگاه  

مراسم خاکسپاری دستکم ۹ ایرانی و هفت پاکستانی مقیم ایران که در سوریه کشته شده‌اند، برگزار شده است.

مراسم خاکسپاری دستکم ۹ ایرانی و  هفت پاکستانی مقیم ایران که در سوریه کشته شده‌اند، برگزار شده است.

ایرنا نیز گزارش داده است که روز یکشنبه مراسم خاکسپاری پرویز بامری‌پور که در سوریه کشته شده بود، در رودبار جنوب در استان کرمان برگزار شده است.

طبق این گزارش پرویز بامری‌پور ۲۱ سال سن داشت و در یک خانواده پر جمعیت در روستای حسین آباد بخش جازموریان از توابع شهرستان رودبار جنوب زندگی می‌کرد.

به گزارش تسنیم، مراسم خاکسپاری حمید سیاهکالی مرادی که در سوریه کشته شده است روز یکشنبه هشتم آذرماه در شهر قزوین برگزار شده است.

تسنیم همچنین به نقل از روابط عمومی سپاه سلمان سیستان و بلوچستان از مراسم خاکسپاری؛ سلمان برجسته و عمر ملازهی در شهرستان نیکشهر، نظرمحمد بامری، اصغر بامری، مراد عبداللهی و پرویز بامری در شهرستان دلگان و محسن سجادی در شهرستان بزمان خبر داده است.

در همین حال گزارش‌ها حاکی است که روز یکشنبه مراسم خاکسپاری هفت پاکستانی مقیم ایران که در سوریه کشته شده‌اند روز یکشنبه در قم برگزار شده است.
گزارش‌ها حاکی این پاکستانی‌های مقیم ایران تحت عنوان گردان «زینبیون» به سوریه اعزام شده بودند.

تسنیم همچین گزارش داده است که عبدالرشید رشوند در سوریه کشته شده است. ولی طبق این گزارش هنوز زمان خاکسپاری عبدالرشید رشوند اعلام نشده است.

این در حالی است که دو روز پیش نیز مراسم خاکسپاری سرتیپ دوم پاسدار عبدالرضا مجیری در خمینی شهر برگزار شده است. گفته می شود وی پس از ۲۰روز حضور در سوریه روز دوشنبه هفته گذشته در حلب کشته شده است.

رسانه‌های جمهوری اسلامی از این افراد به عنوان «مدافعان حرم حضرت زینب» نام برند و می گویند، آنها در جنگ با «تروریست‌های تکفیری» کشته شده اند.

به دنبال دور تازه حملات نیروهای دولتی سوریه و حزب الله لبنان در اطراف حلب  همزمان با حملات هوایی روسیه، شمار تلفات نیروهای ایرانی در سوریه افزایش یافته است.

در این زمینه آمار متفاوتی ارائه می شود. در حالی که هفته گذشته اعلام شده بود که شمار کشته های نیروهای سپاه در سوریه از مرز ۵۰ نفر گذشته است، رسانه ها می گویند، شمار  کشته ها نیروهای ایرانی در سوریه بسیار بیشتر از این رقم است.

حسین سلامی، جانشین فرمانده کل سپاه پیشتر دلیل افزایش تلفات نیروهای ایرانی در سوریه را افزایش «کمی و کیفی» نظامیان ایرانی در سوریه دانسته بود.

پیش‌تر رسانه‌های غربی گزارش داده بودند که دست کم دو هزار نیروی ایرانی در کنار نیروهای ارتش سوریه و حزب الله لبنان و با پشتیبانی هوایی روسیه در عملیات تازه در اطراف حلب شرکت دارند.

Published in: on 30 نوامبر 2015 at 11:26 ق.ظ.  نوشتن دیدگاه  

چهارده کشور به قطعنامه‌ محافظت از مدافعان حقوق بشر رأی منفی دادند: چین، روسیه، سوریه، بروندی، کنیا، میانمار، نیجریه، عربستان سعودی، زیمبابوه، کره شمالی، آفریقای جنوبی، ایران، پاکستان و سودان

چهارده کشور به قطعنامه‌ محافظت از مدافعان حقوق بشر رأی منفی دادند: چین، روسیه، سوریه، بروندی، کنیا، میانمار، نیجریه، عربستان سعودی، زیمبابوه، کره شمالی، آفریقای جنوبی، ایران، پاکستان و سودان

چهارده کشور به قطعنامه‌ رأی منفی دادند: چین، روسیه، سوریه، بروندی، کنیا، میانمار، نیجریه، عربستان سعودی، زیمبابوه، کره شمالی، آفریقای جنوبی، ایران، پاکستان و سودان. 

مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ی محافظت از مدافعان حقوق بشر را تصویب کرد

(ژنو، نیویورک، پاریس) «برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر» (برنامه‌ی مشترک فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه) از تصویب قطعنامه‌ی دیروز مجمع عمومی سازمان ملل مربوط به محافظت از مدافعان حقوق بشر در کمیته‌ی سوم تجلیل می‌کند. در شرایطِ سرکوب رو به رشد جامعه‌ی مدنی که مدافعان حقوق بشر در بسیاری از نقاط دنیا زیر فشار فزاینده هستند، این قطعنامه‌ بیش از همیشه اهمیت دارد. 

۱۱۷ کشور عضو سازمان ملل به این قطعنامه‌ رأی موافق دادند. این قطعنامه‌ با عنوان «تشخیص نقش مدافعان حقوق بشر و ضرورت محافظت از آنها»، خواهان پاسخ‌گویی در مورد حمله به مدافعان حقوق بشر (و از جمله حمله به خانواده‌های آنها) شده و از دولت‌ها به اصرار می‌خواهد مدافعانی را که خودسرانه به‌خاطر استفاده از حقوق اساسی همچون آزادی بیان، آزادی گردهمایی مسالمت‌آمیز و آزادی تشکل زندانی شده‌اند، آزاد سازند. نروژ که بانی اصلی این قطعنامه‌ بود، در مرحله‌ی مذاکرات با بعضی از کشورها ـ به‌ویژه اعضای گروه آفریقا ـ با مشکلات زیادی روبرو بود که می‌خواستند متن قطعنامه‌ را ضعیفتر کنند. با وجود این، نروژ و حامیان قطعنامه‌ در مقابل فشار مقاومت و متن محکمی را ارایه کردند. 

متن کامل فارسی در پیوست یا در اینجا:https://www.fidh.org/article18921  

متن انگلیسی: https://www.fidh.org/article18916

Published in: on 29 نوامبر 2015 at 6:45 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

نخستین دست نوشته شاهین دادخواه پس از آزادی از زندان

 

نخستین دست نوشته شاهین دادخواه پس از آزادی از زندان

آزاد شدم! بعد از پنج سالی که بدون یک روز مرخصی گذشت، درب زندان اوین امروز به رویم باز و حق تنفس در هوای آزاد دوباره به من بازگردانده شد، حقی که به ناحق توسط رادیکال‌های تندرو در تمام پنج سال گذشته از من گرفته شده بود.

گفتنی‌ها زیاد و از حوصله این نوشتار خارج است. خوشبختانه حوادث و عملکرد ما و مخالفان به خوبی اثبات کرد ادعاهای آن‌ها تا چه حد بی اساس بوده و آخرین شاهد همانا «پروژه امنیتی نفوذ» است که ادامه همان پروژه‌ای است که من و دوستانم از نخستین قربانیان آن بودیم؛ پروژه‌ای که سعی می‌کند فعالان سیاسی را با وصل کردن به خارج ساکت کند.

افراطیون نوظهوری که پس از روی کار آمدن در سال ۸۴ با عملکردهای اشتباه و در پیش گرفتن سیاست‌های جنگ‌طلبانه، بارها در گزارش‌های راهبردی که پیش از بازداشتم (سال۸۹) نوشته‌ام، بدان‌ها پرداخته و در انتقاد از اتخاذ چنین سیاست‌های بحران سازی، به کرات خطر این عملکردها که به زیان سیاست خارجی، ثبات و امنیت در منطقه، توسعه اقتصادی و در کل منافع ملی بوده را، به مدیران وقت نظام گوشزد کرده بودم.

پشیمان نیستم از نوشتن گزارش‌های انتقادی که ارمغانش برای من مبتلا شدن به تیر خشم و غضب نو محافظه کاران از یک‌سو و‌ گذراندن پنج‌سال از بهترین و مفیدترین سال‌های عمرم در پشت میله‌های زندان از سوی دیگر بود. پنج سال از زندگی عادی و روزمره عقبم، در روزهای پیش رو کارهای انجام نداده بسیاری هست که باید انجام دهم، هم‌چون حضور بر سر خاک والدینم و فاتحه خوانی و مرور دلتنگی‌های این چند ساله به ویژه خاک پدر مرحوم‌ام که نتوانستم پیش از مرگ کنارش باشم و دادستانی وقت نیز حتی با مرخصی یک روزه جهت شرکت در مراسم ختم‌اش موافقت نکرد و حسرت آخرین دیدار نداشته‌ام بر دلم مانده هنوز. دیدن و در آغوش گرفتن خانواده‌ام و عزیزانم بعد از پنج سال که در تمام مدت بازداشت به مانند بسیاری از حقوق اولیه یک زندانی که از آن محروم بودم امکان ملاقات عزیزانم هم از من سلب شده بود. به سرانجام رسانیدن کتابم با موضوع «عمق استراتژیک ایران در منطقه خاورمیانه» و سپردنش به دست چاپ، البته اگر مجوز انتشارش صادر شود. و از همه مهم‌تر آن‌که بر خودم بایسته و وظیفه می‌دانم پیش از انجام هر کاری ابتدا حق شناسی داشته باشم از لطف همه دوستان (که بسیاری از آن‌ها را حتی نمی‌شناسم) فعالان مدنی و حقوق بشری، وبلاگ نویسان و تمام سایت‌هایی که در پنج سال گذشته تنهایم نگذاشته و با کمک به پوشش خبری گزارش‌ها، اخبار و مقالاتم از اوین را منتشر کردند؛ آن‌هم زمانی که توسط برخی از فعالان مدنی و سازمان‌های حقوق بشری سانسور شده بودم. از تلاش و حمایت‌شان با آن‌که اختلاف نظرهایی میان‌مان بوده، قدردانی می‌کنم. قدردانی عمیق و قلبی من نثار «گم‌نامان همراه» باد .

فروتن دوستان و فعالان مدنی بزرگواری که از فرط بزرگی نامی نداشته و فارغ از هرگونه جناح بندی‌های متداول سیاسی در برابر تهمت‌ها و تلخ گویی‌های سیاهی لشکرهای در طلب هویت، آزادمنشانه هم حمایت کردند و هم توصیه‌های راه‌گشا داشتند. درود می‌فرستم بر مدیران سایت‌هایی که با داشتن انتقاداتی بر من و مقالاتم، بدون در نظر گرفتن اختلاف دیدگاه‌های موجود، اقدام به انتشار مقالاتم کردند. چرا که همان دل‌نگرانی که آن‌ها را به تکاپو خستگی ناپذیر و کارزار انتشار اخبار و رویدادها کشانده، دل‌نگرانی من نیز بوده، با این تفاوت که راه‌های در پیش گرفته‌مان در راه ادای دین به سرزمین‌مان متفاوت بوده است.

به رسم ادب یک قدردانی هم بدهکارم به برخی دوستان سبز و اصلاح‌طلب که با وجود دادن شعارهای دموکراتیک، دانسته یا نادانسته تهمت‌ها زدند و با پنهان کردن و ممانعت از انتشار تعدادی از نخستین مقالاتم از اوین که در چارچوب دفاع از منافع ملی نوشته و در اختیارشان قرار گرفته بود، آغازگر سانسور خبری‌ام شدند. هرچند این دوستان فراموش کرده بودند بایکوت خبری آن‌ها سبب شد مقالاتم مخاطب خود را در کشورهای عرب زبان، ترک زبان و انگلیسی زبان پیدا کند، که آب روان راه خودش را خواهد یافت حتی از دل سخت‌ترین سنگ‌ها.

متاسفانه در این مدت من همواره در معرض تندروی طیف‌های مختلف سیاسی بوده‌ام، کسانی که همواره بر طبل دعوای زندانی سیاسی و امنیتی می‌کوبیدند و جز گروه و طیف خودشان توجه چندانی به نقض حقوق سایر زندانیان نداشتند.

من «شاهین دادخواه» هیچ‌گاه وابسته به حزب خاصی نبوده و نیستم و همیشه از آزادی و دموکراسی و منافع ملی دفاع کرده و‌ خواهم کرد. منتقد جدی رادیکال‌های تندرو از هر گروه و جناحی بوده و هستم که کاسه‌های داغ‌تر از آش می‌توان خواندشان و مشکل داشته و دارم با هر جریان افراطی که برخلاف منافع ملی گام بر می‌دارد، زیرا که منافع ملی مقوله‌ای تقسیم کردنی نیست. در آخر امیدوارم بتوانیم با عبرت گرفتن از گذشته و دست به دست یکدیگر دادن، با پشتیبانی از راه حل‌های سیاسی مسالمت آمیز گفتمان را جایگزین بی اعتمادی و تنش کرده و با پیگیری مطالبات به حق‌مان آزادی و دموکراسی را برای نسل‌های آینده به میراث گذاریم.

لازم به ذکر است، پیج رسمی‌ام در فیس بوک هم‌چون سایر شبکه‌های اجتماعی که در زمان بازداشتم، دیگر دوستان به نیابت از من آن‌ها را اداره می‌کردند، به فعالیتش ادامه داده و هم‌چنان پذیرا و پاسخ‌گوی پرسش‌های دوستان گرامی خواهد بود.

شاهین دادخواه
مشاور پیشین حسن روحانی در شورای‌عالی امنیت ملی
عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته‌ای
زندانی سیاسی آزاده شده از زندان اوین

Photo de Shahin Dadkhah.
Published in: on 29 نوامبر 2015 at 6:37 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

متن نامه خانم گوهر عشقی خطاب به برادران و خواهران بازداشت شده‌اش در برابر زندان اوین، به شرح زیر است:

متن نامه خانم گوهر عشقی خطاب به برادران و خواهران بازداشت شده‌اش در برابر زندان اوین، به شرح زیر است:

خواهران و برادران دربندم؛

چند روزاز دستگیری شما گذشت و من نظاره‌گر امور آزادی شما بودم. امروز اما، سکوت بیشتر را به منزله خیانت به شما عزیزانی دیدم که همواره در کنارم بودید، پس امروز روز باز پس دادن محبت‌های شماست.

«اکرم نقابی» عزیز؛ شنیدم با همسرت بد رفتارى کردند تا شاید لمس کند که چگونه با فرزندتان رفتار نمودند و یا شاید می‌خواستند این‌گونه القا کنند که شما را نیز مانند فرزندتان مفقود خواهیم کرد.

عجب رسمی‌است، قرن‌هاست که در ایران پر از مهر و صفا رسم بر این بوده تا اگر کسی مصیبتی می‌دید، همه برای سرسلامتی پیش‌قدم می‌شدند، اما اینان برای سر به باد دادن مصیبت دیدگان پیش‌گام‌اند. شاید اگر اندکی باعقل سلیم به ماجرا نگاه می‌کردند، می‌دیدند آن‌چه را همگان می‌بینند کافی‌است سر کبک گونه خویش را از برف آلوده به خون فرزندان‌مان بیرون بیاورند تا ببینند سپیدی برف آنان آغشته به رنگ پیروزی فرزندان ماست. من را در کنار خود بنگر و هم‌درد خود. می‌دانم امروز سکوتت نه از بیم مآموران که برای نجات همسر دردمندت است.

مادرامیدعلی شناس؛ سیمین عیوض زاده، دوست خوبم وهم‌زبان روزهای دلتنگی

این جماعت آلوده به فساد و تباهی مهر مادری را نچشیده‌اند تا بدانند تو فقط به دنبال فرزند مظلومت راهی روزهای اعتراضی می‌شدی. وقتی انسانیت از میان رفت در این سال‌ها ما شاهد عریان شدن ادعاهای واعظان هستیم، گویی خاک گورستان بر منابر حق خواهی پاشیدند و سکوتی معنادار کشور را فرا گرفته. نیست مرجع مؤمنی که همراهی‌مان کند و داد ما را بستاند و مرحمی بر زخم دل پاره پاره ما گردد.

بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکشت
هم بر چراغ‌دان شما نیز بگذرد
زین کاروان‌سرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد

خواهران و برادران معنوی من!

شما نیز به تیر نادانی برخی از حکم‌رانان گرفتار شدید. بی‌شک نه تنها با این رفتارها سکوتی برقرار نمی‌گردد، بلکه این آتش زیر خاکستر شعله ورتر می‌شود، صبر کنید و روشنایی روز هویدا می‌شود و فجرپیروزی مردم نزدیک است.

بیش از دو روز بود از آن دگرکسان
بعد ازدو روز از آن شما نیز بگذرد

حال با صدایی رسا اعلام می‌کنم من نیز با شمایم و باکی از تهدیدات خود و دخترم ندارم، چرا که اگر قرار بود سکوت پیشه کنم، سال‌ها پیش می‌بایست هم‌چون مدعیان دین‌مداری مهر سکوت بر لبانم می‌زدم و خفت با ترس زیستن را می‌پذیرفتم، اما با دل غم‌بار و قلبی مجروح اعلام می‌کنم خودم و دخترم در راه دفاع از کیان خانواده‌ام، آماده پذیرش هر نوع برخورد هستیم و جان خویش را سال‌هاست در راه دفاع از خون پایمال شده فرزندم در دست گرفته‌ایم ودر پایان برای آخرین بار مراجع غیرحکومتی آیات اعظام وحید خراسانى، موسوى اردبیلى، صانعى، بیات زنجانى، شبیرى زنجانى و دیگرعلما را به استمداد می‌طلبم تا همراه و یاورما باشند، درغیراین‌صورت اگر به فردای محشری اعتقاد دارید، شکایت شما را به محضرخدا خواهم کرد.

Published in: on 29 نوامبر 2015 at 6:35 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

کشته شدن طاهر ایلچی در ترکیه

فیلم کشته شدن طاهر ایلچی در ترکیه
طاهر ایلچی رئیس کانون وکلای شهر کردنشین دیاربکر به قتل رسید. او که امروز به ضرب گلوله‌ کشته شد، مدتی پیش گفته بود پ‌ک‌ک را سازمانی تروریستی نمی‌داند.
آقای ایلچی در حالی کشته شد که میان پلیس و مردان مسلحان ناشناس درگیری رخ داد. یک خبرگزاری ترکیه نوشته که مردی ریشدار به سوی او تیراندازی کرد، اما مشخص نیست که او هدف سوءقصد بوده یا نه.
به گزارش خبرگزاری فرانسه سه مامور پلیس و شماری خبرنگار هم در این واقعه زخمی شده‌اند.
روزنامه حریت نوشته است که به دنبال کشته شدن طاهر ایلچی در دیاربکر مقررات منع آمد و شد وضع شده است.
طاهر ایلچی ماه گذشته به اتهام تبلیغات تروریستی بازداشت شده بود و دادستان برای او درخواست بیش از هفت سال حبس کرده بود.
در عین حال خبرگزاری دولتی ترکیه نیروهای پ‌ک‌ک را مسئول حمله توصیف کرده و رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور هم گفته است این حمله بار دیگر نشان دهنده حقانیت دولت ترکیه در مبارزه با تروریسم است.

Published in: on 29 نوامبر 2015 at 6:29 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه