وداع با شهدای آتش نشان در بهشت زهرا

Published in: on 31 ژانویه 2017 at 3:10 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

شهیدان آتش نشان حادثه پلاسکو


Published in: on 31 ژانویه 2017 at 2:53 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

Syria: Robert Fisk reports from the front lines

Syria: Robert Fisk reports from the front lines

A poster in Nubl featuring Vladimir Putin, Bashar al-Assad and the Hezbollah leader Sayed Hassan Nasrallah (Nelofer Pazira)

The following reports from the front lines of the war against Syria appeared online at the end of last month. Written by the veteran English journalist and author ROBERT FISK of the London Independent, they stand out from the media chorus orchestrating the disinformation of Obama and the Trudeau Liberals, who are claiming to support a “moderate opposition” in a “civil war” to justify their own intervention and warmongering against the Syrian Arab Republic and its allies. They are hysterically blaming the Syrian and Russian forces for “besieging” Aleppo, the economic and industrial heartland of Syria, and other Syrian cities and towns forcibly held hostage by terrorist forces cobbled together primarily by Saudi Arabia, Turkey and Jordan, instigated by the secret services of the United States, France, Britain, Qatar and others, including Canada. The Molotov cocktail of terrorist gangs is their creation. Under the cover of  “talks” and humanitarian gestures, they are frenziedly escalating the delivery of arms, deploying new forces for “training” and reorganizing their broken proxy forces.

Canadians are denied essential information about the real nature of this five-year-old conflict, which has caused so many lives. The number of Canadian journalists who have actually visited Syria during this period can be counted on one hand. I know of but five, three of whom are independent including this writer, and who travelled on the basis of their own resources. As a result, Canadians do not even know what they do not know.

This weblog is circulating the reports of Robert Fisk as part of our ongoing series of information updates to assist our readers as well as the anti-war forces to maintain their orientation against the massive disinformation coming from the monopoly media, including the CBC and CTV. In contrast, although Fisk refers to an elected secular government as “regime” and replicates some of the sectarian viewpoints characterizing the conflict as religious in nature, he brings out some features of the real forces in combat and portrays a “human face” and the resistance of the valiant people of Syria, their soldiers and allies against a barbarous aggression that as caused enormous tragedy.

The use of force to solve political issues and justify foreign intervention is unjustifiable. We reiterate our categorical opposition to a U.S. attack against Syria, or by any other country. Collusion by Canada under the pretext of “democracy,” “peacekeeping” and “saving refugees” is unacceptable and cannot be conciliated with. – TS (Note: Some photos have been added.)

The ‘untold story’ of devastating siege and resistance of the two villages of Nubbul and Zahraa 

Syrian volunteers aged 50 to 70 in the northern towns of Nubl and Zahra are fighting against forces opposing the Syrian government

Robert Fisk, talks about the suffering of the two liberated towns of Nubbul and Zahraa in Syria’s Aleppo besieged by Takfiri terrorists for about three years. Villages that remained loyal to the Syrian government have paid a steep price.

syria-map-Nubul and ZahraThe Independent (Feb. 22) – This is the untold story of the three-and-a-half-year siege of two small Shia Muslim villages in northern Syria. Although their recapture by the Syrian army – and by Iranian Revolutionary Guards and Iraqi Shia militias – caught headlines for a few hours three weeks ago, the world paid no heed to the suffering of these people, their 1,000 “martyrs”, at least half of them civilians, and the 100 children who died of shellfire and starvation.

For these were villages that remained loyal to the Syrian regime and paid the price – and were thus unworthy of our attention, which remained largely fixed on those civilians suffering under siege by government forces elsewhere.

Nubl and Zahra should be an 18-minute drive off the motorway north-east of Aleppo but the war’s front lines in the sharp-winded north of Syria have cut so deeply into the landscape that to avoid the men of the Jabhat al-Nusra and Isis, you have to drive for two hours along fields and broken country roads and through villages smashed and groined by the Syrian offensive.

Syrian and Iranian flags now hang from telegraph poles outside the damaged village mosques, a powerful symbol of an alliance that brought these people’s years of pain to an end. Among them were at least 100 Sunni Muslim families – perhaps 500 souls – who, way back in 2012 chose to take refuge with their Shia countrymen rather than live under the rules of the Islamists.

On another occasion, they threatened to shower us with chemical weapons.

The police commander, Rakan Wanous, kept meticulous records of the siege and deaths in Nubl and Zahra and recorded, with obviously bitter memories, the threatening phone calls he took from the Nusra forces surrounding his two villages. Wanous was also officially in charge of many other towns that had fallen to Nusra. Yes, he said bleakly, the calls came from the neighbouring Sunni village of Mayer. “Once, they told me they were going to come and slaughter us – and slaughter me – and I told them: ‘Well, let’s wait until you get here and see.’ On another occasion, they threatened to shower us with chemical weapons.”

Wanous was deeply upset in recalling this. Had some of the calls came from people he knew personally? I asked. “Yes”, he said. “The ones who threatened me often were from my own police force. They came from my own policemen – of course, they had my mobile number. Some calls came from sons of my own friends.” Of Wanous’s 15‑man police force, five stayed loyal to him. The other 10 defected to Nusra.

From the start, Nubl and Zahra were defended by their own pro-regime militiamen, a force perhaps 5,000-strong who were armed with rifles, rocket launchers and a few mortars. Up to 25,000 of the original 100,000 civilian inhabitants managed to flee to Turkey in the early days of the fighting. The rest were trapped in their homes and in the narrow, shell-blasted streets. “We reached a period after a year when we were in despair,” one of the local civil administrators, Ali Balwi, said. “We never expected this to end. Many of the civilians died because their wounds could not be cared for. We ran out of petrol early on. They cut off all electricity.”

The villages’ sole link with the outside world was the mobile phone system that operated throughout the siege so that civilians and militiamen could keep in touch with families and friends in Aleppo. Mohamed Nassif, a 61-year old civil servant, recalled how he had, in desperation, called the UN in New York to plead for help and humanitarian aid for the villages. “I spoke to someone – he was a Palestinian lawyer – at the UN Human Rights office in New York and I asked if there was any way the UN could lift this siege and help us. I asked for humanitarian aid. But they did nothing. I did not hear back from them.”

When the siege began, Wanous said, the Syrian government resupplied the villagers with food, bread, flour and medicine. The helicopters also dropped ammunition. There were three or four flights every day during the first year. “Then at about five o’clock, at dawn, on 30 June 2013, a helicopter came to us with some returning villagers from Aleppo and a staff of seven teachers for our schools who were to hold the school exams here,” Wanous said. “Someone in Mayer fired a rocket at the helicopter and the pilot managed to steer it away from the village and it crashed on the hillside outside in a big explosion. There were 17 on board, including the pilot and extra crewman. Everyone died. The bodies were in bits and all were burnt. That was the last helicopter to fly to us.” The wreckage of the helicopter still lies on the hillside.

Terrorists attack the headquarters of government forces in the villages of Nubul and al-Zahraa in Aleppo, Syria Getty

But there were Syrian Kurdish villages to the north of Nubl and Zahra and Kurdish fighters from Afrin tried to open a road to the besieged Shia; yet Nusra managed to block them. So the Kurds smuggled food to their Syrian compatriots by night. There are differing accounts of what happened next. Some in the village admitted that food prices became so high that poor people could not afford to eat. The authorities say that at least 50 civilians died of hunger. Fatima Abdullah Younis described how she could not find medicine for her sick mother – or for two wounded cousins who could not be cared for and died of their injuries. “God’s help was great for us and so we were patient,” she said. “But we suffered a lot and paid a heavy price in the blood of our martyrs.” During the siege, Ms Younis learned that her nephew, Mohamed Abdullah, had been killed in Aleppo. She and her husband have lost 38 members of their two families in the war.

But the war around Nubl and Zahra is far from over. I drove along the route from Bashkoi, which the Syrian and Iranian forces took to reach the villages, and found every house, mosque and farm destroyed, the fields ploughed over, olive trees shredded by the roadside. Big Russian-made tanks and trucks carrying anti-aircraft guns blocked some of the roads – driven in one case by Iraqi Shia militiamen with “Kerbala” written on their vehicle – and just to the east of one laneway a Syrian helicopter appeared out of the clouds and dropped a bomb on the Nusra lines half a mile away with a thunderous explosion and a massive cloud of brown smoke. Ramparts of dark, fresh earth have been erected alongside many roads because snipers from Nusra and Isis still shoot at soldiers and civilians driving out to Aleppo.

There seemed no animosity towards the Iranians – whose battledress is a lighter shade of camouflage than the Syrians and whose weapons and sniper rifles seem in many cases newer and more sophisticated that the old Syrian military Kalashnikovs – and you had to talk to the families in Nubl and Zahra to understand why. Many of them had visited the great Iranian shrines in Najaf and Kerbala and several women, including Fatima Younis, had sent their daughters to Tehran University. One of her daughters had – like other young women from the villages – married an Iranian. “One of my daughters studied English literature, the other Arabic literature. My Iranian son-in-law is a doctor,” Younis said. So, of course, when the Iranians arrived with the Syrians, they were greeted not as strangers but as the countrymen of the villagers’ own brothers-in-law.

“The foreign forces came to us because they felt our suffering,” Younis said. “We appreciated their sacrifices. We are proud of them for helping us. But we are Syrian and we have loyalty for our country. . .”

“The foreign forces came to us because they felt our suffering,” Younis said. “We appreciated their sacrifices. We are proud of them for helping us. But we are Syrian and we have loyalty for our country. We knew that God would help us.” But what of their Sunni neighbours? One old woman holding a grandchild in her arms said it would be “very difficult” to forgive them, but her younger companion was more generous. “Before the attacks, we were like one family,” she said. “We didn’t expect we would ever have a problem in the future. But we are simple people and we can forgive everybody.”

There was no sign of Hezbollah fighters in the villages, although everyone said they accompanied the Syrians and Iranians into the battle. But there was one imperishable sight on the walls: a newly minted poster showing the faces of Vladimir Putin, President Bashar al-Assad and Sayed Hassan Nasrallah, the Lebanese Hezbollah leader. Rarely, if ever, have the forces of Russian Orthodoxy, the Alawite sect and Shia Islam been brought so cogently together.

The men who defended Nubl and Zahra – they also used a B-9 rocket launcher to shoot at Nusra – at first called themselves the “National Defence Force” and then just the “National Defence”. It remains unclear whether they were partly made up of pro-government militias – although such units scarcely existed in this region at the start of the war. The police commander, Rakan Wanous, is an Alawite – or, as journalists always remind readers, the Shia sect to which Assad belongs. Indeed, he is the only Alawite in the area.

A poster in Nubl featuring Vladimir Putin, Bashar al-Assad and the Hezbollah leader Sayed Hassan Nasrallah (Nelofer Pazira)

On the front line with the Iranian Revolutionary Guards battling outside Aleppo

Independent (Feb.  23) – We knew who they were the moment they approached us on the front line outside Aleppo. The Iranian Revolutionary Guards – no longer merely advisers but fighting troops alongside the Syrian army – emerged on the roadside in their grey-patterned camouflage fatigues, speaking good though not perfect Arabic but chatting happily in Persian when they knew we could understand them.

Syrian government forces cross a retractable military bridge on the outskirts of Aleppo | Getty Images

Why, they asked politely – they were courteous, but very suspicious in the first few minutes – were we filming this part of their line? A mortar exploded in a field to our right – sent over either by “ISIS” or by Jabhat al-Nusra – and we had filmed its cloud of brown smoke as it drifted eastwards.

I told the Iranian commander, a tall, bespectacled and thoughtful man, that we were journalists. I got the impression that these men wanted to talk to us – which proved to be the case – but they were wary of us, as if we were dangerous aliens.

“When I heard that there was an English reporter asking for information in this area,” the man said, “I said to myself: ‘England is helping “ISIS” and an English reporter is here asking for information’. The immediate thing in my mind was, ‘Where is this information going to go?’”

He apologized. We must not think he was hostile to us. “If you were in my place and you were fighting a harsh and brutal enemy like “ISIS” in this location – and this is our front line – you would ask yourself this question: ‘What is the English reporter doing here – why should he be allowed here?’”

We explained that we were travelling with Syrian military personnel, and I showed the Iranian commander my press card – and he recognized my name and newspaper. There was much shaking of hands. The Independent was respected, he said. But he was still a very cautious man.

Down the dun-colored road in front of us, across the flat plains to the south-east where the Nusra and Isis lines still held against the Syrian advance, there was an awful lot of rifle fire and the sound of bullets whizzing past the buildings. Outgoing, the Iranians assured us – I’m not sure I believed them, suspecting the fire was coming from their enemies – but the shooting continued throughout our strangely existential conversation.

syria-map-Nubul and Zahra“One of the problems of this place is that the enemy is very close,” the Iranian said, pointing through the dust haze. “You see those two silos over there? Well, that’s where Nusra are sitting right now and watching us at this moment. Any time, a mortar can arrive, you will be dead – and I will feel responsible, because in the last few hours I have already lost one man and had another wounded.” We were not there to die, I told the man. Reporters have to live to tell their tale.

He grinned at us. “We make a distinction between death and martyrdom,” he said. “In my view, because you are here and seeking the truth and bringing that truth to the world, if you die here in this spot, you are a martyr.”

The comment was intended to be kind. He was allowing a non-Muslim to become a martyr – which I had no intention of becoming. I told him how I had the very same conversation during the 1980-88 Iran-Iraq war in a trench opposite Saddam’s front line. A soldier then had told me of the pleasure he would experience in dying for Islam and I had told him it was my intention to live, that death held no joys for me. Never the twain shall meet, I said to myself.

The Iranian officer – and seven others had gathered round him in the hot afternoon, the crack and zip of bullets still breaking up our conversation – insisted that “to fight in the way of justice is martyrdom”. But then a team of Iranian military IT men arrived, serious, courteous, and wanted to look at our camera. They looked at the pictures of the mortar explosion and concluded that we were telling the truth – we were not spies. They were frightened that we had filmed their own strategic locations.

Then another younger man arrived, bearded but smiling broadly. “This is not the right place for you to be,” he said. “If you want to show the truth of what is happening, you should go to the north of Aleppo and you should see villages and how they’ve been destroyed and how those who rejected the rule of al-Nusra were treated. They have lost everything – their homes have been smashed – and even if the war was to end now, the clean-up and preparations to rebuild will take at least a decade. That’s how badly damaged everything is.”

I realized at that moment that this young man must have fought to retake the Shia villages of Nubl and Zahra with other Revolutionary Guard forces three weeks earlier.

“You should understand the kind of suffering these people have gone through – that’s what you should be writing about,” he said. 

“You should understand the kind of suffering these people have gone through – that’s what you should be writing about,” he said. He looked at us to see if we understood, and I suspect that for him this was a holy as well as a military mission – which may not be quite the way to win a war. But there they were, the Iranians in Syria chatting away to us on the battlefield – the “real thing”, as journalists like to say – and we took our leave.

“We would like you to write the truth about this place,” the commander said. “And I’m sorry we can’t allow you to see our lines.” There were more smiles from yet more Iranians who had turned up on motor cycles and in Toyotas. And then the commander went to his vehicle and came back with a large box of Arab sweets and handed them to us. How very Iranian of him. England supports “ISIS”, it seems, but he was ready to feed the English reporter on his front line. But please, no more pictures.

They are sending home Iranian bodies at the rate of 10 a week from Aleppo military airport. Quite a price.

 State-of-the-art technology gives President Assad’s army an edge

The government has lost over 60,000 men since the war began, but new Russian equipment is helping turn the tide

The Independent (Feb. 27) –  You can see the Syrian army’s spanking new Russian T-90 tanks lined up in their new desert livery scarcely 100 miles from Isis’s Syrian “capital” of Raqqa.

A Russian T-90 tank

There are new Russian-made trucks alongside them, and a lot of artillery and – surely Isis’s spies are supposed to see this – plenty of Syrian soldiers walking beside the perimeter wire beside Russian soldiers wearing floppy military hats against the sun, the kind they used in the old days in the summer heat of Afghanistan in the 1980s. There’s even a Russian general based at the Isriyah military base, making sure that Syrian tank crews receive the most efficient training on the T-90s.

No, Russian ground troops are not going to fight Isis. That was never the intention. The Russian air force attacks Isis from the air; the Syrians, the Iranians, the Afghan Shia Muslims from north-eastern Afghanistan, the Iraqi Shias and several hundred Pakistani Shias must attack Isis and Jabhat al-Nusra on the ground.

But the Russians have to be up in the desert to the east of the Aleppo-Hama-Homs-Damascus axis, both to train the Syrian tank crews and maintain an eastern base of forward air controllers to guide the Sukhoi bombers on to their night-time targets.

Everyone on the Syrian front lines will tell you that the Syrian air force bombs its enemies only in clear weather. When the winter clouds descend and the rain falls across northern and eastern Syria, the Russians take over.

“The Syrians are low enough to see – the Russians, when they come, you never see them,” as one constant visitor to the war fronts put it with military simplicity. No wonder senior Russian officers are now also attached to the Syrian army command in Aleppo.  Vladimir Putin doesn’t do things by halves.

Yet the most important military support  the Russians have given to the Syrians is not the tanks – impressive though they look – but the technology that goes with them.

Syrian officers have been shown how the new T-90 anti-missile system causes rockets to veer off course only yards from the tanks when fired directly at them. Is this the weapon that might defeat the mass rocket assaults of Isis and Nusra? Perhaps. Even more important for the Syrians, however, are the new Russian night-vision motion sensors, and the electronic surveillance-reconnaissance equipment which enabled the government army to smash through the Nusra defences in the mountainous far north-west of Syria, breaking the rebel supply lines from Turkey to Aleppo.

In an army that has lost well over 60,000 dead in almost five years of hard fighting, Syria’s officers have suddenly discovered that the new Russian technology has coincided with a rapid lowering of their casualties. This may be one reason for the steady trickle of old “Free Syrian Army” deserters back to the ranks of the government forces, depleting even further David Cameron’s 70,000-strong army of “moderate” ghost soldiers. Intriguingly, since the start of the war in 2011, a far higher percentage of Syrian police and political security personnel have gone across to Bashar al-Assad’s enemies than have soldiers in the regular army. There have been 5,000 security personnel defections out of a total force of 28,000 police.

The Russians are in a unique position among Syrian ground forces; they can train the Syrians how to use the new tanks and then watch how the T-90s perform  without having to suffer any casualties themselves. Originally, there were plans to recapture Palmyra, the Roman city already partly vandalised by Isis, but the difficulties of the flat desert terrain have persuaded the Syrians that offensives in the north to cut off all rebel routes from Turkey into Syria will be far more worthwhile.

No wonder the Turks are now laying down shellfire amid Syrian forces along their mutual border. The Russians, of course, find it far easier to train men to fight in cities or mountains – environments in which they themselves have fought – than in deserts, in which no Russian military personnel have had experience since Gamal Abdel Nasser’s war in Yemen.

The offensives that retook the Shia villages of Nubl and Zahra last month were of great interest to the Russian military. For the first time, Syrian army Special Forces, Iranian Revolutionary Guards and Lebanese Hezbollah fighters operated together with Syrian tanks and helicopters, blasting their way through 20 miles of villages and open countryside in just eight days.

. . . the statistics of foreign forces fighting for the Syrian regime appear to have been grossly exaggerated in the West

But the statistics of foreign forces fighting for the Syrian regime appear to have been grossly exaggerated in the West. There are fewer than 5,000 Iranian Revolutionary Guards in Syria – this includes advisers as well as soldiers – and the other 5,000 foreign fighters include not only Afghans and Hezbollah but Pakistani Shia Muslims as well.

Despite all the boasts of Saudi Arabia that it has formed a massive, if hopelessly untrained, “coalition against terror”, it seems that the Syrians, Iranians and Hezbollah have managed to operate together in difficult, rainy terrain and win their first major joint battle. Iranian forces are now being used on the front lines for the first time, principally around Aleppo. Their first advance began in the south Aleppo countryside in November. Officially, they and the Syrians were said to be planning to open the old international highway from Aleppo to Hama, but the real plan was to break the sieges of the Shia villages of Fuah and Kafraya.

In the eastern countryside, Colonel Suheil Hassan, the “Tiger” whom some of the Syrian military regard as their Rommel, has been heading north to end an Isis siege on a Syrian airbase.

But what of the Kurds, whose advance southwards has also endangered those rebel supply routes to Aleppo?  The Syrians are grateful for any Kurdish help they can get. But few in the military have forgotten the chilling events of 2013, when retreating Syrians sought refuge with Kurdish forces after the battle for the Mineq airbase. The Kurds demanded a vast tranche of weapons from the Syrian army in return for their men – soldiers for ammunition – in which millions of rounds of AK-47 and machine-gun ammunition and thousands of rounds of rocket-propelled grenades were sought in return for the release of the soldiers.

But the Kurds wanted to persuade Nusra to return Kurdish prisoners, and offered the senior Syrian officers from Mineq to Nusra in return for the captives. Nusra agreed, but once the Kurds handed over the Syrian officers, the Islamist rebels – who had lost around 300 of their own men in the Mineq battle – at once killed all the Syrian officers the Kurds had given them, shooting them in the head.

Among them was the acting Syrian commander at Mineq, Colonel Naji Abu Shaar of the Syrian army’s 17th Division. Events like these will not endear the Kurds to the Syrian army in future years.

Meanwhile, the Syrians continue to lose high-ranking officers in battle. At least six generals have been killed in combat during the Syrian war, allowing the army to proclaim that their top men lead from the front.

The commander of Syria’s Special Forces was killed in Idlib, and the commander of Syrian military intelligence in the east of the country was killed in Deir al-Zour. Major-General Mohsen Mahlouf died in battle near Palmyra. General Saleh, a close friend and colleague of Colonel “Tiger” Hassan, took on the suicide bombers of al-Qaeda in the Sheikh Najjar Industrial City outside Aleppo a year ago.

He told me that suicide bombers killed 23 of his men in one vast explosion there. I met him afterwards, and thought at the time that he had adopted a blithe – almost foolhardy – disregard of death.  Just a month ago, he drove over an IED bomb which blew off the lower half of his right leg. These are hard men, many of whom trained in a Syrian military college whose front gate legend reads: “Welcome to the school of heroism, where the gods of war are made.” Chilling stuff.

Syrian civil war: On the road to Aleppo – where people have abandoned all in the shadow of Isis

You will learn a lot about Syria’s tragedy driving between Damascus and the ancient city – and you must drive fast

syria-map graphic

Independent (Feb. 20) – You can drive these days from Damascus to Aleppo but the road is a long one, it does not follow the international highway and for almost a hundred miles you whirr along with Isis forces to the west of you and, alas, Isis forces scarcely three miles to the east of you.

The moral of the story is simple:  you will learn a lot about Syria’s tragedy on the way, and about the dangers of rockets, bombs and IEDS, and you must drive fast – very fast – if you want to reach Syria’s largest and still warring city without meeting the sort of folk who’d put you on a video-tape wearing an orange jump suite with a knife at your throat.

The old road north as far as Homs is clear enough these days.  Syrian air strikes keep the men from Isis away from the dual-carriageway.  But once you’ve negotiated the Dresden-like ruins of central Homs – the acres of blitzed homes and apartment blocks and shops and Ottoman houses, still dripping with broken water mains and sewage – you must turn right outside the city and follow the signposts to Raqqa.  Yes, Raqqa, the Syrian ‘capital’ of Caliph Baghdadi’s cult-kingdom where no man – or no westerner, at least – fears to tread.  And then you drive slowly through Syrian army checkpoints and past thirty miles of ruins.

These are not the gaunt, hanging six-storey blocks of central Hama.  They are the suburbs and the surrounding villages where the revolution began almost six years ago and where it metamorphosed from the ‘Free Syrian Army’ of which Dave Cameron still dreams – all 70,000 of them – into the al-Qaeda-affiliated Jabhat al-Nusra and then, like a Victorian horror novel, into Isis.  For all of those 30 miles – perhaps 40 if you count some outlying hamlets in the dust-storms that blow across the desert – I saw only feral children, two makeshift sweet stores and a few still-standing homes.  The rest is crumpled concrete, sandwiched roofs, weed-covered and abandoned barricades from wars which no reporter witnessed and of which there is apparently no visual record.  They are the homes of the poor, those who had no chance of salvation in their own country.
They are the homes of the poor, those who had no chance of salvation in their own country.

It’s strange how the visual disconnect interrupts you as you speed down the bumpy, pot-holed road.  Where have all the people gone, I kept asking myself?  Why are those who live here not rebuilding their homes?  And then I remembered the thousands of Syrian refugees I saw and met streaming through the hot cornfields of northern Greece last summer en route to Macedonia, and the pictures of those tens of thousands walking the frozen railway tracks north to Germany, and of course it made sense.  This is the midden which those people left, the “Ground Zero” they abandoned.  This is the empty bedlam which drove them to despair and to Europe. These are not the homes of the internally displaced. They are the homes of those who have abandoned all.

“Raqqa 240 kilometres,” says the official blue road marker which flashes past us, and I look at my driver – his name is Mohamed – and he casts me a look of both humour and palpable unease.  Straight north of Hama is the international highway we should have been travelling on, but – I missed all reports of this – Isis has cut this road in several places.  So we head on north east on this uneasy road in near silence.

Then the wreckage starts.  A burned-out bus on my side of the car – “38 passengers were killed in that bus,” Mohamed says, but he can’t remember if it was hit with rocket-propelled grenades or drove over a hidden mine left for the army.  Mohamed’s wife is in the back of the car and points east across the grey desert to a swaddle of concrete two miles to the east.  “That’s al-Mabouji,” she says quietly.  “Isis went in there six months ago and massacred 65 civilians and took eight women away as slaves.  No-one has seen them since.”  Another road sign.  Raqqa 219 kilometres.

So now we know that Isis is to the west of us on the old highway and that Isis is scarcely three – at the most eight – miles to the east of us.  I begin to count the Syrian army checkpoints, teenagers with Kalashnikovs and the Syrian flag flying over their concrete huts.  This is how the government keeps the road open – conscript soldiers and a series of flying columns, open-top trucks mounted with heavy machine guns and soldiers cowled behind scarves to protect them from the desert wind.  Most of the transport trucks are travelling in convoy – patrols at both ends – and a military column races down the road towards Homs, trucks and armour with rifles pointing like hedgehog quills from the military lorries.

There’s another village close by – Khanaifis – which Isis shelled several weeks ago in an attempt to cut our road, killing 45 civilians, mostly women and children. “Raqqa”, says the next infuriating sign. “167 kilometres”.  And I remember that somewhere over there to the east, on grey sand looking identical to the stony earth around us, Isis put to death those poor Western men on the videotapes with knives to cut their heads off.  The Syrians have built little fortresses beside the highway now, tiny castles of sand and concrete sprouting with machine guns, a few Katyusha batteries and an occasional tank.  It becomes an obsessive task to count these little protective ramparts.  Could they really disgorge a Syrian version of the US Cavalry if the black flags of Isis suddenly appeared on the road?  The black flags did appear about a month ago but the Syrians drove to the road-block and killed every armed member of the world’s most fearful cult.

One of Syria’s top soldiers, General Suhail, known to most Syrians as “The Tiger” – he is now fighting in the eastern desert far from here – blasted our two-lane highway open two years ago and relieved the siege of Aleppo and now it trails across the desert like a single spider’s thread, a lifeline for the government and its supporters.  That’s why it’s called the ‘Military Road’.  There’s another burned-out, overturned bus on the right and a scattering of rusting oil tankers hit by rockets.  The passenger coaches that now race past us have their curtains pulled, just like the old buses in Afghanistan when the Taliban were on the hunt for victims.

Then – and I need not describe the sense of relief – we turn left towards ancient Aleppo and there are bomb racks from Syrian jet aircraft and discarded extra fuel tanks and then a series of black smudges far to the east where the Syrian army are beginning a series of military operation against the al-Nusra.  One of them appears to be an oil fire and five chimneys of a power station loom through the distant mist like a goliath, over-chimneyed Titanic.  A thousand people have been killed by violence on this road in two years.  Isis desperately want to take it back.

We pass a village where there were four suicide car bombs – the place is now swamped with armour and police cars – and then the countryside lights up and turns green and the fields are dark with fresh earth and women working in the strawberry fields and an old railway track with all but 20 feet of track stolen by theives.  And we drive into Aleppo, the place still thumped by the sound of shellfire – outgoing, from the Syrian army, which is now winning ground around the city – and I see a railway bridge behind which I hid with Syrian soldiers two years ago from night-time snipers.

No longer. The city is reborn.  There are smart military policemen in red berets on the checkpoints, new shops opened beneath crushed apartment blocks, and the sound of incoming shellfire and ambulances driving painfully through the traffic jams.  Who would believe we could be so happy to see this dangerous old city and its burned medieval market and decrepit hotels?  Now that tells you something about the war in Syria.

Syrian soldiers on the Latakia Front finally taste the fruits of victory – but they know Isis is not dead

Can Syria be put back together again? Its army is in the habit of talking again about a future state with all its borders intact

Pro-government Syrian forces in al-Rabiaa who have recently taken the town from rebels | AFP/Getty

Independent (Feb. 18) – Along the Syrian army gun line, they are firing their 130mm artillery out of the wooded valleys south of Kassab, the guns invisible amid the hot orchards and the dark trees.

And from the smashed village of al-Rabiaa – newly taken by the Syrian army from the retreating rebels of Jabhat al-Nusra – you can watch the shells exploding across the valley, a great curtain of blue smoke that ascends into the heavens just this side of the Turkish border.

The guns whack out their shells every 30 seconds and they soar over us and, six seconds later, you can see the impact of their explosions through the heat haze. A Syrian colonel watched all this with satisfaction. “You can just imagine how angry the Turks are,” he muttered. Too true.

The Russian Sukhois had done fierce damage to the Nusra bases, houses – the names of the “Nusrah front”, the “Army of Islam”, the “Ahrar al-Sham”, still spray-painted on what was left of their walls – blown apart by their missiles. Roads had been torn up, trees ripped apart, their huge trunks lying down the hillsides like giant skittles. And now the soldiers of what the Syrian army calls its Latakia Front sit on the grass by the roadside and brew tea, waving and smiling and – for the first time in years – tasting the fruits of victory.

Their field commander, a 50-year-old grey-haired general from Hama dressed in a black sports hat, a brand new Russian camouflage smock – “a gift from our friends,” he called it – and black boots, showed no hesitation in thanking the Russians. “Our honest friends showed how they stood with the Syrian army to fight terrorism,” he said. “They provide us with our cover in the field and on the ground. But air support doesn’t liberate land if there are no soldiers on the ground.”

The al-Nusra forces are clinging to this side of the frontier in what Syrian officers suspect is an attempt to provoke Syrian artillery to fire shells into Turkey itself. . .

Well, he could tell that to the American pilots in Iraq, couldn’t he, the pilots who have supposedly battered Isis over and over again for months but whose Iraqi allies seem incapable of advancing. Not so in northern Syria, where Syrian troops are moving rapidly eastwards in new Russian-made army trucks under Moscow’s air cover along the Turkish frontier from the old Syrian-Turkish border post at Kassab. The al-Nusra forces are clinging to this side of the frontier in what Syrian officers suspect is an attempt to provoke Syrian artillery to fire shells into Turkey itself – which the Syrians claim they have not done. Indeed, the field commander insisted that the Turks had fired into Syria and inflicted wounds on his own men.

It was, as we used to say in the old days of journalism, the first time a Western correspondent had visited this corner of the Syrian war since the Russians began air operations against the rebels. And it raised a host of intriguing questions. How was it, for example, that right next to the Turkish frontier post at Kassab, two spanking new roads lead from the Turkish side of the border into Syria?

The Syrians say that these roads – almost identical to those the Israelis used to build just inside the Lebanese frontier – were constructed by the Turks specifically for Nusra fighters to cross the frontier illegally, that the Turkish military not only tolerated but helped to build these little concrete highways down the hill into Syria.

syria-map graphic

And what else should one suppose when, in front of my own eyes, a small Turkish military patrol including an open truck of Turkish troops blithely passed the two new roads which are blocked by neither fences nor concrete blocks? A bunch of Syrian military intelligence men now live inside the Syrian post, although they have not yet painted over the rebel names that also litter the outside walls. Behind the border, you can see the white crescent-on-red of the Turkish flag.

But an intriguing tale is told of the recapture of the Syrian border post; of how former “Free Syrian Army” units – reincorporated into the Syrian army after their original desertion – were given the “honour” of carrying out the operation, of how two of their groups overwhelmed the Nusra men and restored Syria’s sovereignty on the northwest corner of its territory. The narrative, needless to say, tells a lot about the Syrian army’s portrayal of the “moderates” Messers Cameron and Obama like to talk about, although we must suppose that the infamous “fog of war” may cover all these exploits, at least until we have time to investigate the reality.

I walked up to the Turkish border post. “Welcome to Turkey,” a signpost said in Arabic, English, German and French, but there was no welcoming to be done. When I peered below the Turkish border guard offices, I saw only the bust of a man – thus was I met by the grim stare of Mustafa Kemal Ataturk.

And indeed, the founder of the Turkish state would have much to be grim about. The Syrians are now making their way along the frontier which – scarcely two weeks ago – the Turkish army threatened to invade. Across the bare surface of Dahih mountain, you can see the Syrian army’s tents pitched in lazy profusion. It was just after the capture of this hill, only a few hundred yards from a concrete Turkish police post, that the Turkish airforce shot down Russia’s Sukhoi bomber and set off the latest crisis in Russian-Turkish relations.


Al-Rabiaa in Latakia province was retaken by Syrian troops from rebels | AFP/Getty

“Turkish revenge for our victory on the mountain,” the Syrian soldiers chorus. “The Turks must be going mad,” one of their colonels said. The wounded Russian crewman who was rescued after his plane crashed returned to duty at the big Russian air base at Latakia on the Syrian coastline just four days ago.

In hours of travelling along twisting mountain roads, past streams and lakes that are so reminiscent of Bosnia, I saw no sign of any Russian military personnel. There are plenty of Russians in western T-shirts in the big Afamia hotel – along with a six-man Moscow TV crew – in Latakia. And the Sukhois roar deafeningly over the main coastal highway, while off the coast of Tartous a large Russian warship moves like a ghost behind the sea fret two miles offshore. But this is no Afghanistan – not yet – and if Russian air controllers have personnel on the ground with Syrian troops, I did not see them.

Nor did I see any civilians in the wreckage of the villages across the Turkmen mountain. For these were Turkmen homes, most – though by no means all – supporters of whoever Turkey helped in the war against Bashar al-Assad’s regime in Damascus. Some have fled as refugees to Latakia itself; many others must have joined the refugee trek towards the Turkish border. The Syrians say they have buried all the dead Nusra fighters they found – no figures available, of course – and with Islamic rites (also, “of course”), but there must be other human beings dying across the valleys as the distant thump of shells echoes back to the Syrian army.

Indeed, it is a little disturbing to gaze across this haunted landscape with its ruined villages and the smell of unpicked oranges and the distant white and grey smoke blossoming on the opposite hillside because you must remind yourself that the war goes on, that victories – however successful and however committed the Kremlin may be – do not finish because one army breaks a cocktail of Islamist rebels along the Turkish frontier.

Many of the houses around al-Rabiaa appear to have been peppered by shrapnel from Russian air bombing and unexploded artillery and mortar ordnance lies across the fields. In one wrecked village, we had to veer sharply to the right to avoid an unexploded Grad missile, fired by Nusra, which had embedded itself, all grey steel and wires, in the middle of the street.


Government troops in bombed-out al-Rabiaa | Reuters

The Syrians themselves like to emphasise that their enemies are all foreigners – Turkmen from Turkey and Turkmenistan, Uigurs from China, civilians from Kyrgyzstan, although they know that Syrians, too, are out there across the valleys. “The Turks are spectacularly unhappy,” another officer said – he knew how clever his expression was in English – and expressed the view that “the Turks never expected the Syrian army would reach this point. They never guessed our strength and they know that their project here in Syria [the destruction of the regime] is collapsing.

“The Russians were very big here. They were very important, and I say this as a soldier on the Latakia front. But as you can see from the terrain – the mountains and rivers – this is a very complicated area for the military and the role of aircraft was less important as we fought our way through the valleys.”

Several officers spoke of a senior Turkish officer killed by Syrian shelling over the past few months – they name him as Major General Shahin Hassrat, who was supposedly at a meeting of Nusra fighters when the Syrian army targeted the building in which they had agreed to rendezvous. You can see the confidence of the Syrians now, walking up on to the hillsides to watch their own artillery bombardment, heedless of snipers.

But perhaps they know more than we do. Nusra has scarcely fired a mortar back at its enemies.  No one stopped us filming the Syrian armour and the gun batteries standing beside the mountain roads. Indeed, there were several self-propelled guns whose sparkling camouflage paint and stylish, hull-clinging gun barrels suggested more gifts from Moscow had recently been arriving here.

And he went on to say that Syria was the land of “all peoples”, that the purpose of the “terrorists” and the Turks was to “sectarianise” the war. “We are a mosaic, our country comprises lots of nationalities – this is the secret of Syria.”

As for the general, he wished – like almost the entire government of Syria – to implicate Turkey in the “terrorist” attempts to destroy Syria. “The Turks actually brought Uigurs here and Turkmenistan people – with their families – to settle them here. This was their project. Our soldiers are now advancing right along the frontier wire and every advance forward squeezes the terrorists Turkey directly supports. And everyone who stands with us” – the general was talking about the Russians – “we are very grateful to.” And he went on to say that Syria was the land of “all peoples”, that the purpose of the “terrorists” and the Turks was to “sectarianise” the war. “We are a mosaic, our country comprises lots of nationalities – this is the secret of Syria.”


Forces loyal to Syria’s President Bashar al-Assad warm themselves around a fire beside a road leading to the town of Rabiya | Reuters

But can Syria be put back together again? The Syrian army is in the habit of talking again about a future state with all its borders intact, with the Isis capital of Raqqa again under its control and – of course – with President Bashar al-Assad as “the guarantee of the stability of Syria”. I pointed out to the general that he wore no identification or badge of rank on his Russian-made camouflage smock, and suggested that – unlike Admiral Nelson – he preferred not to make himself a target for snipers. He knew the story of the French sniper in the rigging. “Liberating our land is the most important medal we can wear,” he replied.

But how much of Syria can be liberated? What do the Turks now have up their sleeve? And Saudi Arabia? And Qatar? And Russia? And, indeed, what of Nusra and the various outfits that clung around al-Qaeda, some of whom – far to the east – transmogrified into Isis? There was no “Free Syrian Army” graffiti on the walls around al-Rabiaa, which suggested that David Cameron’s 70,000 “moderate” ghost soldiers did not cut much ice here.

But Isis is not dead. The Syrians know this as well as anyone, not least because they have real “boots on the ground”, and know after almost five years of fighting that the cult which still rules far away in Raqqa has a fearful habit of striking back.

The story of a teacher evicted from Raqqa illustrates so much about the conflict in Syria

Can Syria be put back together again? Soon life after Isis will have to be contemplated here

Independent (Feb. 21) – A few days ago, on a hilltop above the Mediterranean city of Latakia, with the sun going down and the whisper of jets – Russian jets, of course – high in the sky, Samah Ismael told the story of her eviction from Raqqa. It is one small tragedy in a million – but it seemed to illustrate much.

This was long before Isis existed, when the Nusra Front – which represented al-Qaeda in those days – was growing in power and when the people living in the little town of al-Sabha on the banks of the Euphrates thought that even then, in 2013, the war which had consumed much of Syria might not touch them. Samah was a 39-year-old government teacher at the Ahmad al-Azawi school and had been happy taking her English classes with 17 and 18 year-olds. Education is free in Syria.

Samah, I should add, is an Alawite, the Shia minority from which Bashar al-Assad comes, although it does not dominate the teaching profession in Syria. She had been living just outside Raqqa for four-and-a-half years. But in March of 2013, she had stayed in the city until 10 at night and noticed that all the government buildings appeared to be empty. There were no police in the streets, no lights in the police station.

Then three days later, just as she was leaving her school after evening class, another teacher, a friend called Ahmad, told her that 8,000 men had come to Raqqa from the east, dressed in black uniforms with guns. Some said they rode in aboard Turkish tanks.

“I cried,” Samah remembers. “It was a very painful moment. I packed my bags. I knew what was to happen. Then at night, they came to my door. There were five young men and an older man who was the owner of the house I lived in. I said cheerfully, ‘Come in, please, take coffee’. The young men were all dressed in black and I knew them. They were my own students.”

Samah knew what was to come next. “Most of the boys were 16 years old. I recognised them at once. Ahmad, Ali… They didn’t say anything impolite to me. They said they didn’t want to hurt me. They said ‘We want you to get out of here because you are not welcome here in your country.’ Their faces were not beautiful as they were before, when they were just students. They were trembling with anger. They were also shy and they would not look into my eyes and they were looking down.

“They were wearing black shirts and jeans and they all had guns. They said that if I did not leave, they would take all the furniture and burn the house down.”

Samah Ismael moved to a neighbour’s house for three days. “No, I was not afraid,” she says brightly. “I thought this might happen but I didn’t care – I could not be afraid. I never was. My students stayed half an hour – no, they were not very good students in the school – and then they left.

“Why wasn’t I afraid? I suppose because this is my country and it was because I was a teacher – their teacher – that they didn’t hurt me. They were all from farming families. There had been government reforms and their families were new farmers with new lands and so the parents were comparatively quite rich. The whole countryside is rich.  They grow corn, grapes, cotton…”

After 11 days, Samah boarded a bus to Palmyra – which fell to Isis last year – and then to Homs and then to her family above Latakia where she now feels safe but bored. “I grew up here and there is nothing and I hate this place,” she said.

But it is better than Raqqa today. “Fridays were punishment days after I left. I could still talk to friends for a while on the internet and they told me that the first thing that happened was that women were told to cover themselves. Then the schools were all closed – my school was closed – and the only place where children were taught was at the mosques.”

“It happened so suddenly,” she says. “We went to sleep in one state and we woke up in another state. 

Samah reflects on the clouds that shadowed her country so quickly. “It happened so suddenly,” she says. “We went to sleep in one state and we woke up in another state. Most of the Nusra are now completely against the Isis and I have this feeling that my students, the ones who told me to leave, are now dead. I’m not sure why. It is a feeling. They didn’t get good marks at school but there had been a very good relationship between me and them.”

Later, Samah agrees that the students also told her that the reason she could not stay was because she was an Alawite – and thus the sectarian curtain brushed aside the more obvious reason for her eviction; that she worked for the government and thus represented the regime which was to be destroyed. At least, that was the idea in 2013. And today?

Syrian couple preparing for their wedding photos in Homs | AFP:Getty

Raqqa is bombed – by the Americans, by the Russians, by the Syrians, by the Jordanians and the Saudis and just about everybody else in the region. At least, that is what we are supposed to believe, although some messages from residents of Raqqa suggest that much of the bombing is in the imagination of the various powers that claim to be destroying the world’s latest most-hated cult. But will Samah ever go back to teach in the Ahmad al-Azawi school? Can Syria be put back together again? Soon, perhaps sooner than we think, life after Isis and Nusra and all the other outfits will have to be contemplated here.

And if the future of this country – like all the other Arab states – rests on education rather than guns, then how do we account for the friendly but not-very-bright students who turned up in their black shirts with their guns at Samah’s home? Doesn’t education work? March 6, 2013, that was the day they came. Everyone in Syria remembers the day of their eviction.

Syria conflict: Damascus remains a war zone – but some families are returning

In this subtle war, men of the Free Syrian Army are being allowed to rejoin the ranks of the government army they deserted on their return to the shattered neighbourhood of al-Qadam

Damascus – a modern, bustling city | Manfred Schweda:thisfabtrek.com

Independent (Feb. 16) – “That is a military zone,” a Syrian soldier warned, as I went to inspect the ruins at the end of Ibn Hawqal Street.

But I could not see any Syrian military positions amid the ruins, not even a checkpoint. “This is a military zone,” he said more sharply. Then I realised. How many kilometres away is Isis, I asked? “Down there,” said the soldier. “About 200 metres.”

No this is not the Great War – though it has lasted far longer – and such comparisons somehow take away the dignity of those who try to return to live in these ruins. Syria is Syria, not Iraq or Bosnia or part of a world war – though there are Arabs who do claim that all this is part of World War Three. Did the Americans not threaten to bomb Damascus? Are the Russian air force not now bombing Isis? Is Turkey not now threatening to invade Syria? And Saudi Arabia?

But what is happening in al-Qadam tells you a lot about the Syrian war. Once in the hands of Jabhat al-Nusra, it lay rotting through three years, under government control but almost empty, until the army struck north of Aleppo and began to conquer its enemies along the Turkish border – and the people started to come back to al-Qadam.

Twenty-six families in the past 15 days alone, even a drift back of former “Free Syrian Army” men – part of David Cameron’s mythical army of 70,000 “moderates”, one supposes – and five prisoners released from government jails. Victory brings confidence, however temporary, and you can sniff it on the government front lines far from Aleppo.

A watermelon market in Barzeh, Damascus. July 10, 2014

There are fewer checkpoints in Damascus, 100 women dancing the “dubkah” at a noisy hen party in one of the big hotels, convoys of trucks humming across the Lebanese border en-route to Jordan now that the Syrian army has re-opened the main road to Deraa. Syrians drive to Aleppo up the highway again. On Syrian television, there are action shots of Syrian paratroopers entering towns they had not seen for three years. And in al-Qadam, its streets named after ancient Arab philosophers and travellers, they are also returning.

There is even a “reconciliation committee” of elders who talk to both the army and the Free Syrian army – not to Isis or al-Nusra, they all insist – and who drink coffee with the government soldiers. Rather a lot of meals, an army intelligence officer tells me. Some of the Free Syrian Army men from al-Qadam have been allowed to keep their light weapons – after forswearing their opposition to the regime – and the government army have allowed them food and medicine. Several have been allowed to return to the ranks of the army they deserted, new ranks of course, paid once more by the government. “Yes, of course we knew many of them,” a soldier says. It is a subtle war. Get the opposition to change sides, especially now that they have tasted the bitter fruit of Isis’s ideology and understood the power of Russia’s air force. It seems to work. Silence has settled over the front line here.

Syrian families arrive in the al-Qadam district of Damascus after a truce between government and terrorist forces | Corbis

“Syria, Assad” has been spray painted over the walls in red. Al-Nusra’s slogans have been so heavily painted over in blue that you can no longer make out what they said. Except for the word “Allah”. The army left God’s name untouched. Half a mile back, three soldiers sit on chairs beside a T-72 tank that nestles in the shadow of an alleyway, its barrel pointing upwards. They are drinking coffee.

Thaled Fado is part of the “reconciliation committee”. A construction man – he agrees there will be plenty to reconstruct – he wanted to be a pilot and travelled Europe to further his ambition and lived in Barcelona and inevitably ran out of money.

“There is peace here now,” he says. “The army took this place back from Nusra a long time ago, but now the people themselves are coming back. We talk to the army. This is my home.”

Now she stands near Thaled Fado and smiles at the stranger who has come to look at this tiny corner of Syrian misery. A bearded soldier is smiling, too, and I guess why and he tells me I am right. He has just come from Aleppo.

His family live here and have returned, and it slowly becomes clear that many of these families had sons in the military and supported the regime. And al-Nusra turned on them with a vengeance. Hence all the burned homes – only a few repaired – and the still smashed minaret of the local mosque.

A middle-aged lady peers from the window of a downstairs room, looking cautiously at our camera. Her home is now a little shop. There are sweets and biscuits for sale. I suppose this is what’s called “normality”. There’s another lady sitting on a step beside the road, her hands to her face, an image of despair.

Zacharia Ashar – his brown robe marks him out as a country man, for al-Qadam not long ago was farmland – is also on the local “reconciliation committee” and says that 131 local militiamen who fought the army have returned, some from Jordan, on the understanding that they will protect their people and keep Isis at bay.

“Some of them have formed a unit to support the army,” he says. “Others tried to fight Nusra and Daesh [Isis] and were killed. Yes, there have been many martyrs.”

And yes, it will be many years before the great history books of this war will be written and reveal its many secrets. In the West – apart from the refugees – we see this conflict as a geopolitical struggle. But after the Aleppo battles, it can be written that – however temporarily, however fearfully, however few – in the streets of al-Qadam, the people are coming home.

Yusuf al-Azma Square in central Damascus (Click to enlarge)

Damascus, Souk Al Bzouriyeh. Jerzy Strzelecki

1 Comment

Filed under West Asia (Middle East)

One response to “Syria: Robert Fisk reports from the front lines

  1. Pingback: Syria: Robert Fisk reports from the front lines — Tony Seed’s Weblog | Free Political Prisoners in Iran
Published in: on 31 ژانویه 2017 at 2:20 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

Le peuple syrien veut désespérément la paix

Le peuple syrien veut désespérément la paix

Durant le mois de janvier, Tulsi Gabbard, une députée démocrate des Etats-Unis, s’est rendue en Syrie et au Liban pour une mission d’enquête. Elle a découvert les ravages de la guerre et s’est entretenue avec de nombreux témoins: des familles, des opposants politiques et même le président Bashar el-Assad. Son constat est clair: « Cette guerre de changement de régime ne sert pas les intérêts de l’Amérique, et elle n’est certainement pas dans l’intérêt du peuple syrien. » (IGA)

Pendant qu’à Washington on se préparait pour l’investiture du président Donald Trump, j’ai effectué, la semaine dernière, une mission d’enquête en Syrie et au Liban pour rencontrer et écouter le peuple syrien sans intermédiaires. Leurs vies ont été consumées par une guerre horrible qui a tué des centaines de milliers de Syriens et a forcé des millions d’autres à fuir leur patrie en quête de paix.

Il est clair maintenant plus que jamais : cette guerre de changement de régime ne sert pas les intérêts de l’Amérique, et elle n’est certainement pas dans l’intérêt du peuple syrien.

Nous avons rencontré ces enfants dans un refuge d’Alep ; leurs familles ont fui la partie orientale de la ville. La seule chose que ces enfants veulent, la seule chose que tous ceux que j’ai rencontré veulent, c’est la paix. Beaucoup de ces enfants n’ont connu que la guerre. Tout ce que leurs familles veulent, c’est rentrer à la maison, et retrouver la vie qu’ils avaient avant que la guerre pour renverser le gouvernement ne commence. C’est tout ce qu’ils veulent.

J’ai traversé Damas et Alep, en écoutant des Syriens de différentes parties du pays. J’ai rencontré des familles déplacées de la partie orientale d’Alep, de Raqqah, de Zabadani, de Latakia et de la périphérie de Damas. J’ai rencontré des dirigeants de l’opposition syrienne qui ont conduit les manifestations en 2011, des veuves et des enfants d’hommes qui luttaient pour le gouvernement et des veuves de ceux qui luttaient contre le gouvernement. J’ai rencontré Aoun, le président nouvellement élu du Liban et Hariri, le Premier ministre, Elizabeth Richard, l’ambassadeur américain au Liban, le président syrien Assad, le grand Mufti Hassoun, Denys Antoine Chahda, l’archevêque de l’Église catholique syrienne d’Alep, des chefs religieux musulmans et chrétiens, des étudiants, des propriétaires de petites entreprises, et d’autres encore.

Leur message au peuple américain était puissant et cohérent : il n’y a aucune différence entre les rebelles « modérés » et al-Qaïda (al-Nusra) ou Daech – ils sont tous les mêmes. Il s’agit d’une guerre entre, d’une part, des terroristes sous le commandement de groupes comme Daech et al-Qaida et, d’autre part, le gouvernement syrien. Ils supplient les États-Unis et d’autres pays d’arrêter de soutenir ceux qui détruisent la Syrie et son peuple.

J’ai entendu ce message encore et encore dans la bouche de ceux qui ont souffert, et survécu à des horreurs inexprimables. Ils m’ont demandé de faire entendre leur voix dans le monde ; Des voix frustrées qui n’ont pas été entendues en raison des fausses informations et des informations biaisées, uniformément destinées à soutenir la guerre pour un changement de régime au dépens de la vie des Syriens.

J’ai entendu des témoignages sur la façon dont les manifestations pacifiques du début ont été rapidement infiltrées par des groupes de djihadistes wahhabites comme al-Qaïda (al-Nusra), financés et soutenus par l’Arabie saoudite, la Turquie, le Qatar, les États-Unis et d’autres. Ils ont exploité les manifestants pacifiques, occupé leurs communautés, tué et torturé les Syriens qui ne voulaient pas coopérer pas à leur lutte pour renverser le gouvernement.

J’ai rencontré une jeune musulmane de Zabadani qui a été enlevée, régulièrement battue et violée en 2012, alors qu’elle n’avait que 14 ans, par des « groupes rebelles » qui étaient en colère contre son père, un éleveur de moutons, qui ne leur donnait pas d’argent. Elle a assisté, horrifiée, à l’assassinat de son père, dans leur salon, par des hommes cagoulés qui ont vidé un chargeur tout entier sur lui.

J’ai rencontré un garçon qui a été kidnappé an allant acheter du pain pour sa famille. Il a été torturé, il a subi le supplice de la noyade, il a été électrocuté, placé sur une croix et fouetté, tout cela parce qu’il avait refusé d’aider les « rebelles » – il leur avait dit qu’il voulait juste aller à l’école. C’est ainsi que les « rebelles » traitent les Syriens qui ne coopèrent pas avec eux ou dont ils n’acceptent pas la religion.

Bien qu’opposés au gouvernement Assad, l’opposition politique a affirmé avec vigueur qu’elle rejetait catégorique l’utilisation de la violence pour obtenir des réformes. Les opposants politiques du gouvernement affirment que si les djihadistes wahhabites, soutenus par des gouvernements étrangers, réussissent à renverser l’État syrien, ils détruiront la Syrie et sa longue histoire de société laïque et pluraliste, une société où les peuples de toutes les religions ont toujours vécu pacifiquement côte à côte. Bien que cette opposition politique continue à vouloir des réformes, elle répète avec insistance que, tant que les gouvernements étrangers mèneront une guerre de changement de régime contre la Syrie par groupes terroristes djihadistes interposés, elle se tiendra aux côtés de l’Etat syrien et luttera pacifiquement pour une Syrie plus forte pour tous les Syriens.

À l’origine, je n’avais aucune intention de rencontrer Assad, mais quand j’en ai eu l’occasion, j’ai pensé qu’il était important de le faire. Je pense que nous devrions être capables de parler avec n’importe qui, s’il y a une chance que cela puisse contribuer à mettre fin à cette guerre qui cause tant de souffrances au peuple syrien.

J’ai rencontré ces femmes étonnantes à Barzi ; beaucoup d’entre elles ont des maris ou des membres de la famille qui se battent soit avec al-Nusra / al-Qaïda, soit avec l’armée syrienne. Quand elles arrivent dans ce centre communautaire, elles laissent tout cela derrière elles, et elles deviennent amies et, ensemble, elles apprennent toutes sortes de choses, comme la couture, etc., pour préparer leur avenir. Elles étaient des étrangères avant d’arriver à ce centre communautaire dont la mission est d’émanciper les femmes, et maintenant elles sont des « sœurs » qui partagent leurs joies et leurs peines.

Je rentre à Washington, plus que jamais résolue à mettre fin à la guerre illégale que nous menons pour renverser le gouvernement syrien. De l’Irak à la Libye et maintenant en Syrie, les États-Unis ont mené des guerres de changement de régime qui ont entraîné partout des souffrances inimaginables, tué des quantités d’innocents, et renforcé des groupes comme Al-Qaïda et Daech.

J’appelle le Congrès et la nouvelle Administration à ne pas rester indifférents aux souffrances du peuple syrien et à soutenir l’Acte pour interdire l’armement des terroristes. Nous devons arrêter de les soutenir directement et indirectement – en fournissant directement des armes, de l’entrainement et du soutien logistique aux groupes rebelles affiliés à Al-Qaïda et à Daech ; et indirectement par l’intermédiaire de l’Arabie Saoudite, des Etats du Golfe et de la Turquie. Nous devons mettre fin à notre guerre pour renverser le gouvernement syrien et nous concentrer sur la défaite d’Al-Qaïda et de Daech. Les États-Unis doivent cesser de soutenir les terroristes qui détruisent la Syrie et son peuple. Les États-Unis et les autres pays qui alimentent cette guerre doivent cesser immédiatement de le faire. Nous devons laisser le peuple syrien se remettre de cette terrible guerre.


Tulsi Gabbard

Tulsi Gabbard est une députée démocrate étasunienne

Traduction : Dominique Muselet

Source: Le Grand Soir

– See more at: http://www.investigaction.net/le-peuple-syrien-veut-desesperement-la-paix/#sthash.YzUW7rZA.dpuf

Published in: on 31 ژانویه 2017 at 2:12 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

Published in: on 31 ژانویه 2017 at 1:53 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

آیت‌الله گلزاده غفوری و پذیرش وکالت عباس امیرانتظام ایرج مصداقی

آیت‌الله گلزاده غفوری و پذیرش وکالت عباس امیرانتظام
ایرج مصداقی

خبرگزاری فارس در تقویم تاریخ خود و تحت عنوان سی و سه سال پیش در چنین روزی از جمله آورده است:‌

«امیرانتظام سه وکیل به دادگاه معرفی کرد

«عباس امیر انتظام در ارتباط با مصاحبه مطبوعاتی و رادیو و تلویزیونی آیت الله قدوسی دادستان کل انقلاب اسلامی نامه ای به این دادستانی ارسال داشته و درخواست کرده است که ترتیبی داده شود تا پاسخ وی به مصاحبه مطبوعاتی دادستان کل انقلاب در جراید درج شود.بر اساس این گزارش چون قرار است محاکمه عباس امیر انتظام پس از انجام محاکمه تقی شهرام و سعادتی صورت گیرد امیرانتظام در این نامه از آیت الله مکارم شیرازی، شیخ علی تهرانی و گلزاده غفوری خواسته است که وکالت او را در جریان محاکمه‌اش قبول کنند‌. (1)»

و در زیر نویس مطلب فوق اضافه کرده است:‌

«پی نوشت‌ :

۱- اطلاعات ، ۱۹ تیر ۱۳۵۹ ، صفحه ۲

روز ۲۶ اسفند ۱۳۵۹دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست آیت‌الله محمدی گیلانی تشکیل جلسه داد. مهندس بازرگان با انگیزه حمایت از امیرانتظام در این دادگاه حضور یافت و برخی دیگر از اعضای دولت موقت نیز در جلسات بعدی برای ادای توضیحات احضار شدند. امیرانتظام در دومین جلسه دادگاه خواستار وکیل شد و آیت الله مکارم شیرازی، گلزاده غفوری، شیخ علی تهرانی و احمد صدر حاج سید جوادی را به عنوان وکلای خود معرفی کرد که هیچ یک از این افراد وکالت وی را نپذیرفتند. دفتر آیت الله مکارم شیرازی نیز از طرح چنین درخواستی ابراز تعجب نمود و آنرا ناشی از عدم شناخت امیرانتظام از ایشان توصیف کرد. سرانجام حمید صادق نوبری به عنوان وکیل متهم تعیین شد. رک جاسوسی که طلبکار شد، رجا نیوز به نقل از رمز عبور ، 13 آبان 1389»


به منظور ثبت در تاریخ و روشنگری در مورد وقایع تاریخی و دفاع از شخصیت چهره‌های ماندگار تاریخ میهن‌مان و نشان دادن میزان دروغگویی دستگاه تبلیغاتی رژیم و وارونه جلوه‌دادن حقیقت، مبادرت به انتشار دو سند تاریخی در این زمینه می‌کنم «تا سیه روی شود هرکه در او غش باشد» .

در رابطه با عدم پذیرش وکالت عباس امیرانتظام، موضع آخوند مکاری همچون مکارم شیرازی که به مقتدا و ولی نعمت‌اش آیت‌الله شریعتمداری خیانت کرد دور از انتظار نبود. از واکنش احمد صدر حاج‌سید‌جوادی اطلاعی ندارم اما می‌دانم که شیخ علی تهرانی سه بار خواستار آن شد که قضاوت این دادگاه را به عهده بگیرد تا در کنار امیرانتظام به نقش دیگر چهره‌های رژیم از جمله بهشتی و … که جداگانه با مقامات عالیرتبه آمریکایی ملاقات داشتند نیز بپردازد که مورد موافقت دستگاه قضایی با سردمداری بهشتی و قدوسی و موسوی اردبیلی قرار نگرفت و این دادگاه به ریاست محمد محمدی‌گیلانی برگزار شد. (۱)

در مورد دکتر علی گلزاده غفوری و موضوع پذیرش وکالت امیرانتظام ذکر مواردی را ضروری می‌دانم تا مبادا محققان و تاریخ‌نگاران کشورمان فریب ترفندهای رژیم و دستگاه تبلیغاتی آن را بخورند.

او که در انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی  با ۱٫۵۵۳٫۱۸۵ رای به عنوان نماینده استان تهران انتخاب شد و در این مجلس به اصل ولایت فقیه رای منفی داد و با بسیاری از موارد قانون اساسی که به پیش‌نویس قانون اساسی اضافه شد، مخالفت کرد؛ و به عنوان حقوقدان و فقیه ارشد به مخالفت با لایحه «قصاص» که تدوین شده‌ی دوست سابق‌اش بهشتی بود پرداخت، بر اساس اصولی که به آنها معتقد بود رویکردی برخلاف تبلیغات رژیم داشت.

در حالی‌که اکثر گروه‌های سیاسی میهن‌مان از جمله مجاهدین خلق، حزب توده، هر دو جناح سازمان‌ چریک‌های فدایی خلق «اکثریت» و «اقلیت»، سازمان پیکار و دیگر گروه‌های چپ کشور و حتی افرادی چون عزت‌الله سحابی (۲) و حبیب‌الله پیمان  (۳) که بعدها « ملی مذهبی» ها را تشکیل دادند نیز غیرمنصفانه و همسو با تبلیغات رژیم عباس امیرانتظام را جاسوس آمریکا معرفی می‌کردند و خواستار مجازات او بودند، دکتر گلزاده غفوری با توجه به اعتقاد و باور عمیقی که به حقوق بشر داشت و در سال‌های اولیه دهه‌ی ۴۰ کتاب «اسلام و اعلامیه جهانی حقوق بشر» را منتشر کرده بود وکالت وی را پذیرفت و این دستگاه قضایی رژیم بود که از پذیرش این وکالت به خاطر تبعاتش خودداری کرد.

عباس امیر انتظام در شانزدهم فروردین ۱۳۶۰ نامه‌ای به دکتر گلزاده غفوری نوشته و ضمن تشکر از ایشان و درخواست ملاقات حضوری با وی، نمایندگانش را برای گفتگو با ایشان در صورتی که امکان ملاقات حضوری و مستقیم نباشد معرفی می‌کند:

«بسم‌الله الرحمن الرحیم

یکشنبه ۱۶ فروردین ۱۳۶۰

جناب آقای دکتر گلزاده غفوری

ضمن اظهار تشکر از قبول وکالت اینجانب باستحضار می‌رساند که در ۱۴ تیر ۱۳۵۹، طی نامه‌ای که از طریق دادستانی برای جنابعالی فرستادم تقاضا کردم وکالتم را بپذیرید. حالا خوشحالم که بالاخره باین وظیفه الهی و شرعی لبیک گفته‌اید. خوشبختانه دادگاه نیز با وکالت جنابعالی در جلسه ۹/۱/۶۰ موافقت نموده است.

ضمناً چون موافقت مشروط اعلام فرموده‌اید اگر ممکن است هرچه زودتر شرایط را با بنده حضوراً مطرح فرمایید اگر نیست! جنابان آقایان مهندس مهدی بازرگان- دکتر یدالله سحابی- احمد صدر‌حاج‌سیدجوادی از طرف من طبق این نامه، وکالت دارند که جمعاً یا منفرداً درباره شروط مورد نظر با جنابعالی مذاکره نمایند، نظریات آقایان کاملاً مورد تأیید اینجانب خواهد بود.

در صورت قبول این خدمت خدایی، تقاضا می‌کنم بوکالت از طرف اینجانب از پیشوای بزرگمان حضرت امام خمینی بخواهید تا دستور فرمایند، متن کامل مدافعات اینجانب در رادیو و تلویزیون پخش شود و روزنامه‌ها آنرا بطور کامل منتشر سازند. آنچه تا بحال در روزنامه‌ها منتشر شده، رشته بدون سر و ته و مثله شده است که بکشف حقیقت کمک نمی‌نماید، در حالیکه فرد فرد ملت ایران تشنه شنیدن همه ماوقع هستند تا بتوانند قضاوت عادلانه و اسلامی داشته باشند.

جناب آقای دکتر غفوری، جنابعالی احتمالاً‌ اولین وکیلی خواهید بود که در سیستم نوپای جمهوری اسلامی ایران به دفاع از حق اقدام خواهید کرد و در سومین بهار پیروزی انقلاب که اماممان آنرا سال اجرای قانون نامیده‌اند، امید من و هزاران زندانی این است که  ورود جنابعالی برای اولین بار در محاکم اسلام ایران، پیام‌آور این امید باشد که مدافعان حقیقت از این به بعد مظلومان را یاری خواهند کرد و قوانین الهی را بمرحله‌ اجرا در خواهند آورد و حیثیت و شرف و شئون انسانی انسانها از این به بعد مورد احترام خواهد بود.

توفیق بیشتر جنابعالی را در خدمت باسلام و تحقق بخشیدن باجرای قوانین اله یو دفاع از مظلومان آرزو میکنم.

خداوند شما را یاری فرماید

عباس امیر انتظام – بهداری زندان اوین»

نامه اسدالله لاجوردی به دکتر گلزاده غفوری

اسدالله لاجوردی دادستان انقلاب اسلامی مرکز که از همان موقع کینه‌ی شدیدی نسبت به آیت‌الله گلزاده غفوری (۴) داشت به منظور مانع تراشی و جلوگیری از حضور ایشان به عنوان وکیل مدافع در دادگاه امیر‌انتظام که قطعاً منجر به برهم خوردن خیمه‌شب‌بازی‌ای که قرار بود تحت عنوان دادگاه علنی روی صحنه رود، نامه‌‌ای خطاب به ایشان نوشت و ضرورت ارائه‌ی موافقت نامه‌ی کتبی شورای نگهبان و پروانه‌ی وکالت برای پذیرش «کفالت» امیر‌انتظام را مطرح کرد:

«بسمه تعالی


جناب آقای گلزاده غفوری

آقای عباس امیرانتظام متهم دادگاه انقلاب اسلامی مرکز خواستار دفاع از اتهامات وارده توسط جنابعالی بعنوان وکیل مدافع شده بود و جنابعالی مشروط پذیرا شده بودید. ایشان خواسته خود را تجدید که به پیوست ارسال می‌‌گردد.

در صورت تمایل بدفاع از متهم فوق، چون نماینده مجلس شورای اسلامی هستید، لازم است توافق کتبی شورای نگهبان را همراه داشته باشید، بدیهی است کفالت حضرتعالی زمانی امکان پذیر است که پروانه وکالت ارائه فرمائید.

دادستان انقلاب اسلامی مرکز

سید اسدالله لاجوردی»

از سواد حقوقی سید اسدالله لاجوردی، کشف محمد حسین بهشتی می‌گذرم که در مقام دادستان انقلاب اسلامی مرکز فرق بین «وکالت» و «کفالت» را نمی‌دانست و به خاطر حس انتقام‌جویی و کینه‌ورزی علیه نیروهای مترقی جامعه و سازماندهی ترور و وحشت به این پست گمارده شده بود و تنها روی عدم صداقت لاجوردی در شروطی که تعیین کرده بود تأکید می‌کنم.

ذکر این نکته ضروری است که دستگاه قضایی و متصدیان امر در جریان دادگاه برگزار شده در تاریخ ۹ فروردین ۱۳۶۰ مزورانه مسئله‌ی وکالت آیت‌الله گلزاده غفوری را می‌پذیرند و سپس بطور خصوصی با قراردادن شروطی از حضور ایشان ممانعت به عمل می‌آورند.

پیش‌تر علی قدوسی دادستان کل انقلاب اسلامی نیز در مصاحبه‌ی رادیو تلویزیونی خود به دروغ مدعی شده بود که هیچ کس حاضر به پذیرش وکالت امیرانتظام نیست. در حالی که همان موقع به جز زنده یاد دکتر حشمت‌الله مقصودی (۵) یک روحانی لیبرال که وکیل پایه‌ یک دادگستری بود، افرادی چون سرهنگ غلامرضا نجاتی و دکتر نورعلی تابنده که این روزها قطب سلسله‌ی دراویش گنابادی است نیز وکالت امیرانتظام را پذیرفته بودند.

تعیین دو شرط از سوی لاجوردی برای حضور دکتر گلزاده غفوری در مقام وکالت امیرانتظام در حالی اعلام شد که عبدالحمید معادیخواه با آن که نماینده مجلس شورای اسلامی بود در مردادماه ۱۳۵۹ به عنوان وردست بهشتی ریاست دادگاه تقی شهرام را به عهده گرفته و حکم اعدام او را صادر کرده بود.

در پاییز سال ۵۹ سیدحسین موسوی تبریزی، در حالی که نماینده مجلس بود ریاست خیمه‌شب‌بازی ای را که تحت عنوان دادگاه مجاهد خلق محمدرضا سعادتی برگزار شد به عهده داشت. وی همچنین حاکم شرع و رئیس دادگاه‌های انقلاب اسلامی آذربایجان شرقی بود.

در هر دو دادگاه نیز لاجوردی به عنوان دادستان انقلاب اسلامی حضور داشت اما در آن دو دادگاه صحبتی از «توافق کتبی شورای نگهبان» برای اداره‌ی دادگاه و صدور حکم توسط دو نماینده مجلس نکرد.

کمتر از دو ماه و نیم بعد از نگارش این نامه از سوی لاجوردی به دکتر گلزاده غفوری، تعدادی از نمایندگان مجلس از جمله هادی غفاری، محسن دعاگو، هادی خامنه‌ای و … در حالی که نماینده مجلس شورای اسلامی بودند بازجو و شکنجه‌گر اوین هم شدند که ظاهراً پستی قضایی است. مهدی شاه‌آبادی و علی اکبر ناطق نوری هم در حالی که نماینده مجلس شورای اسلامی بودند در دادگاه‌های انقلاب اسلامی مرکز نیز حضور می‌یافتند.

بسیاری از حکام شرع در استان‌های کشور نیز ضمن آن که نماینده مجلس بودند احکام اعدام و زندان‌های طویل‌المدت را صادر می‌کردند.

لاجوردی در حالی از دکتر گلزاده‌ غفوری برای شرکت در دادگاه، طلب پروانه وکالت می‌کند که وی دارای دکترای حقوق از دانشگاه سوربن فرانسه و اجتهاد از مراجع بزرگ شیعه بود.

در حالی که لاجوردی در مقام دادستانی انقلاب اسلامی خود تصدیق کلاس ششم ابتدایی را نیز به زور داشت و تا چندی پیش از آن که به مقام «دادستانی» برسد به شغل روسری فروشی در بازار تهران مشغول بود و پیش از انقلاب نیز در بازار جعفری لباس زیر زنانه می‌فروخت.

در دورانی که لاجوردی از دکتر گلزاده غفوری برای حضور در دادگاه و دفاع از متهم، طلب «پروانه وکالت» می‌کرد، افرادی چون مصطفی پورمحمدی با ۲۲ سال سن از مدت‌ها قبل هم دادستان بود و هم در صدور احکام قضایی مداخله می‌کرد. ابراهیم رئیسی ۲۱ ساله، روح‌الله حسینیان و غلامحسین محسنی اژه‌ای ۲۵ ساله، محمد سلیمی ۲۷ ساله و علی رازینی ۲۸ ساله بودند و هیچ‌یک نه تنها تحصیلات حقوقی نداشتند بلکه به سختی سطوح مقدماتی حوزه‌ی علمیه را پشت سر گذاشته بودند.

لاجوردی که در این‌جا ظاهراً دغدغه‌ی قانون‌مداری و قانون اساسی و عدم تداخل قوای سه‌گانه کشور را دارد مانند دیگر مسئولان نظام و شورای نگهبان به روی مبارکشان نمی‌آوردند که بهشتی اولین رئیس شورای عالی قضایی و دیوان عالی کشور که طبق قانون اساسی و ابتدایی‌ترین اصول قضایی می‌بایستی فردی مستقل می‌بود دبیرکلی حزب جمهوری اسلامی را به عهده داشت و دادستانی کل کشور به عبدالکریم موسوی اردبیلی رسیده بود که جزو بنیانگذاران حزب جمهوری اسلامی بود.

زندگی و مبارزات زنده‌یاد آیت‌الله دکتر گلزاده غفوری تنها توسط رژیم تحریف نشده است بلکه افرادی که مدعی مبارزه با رژیم هستند نیز متأسفانه در مواردی با ذکر اطلاعات نادرست و انحرافی و بعضاً ناآگاهی، چهره‌ی این مرد بزرگ را خدشه‌دار کرده‌اند.

برای مثال شیرین کریمی در «روزآنلاین» اخبار نادرستی راجع به دکتر گلزاده غفوری را به نقل از خود و «احمد سلامتیان» انتشار داد.

شیرین کریمی در رابطه با دکتر گلزاده غفوری می‌نویسد:

«در سال آخر دوران نمایندگی ماموران به منزل او هجوم بردند و دو فرزند او به نام‌های محمد صادق و محمد کاظم غفوری را بازداشت کردند. این آزاد مرد شجاعانه در اعتراض به این امر در راهروهای مجلس شورای اسلامی دست به تحصن زد، تحصنی چند ماهه که تا پایان دوره اول مجلس شورای اسلامی به طول انجامید و هر چقدر بیشتر طول کشید،‌ دردناک‌تر شد.»


احمد سلامتیان نماینده دور اول مجلس شورای اسلامی و از نزدیکان بنی‌صدر در رابطه با تحصن چند ماهه‌ی آیت‌الله گلزاده‌‌ی غفوری می‌‌گوید:‌

«…یک تحصن دیگر که حتی چندین ماه به طول انجامید مربوط به آقای گلزاده غفوری بود که ایشان چندین ماه در مجلس به علت اینکه به خانه ایشان حمله شده بود و فرزندانش دستگیر شده بودند و عملاً در داخل مجلس متحصن بود تا دوره نمایندگی مجلسش تمام شد گرچه در این مدت فرزندانش اعدام شدند اما خودش به عنوان یک نماینده در مجلس بود و حتی به شکل بسیار دردناکی در راهروهای مجلس چندین ماه زندگی کرد با وجود آنکه او در آن شکل دردناک سر می‌کرد اما هرگز آقای هاشمی رفسنجانی به عنوان رئیس مجلس اجازه نداد خود آقای گلزاده غفوری را بزور بیایند از داخل مجلس بیرون ببرند عملاً ایشان در داخل مجلس ماند اگر اشتباه نکنم تا پایان دوره نمایندگی اش.»


سلامتیان حتی در مورد کنار گذاشتن لباس روحانیت از سوی دکتر گلزاده غفوری داستانسرایی می‌کند:

«لباس روحانیت را به زور و با فشار از ایشان گرفتند، اما ایشان هم هیچ اصراری برای به تن داشتن این لباس نداشتند. حتا در زمانی که ایشان در تحصن بود، اجازه داشتن عبا و عمامه را برای گلزاده غفوری ممنوع کردند.»

تمام آن‌چه سلامتیان در رابطه با تحصن دکتر گلزاده غفوری و واکنش هاشمی رفسنجانی و به زور گرفتن لباس روحانیت از ایشان روایت می‌کند غیرواقعی و جعل است.

پس از سی خرداد ۶۰ و برکناری رئیس جمهوری قانونی و به رگبار بستن تظاهرات مردم تهران و دستگیری‌ها و اعدام‌های گسترده‌، دکتر گلزاده غفوری حضور در مجلس شورای اسلامی را که دوره‌ی اول آن تا ۷ خرداد ۱۳۶۳ ادامه یافت، نادرست و برخلاف سوگندی که یاد کرده بود می‌دانست و حتی یک روز هم در مجلس حضور نیافت.

 به ویژه که در بهمن ۱۳۶۰ دو سال ونیم قبل از پایان دوره‌ی اول مجلس شورای اسلامی، نمایندگان مجلس نیز با رأی خود وی را از نمایندگی مردم عزل کردند!

موضوع در این دو نفر خلاصه نشد. مریم رجوی نیز به نیابت از سوی مجاهدین و شورای ملی مقاومت در پیام تسلیت خود به مناسبت درگذشت دکتر گلزاده غفوری از روی دست سلامتیان نگاه کرده و همین اخبار نادرست و غیرواقعی را تکرار می‌کند:

«…و هنگامی که نماینده دور اول مجلس بود، در اعتراض به اعدامهای سبعانه‌یی که هر روز به دستور خمینی صورت می‌گرفت، یک تنه در مجلس تحصن نمود و به مدت چندین ماه در راهروهای مجلس زندگی می‌کرد.

استاد گلزاده غفوری پس از پایان دوره اول مجلس دیگر هرگونه همکاری یا معاشرت با این رژیم ضدبشری را حرام شمرد و یکسره از آن کناره گرفت و سرانجام در اعتراض به آخوندهای دینفروش حاکم که به نام اسلام یک حکومت پرشقاوت را به مردم ایران تحمیل کرده‌اند، لباس روحانی را نیز برای همیشه از تن به در کرد.»



اما جور و جفا در حق دکتر گلزاده غفوری آن‌جاست که گفته می‌شود وی «پس از پایان دوره اول مجلس دیگر هرگونه همکاری یا معاشرت با این رژیم ضدبشری را حرام شمرد». آنان که از تاریخ صحیح کشورمان خبر ندارند تصور می‌کنند که دکتر گلزاده تا ۷ خردادماه ۱۳۶۳ و حتی پس از مشاهده هزاران هزار اعدام و ده‌ها هزار زندانی سیاسی و شکنجه دیده و سه سال پس از اعدام دو جگر‌گوشه‌شان صادق و کاظم و زندانی بودن فرزند بزرگشان هادی و دو سال پس از دستگیری دختر و دامادشان مریم گلزاده و علیرضا حاج‌صمدی همچنان در مجلس رژیم حضور داشته و به «همکاری و معاشرت با رژیم ضدبشری» پرداخته است!

شرح این دوران از زندگی دکتر گلزاده غفوری را در مطلبی که به یاد ایشان نوشته‌ام همراه با نامه‌‌ی وی به هاشمی رفسنجانی ریاست مجلس و … به عنوان اسنادی تاریخی با ذکر جزئیات شرح داده‌ام.


متأسفانه علیرغم مشاهده‌ی اسناد ارائه شده از سوی من، نه شیرین کریمی، نه احمد سلامتیان حاضر به تصحیح  اشتباه خود نشدند و همچنان این اخبار نادرست در فضای مجازی از جمله ویکی پدیا و … انتشار می‌یابد.


متأسفانه مجاهدین و مریم رجوی نیز به جای آن که اشتباه‌شان را بپذیرند و پوزش بخواهند، پیام تسلیت مریم رجوی به مناسبت درگذشت دکتر گلزاده غفوری را تغییر داده و متن جدیدی را به جای قبلی انتشار دادند تا مبادا کسی تصور کند مجاهدین و رئیس جمهور برگزیده مقاومت و رهبر عقیدتی هم می‌توانند اشتباه کنند و لاجرم ساحت ایشان از هرگونه اشتباه مبرا است.


ایرج مصداقی مرداد ۱۳۹۲




۱- از آن‌جایی که در تابستان و مرداد ۵۹ دستگاه قضایی و به ویژه بهشتی و قدوسی و … هنوز اعتماد لازم را به محمدی‌گیلانی که فرزندانش همگی از اعضا و هواداران مجاهدین بودند نداشتند، اجازه ندادند که وی دادگاه تقی شهرام و محمدرضا سعادتی را اداره کند و به همین منظور معادیخواه و موسوی تبریزی را که نماینده‌ی مجلس بودند به جای وی در مسند قضاوت دادگاه‌های انقلاب اسلامی مرکز نشاندند تا بتوانند سناریوی خود را پیش برند. پیش‌تر نیز رسیدگی به پرونده‌ی سعید متحدین یکی دیگر از هواداران مجاهدین را از وی گرفته بودند. اما در زمان یاد شده محمدی‌گیلانی پس از صدور حکم اعدام بهمن شکوری به جرم ارتداد، مدتی بود که به طرف آن‌ها چرخیده بود و بطور کلی اعتمادشان را جلب کرده بود و به همین دلیل اجازه دادند دادگاه نمایشی امیرانتظام را هدایت کند.

۲- عزت‌الله سحابی در طول محاکمه‌‌ی امیرانتظام در اظهاراتی که در روزنامه کیهان در تاریخ ۹/۴/۱۳۵۹ منعکس شد، گفت: «اگر خود من بخواهم برای ایشان [امیرانتظام] کیفرخواست بنویسم، اتهام اصلی ایشان را اقدام علیه امنیت جمهوری اسلامی ایران خواهم نوشت و حداقل برای ایشان ۱۵ سال حبس تقاضا می‌کنم.»

۳- حبیب‌‌ الله پیمان نیز همسو با حزب جمهوری اسلامی و تبلیغاتش که با توطئه‌ علیه بنی‌صدر و «لیبرال‌»‌ها می‌رفت تا حاکمیت را قبضه کند گفت: «امیرانتظام یک نماد است و باید کل دولت موقت محاکمه شود.» چنانچه محمد منتظری نیز در دادگاه خواستار محاکمه همه اعضای نهضت آزادی شد.

۴- فرزندان دکتر گلزاده غفوری، کاظم و صادق در شهریور و مهرماه ۱۳۶۰ به جوخه‌ی اعدام سپرده شدند.



و سپس مریم دختر ایشان و علیرضا حاج‌صمدی داماد ایشان در کشتار ۶۷ به دار آویخته شدند.


هادی دیگر فرزند ایشان نزدیک به هشت سال در زندان‌های اوین و قزلحصار و گوهردشت به بند کشیده شد و طاهره دختر کوچک ایشان نیز مدتی زندانی بود.

۵- حجت‌الاسلام دکتر حشمت‌الله مقصودی، حقوق‌دان، واعظ مشهور و دبیر سابق ادبیات دبیرستان البرز، در سال ۶۸ به هنگام بازگشت از سفر خارج از کشور دستگیر و به جرم جاسوسی برای آمریکا در بهار ۱۳۶۹ اعدام شد. وی در جریان سفر به آمریکا دیدارهایی با افراد سیاسی، مجامع دانشگاهی و علمی این کشور داشت. مقصودی همچنین به هنگام دستگیری از قرار معلوم نامه‌ای نیز از آیت‌الله منتظری به همراه داشت و همین جرم او را در سال ۶۸ که آیت‌الله منتظری از قائم مقامی رهبری برکنار شده بود دو‌چندان کرد. هر چند در مصاحبه‌ی اجباری او که از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد و نیز در تبلیغات رژیم هیچ‌گاه به مورد مذکور اشاره‌ای نشد، ولی او خود معتقد بود که ری‌شهری از این مورد نخواهد گذشت.

گالیندوپل گزارشگر ویژه ملل متحد در نامه‌ی ١١ مه ١٩٩٠ خود، خواهان آن شده بود که مقصودی و دیگر افرادی که نامشان در نامه‌ مزبور آمده بود از تضمین‌های آیین دادرسی پیش بینی شده در ماده ۶ و ماده ۱۴میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و نیز تضمین‌های ۵و ۶ ضمیمه قطعنامه ۵۰/۱۹۸۴ مورخ ۲۵ مه ۱۹۸۴ به شورای اقتصادی و اجتماعی تحت عنوان «اجرای تضمین‌های حفاظت کننده حقوق کسانی که با مجازات مرگ روبه رو هستند» برخوردار شوند. اما در تاریخ یاد شده مقصودی از قرار معلوم اعدام شده بود.


Published in: on 30 ژانویه 2017 at 6:27 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

منوچهر تقوی بیات سیاسی شدن یا خرد ورزیدن؟

با درود و مهر فراوان
هم میهن گرامی اگر روا می دانید، خواهشمندم نوشته ی پیوست را از راه رایانه در دسترس هم میهنان گرامی بگذارید و اگر لغزشی در آن می بینید به من گوشزد بفرمایید. پیشاپیش از همراهی و مهر شما سپاسگزارم.
تندرست و شاد باشید
منوچهر تقوی بیات
سیاسی شدن یا خرد ورزیدن؟

گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام

گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند


حافظ عاشق مردم بود و بانگ عشق او، از آن سوی سده ها، همچنان به گوش می رسد. او می دانست مردم بودن و غم مردم را خوردن کار دشواری است و این دشواری نیز از پیچیده بودن انسان(طره ی پر پیچ و خم مردم) و شرائطی است که هم او یعنی مردم در زندگی پدید می آورد. عاشق شدن به مردم (انسان) و در پی این سلسله رفتن و در زیر این سلسله گرفتار شدن، کار هر کسی نیست. برخی مانند فردوسی، خیام، عطار، حافظ و … این عاشقی را با خرد آمیختند و برخی نیز مانند حلاج جان بر سر این سودا نهادند. از مردم است که دشمن مردم پدید می آید. از دشمن مردم است که رنج و درد و سوختن مردم در آتش عشق به مردم سرچشمه می گیرد. ابوالقاسم لاهوتی می گوید: « تندتر می روی از من اگر آگاه شوی!…».

دوران چشم گشودن من به مسائل سیاسی و اجتماعی پیش از دبستان آغاز شد. مردم در خیابان ها با نوشته هایی بر روی پارچه ها، گاهی با پرچم و گاهی بی پرچم، به تظاهرات می پرداختند. تکیه های عزاداری، غذای نذری، دسته های سینه زنی و زنجیر زنی هم همه جا بود. اما شکل کار و حرف های مردمی که سینه زنی راه می انداختند با تظاهرات سیاسی یکی نبود. آن ها عزاداری می کردند، هر روز و همه جا امام حسین را می کشتند و اشک می ریختند و آب هم از آب تکان نمی خورد. اما یک روز رادیو گفت که شاه را با گلوله زدند. همه چیز به هم ریخت، بگیر و ببند شد. بعضی ها را گرفتند و زندانی کردند. برخی از مردم هم از بیم جان و زندان، خانه و زندگی خود را رها می کردند و پنهان می شدند. بزرگ ترها در خانه با هم گفت و گوهای تند و پرخاشگرانه می کردند. صحبت از نفت بود، از انگلیس، از غارت ایران. من با آن مغز کودکی ام، می ترسیدم انگلیس ها بیایند و هرچه داریم غارت کنند و قالیچه ها و رخت و لباس مان را ببرند. آن روزها کم کم من هم به این گفت و گوها علاقه مند شدم و دلم می خواست از این حرف ها سر در بیاورم. امروز پس از بیش از شصت سال می بینم که بیگانگان با انجام کودتاها و نیرنگ های سیاسی راه را بر مردم ما بسته اند. ما نیز از بی خردی راه به جایی نبرده ایم. گروه ها و آدم های سیاسی نابود شده اند و دسته های سینه زنی و آخوندها بر همه چیز و همه جا مسلط شده اند. نادانی، تهی دستی، مواد مخدر، نابسامانی و بی خردی را گسترش داده اند.

سال ها درباره این رویدادها بسیار خوانده ام و بسیار اندیشیده ام. رویدادهای خرد و کلان را مرور کرده ام. چرا با این که فرهنگ غنی و پرباری داریم و با این که نسل های پیشین تلاش های فراوانی کرده اند، روزگار مردمان ما بدتر و بدتر شده است؟ مدیریت جامعه های استعمار زده بسیار پیچیده است. مردمان ما حتا اگر به دبستان و دبیرستان و دانشگاه بروند، مهندس، دکتر، معلم، روزنامه نگار، سیاستمدار و «فیلسوف» هم که بشوند، راه به جایی نمی برند، همانطور که تا به امروز نبرده اند. اما چرا؟ چون ما پرورده ی دست استعمارگران هستیم.

از انقلاب مشروطیت به این سو، هیچ دولتی، نخست وزیری یا وزیری با اختیار و اراده ی مردم برگزیده و انتخاب نشده است. همیشه برنامه های درسی، کتاب های درسی، روزنامه ها، فیلم ها، برنامه های رادیویی و تلویزیونی، کتاب های رمان و داستان ها و نیز گروه ها و جرگه های سیاسی را، مستقیم یا غیرمستقیم، برایمان طراحی و دیکته کرده اند. حتا دوران بیست و هشت ماهه ی نخست وزیری و حکومت قانونی دکتر مصدق هم پر از دسیسه ها و دخالت های کشورهای باختری و اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بر ضد مردم ما و دکتر مصدق بوده است. دوستی که سال ها در زندان رژیم شاه زندانی بود روزی با افتخار به من گفت که من در زندان مشهد با مطالعه و بحث با رفقای سیاسی ام، خرافات و مذهب را رها کردم و کمونیست شدم. از او پرسیدم که آن کتاب های کمونیستی را در زندان چه کسی به تو می داد؟ چرا پس از آن که کمونیست شدی همراه با دیگر کمونیست ها در زندان، با هم زندانی ها و دوستان سابق خود دعوای عقیدتی براه انداختید و زد و خورد کردید؟ من از خود می پرسم، علت آن که از میان درس خوانده های ما، از راست تا چپ، یک اندیشمند آزاده و مستقل و جهان پسند پدید نیامده است همین وابستگی فرهنگی و سیاسی ما به استعمارگران نبوده است؟ من در این بیش از نیم قرن زندگی و «مبارزه ی» سیاسی دوستان و یاران ارزشمندی را از دست داده ام. کسانی هم که کشته نشده اند و هنوز زنده هستند، مانند خودم، راه به جایی نبردند و گره ای از دشواری های مردمان نگشوده اند. حتا کسانی که رنج سال ها در به دری و زندان و شکنجه را برخود هموار کرده اند نیز منشأ اثر سودمندی نشده اند.

از من که بگذریم؛ که از بی خردی، گره ای زان طره ی پر پیچ و خم نگشوده ام، ناصر ا. هم که سال های زیادی در آرزوی کمک به مردم تلاش کرده و سال ها رنج زندان و شکنجه را در کوله بار خود دارد، راه به جایی نبرده است. ناصر ا. را از پیش از سال های دبستان می شناسم. پدرش در خیابان خیام روبروی کوچه ی آب انبار معیر مغازه داشت. ناصر ا. پسر آرام و مؤدبی بود. هر از گاهی، روزها که او به مغازه ی پدرش می آمد با او در کنار پیاده رو بازی می کردیم. دبستان و یک یا دو سال از دبیرستان را هم با هم همکلاس بودیم.

پس از پایان دبیرستان من به دلیل درس خواندن زیاد، دچار بیماری روده ای شدم و نتوانستم در آزمون سراسری کنکور دانشگاه شرکت کنم. ناچار می باید یک سال دیگر منتظر آزمون کنکور می ماندم. بیکار هم نمی شد بمانم. عمویم که از آغاز جوانی در وزارت دارایی کارمند بود و کاره ای شده بود، برایم در سازمان نوپای تعاونی وزارت دارایی کاری دست و پا کرد. چون آن سازمان هنوز سامان نگرفته بود، برای ما کاری یا آموزشی در نظر نگرفته بودند. من روزها کتاب هایم را با خود می بردم و در اطاقی که محل کارم بود، می نشستم و درس می خواندم. همراه کتاب های درسی ام گاهی رمان یا کتاب های سیاسی و یا اجتماعی؛ مانند جنگ شکر در کوبا نوشته ی ژان پل سارتر، سرگذشت بوعلی سینا یا کتاب های دیگری می بردم. وقتم را با بیکاری در اداره هدر نمی دادم. جوان های دیگر در اطاق بزرگی جمع می شدند و با هم، به بازی و سرگرمی های گوناگونی می پرداختند. گاهی هم ساز می زدند و گروهی و با هم آواز می خواندند. من خیلی کم به آنجا می رفتم و بر خلاف عادت خودم، از آن ها کناره می گرفتم. ناصر ا. را در آنجا می دیدم. او بیشتر با آن جوانان جور بود و همیشه با آن ها بود.

آن سال به همین گونه گذشت و من در آزمون سراسری دانشگاه در سال هزار و سیصد و چهل شرکت کردم. چون می خواستم پزشک بشوم در آزمون دانشکده پزشکی شرکت کردم. برای دوراندیشی در آزمون های دو یا سه دانشکده ی دیگر هم شرکت کردم که تا اگر به هر دلیلی پزشکی نشد بیکار نمانم. روز آزمون در میانه ی آزمون پزشکی، یکی از استادان که در نزدیکی من ایستاده بود از من پرسید تو چرا پرسش های فارسی را می خوانی و در برگه ی پاسخ انگلیسی علامت می زنی؟ از آنجایی که برگه های پاسخ مانند هم بودند، من از دستپاچگی چنین اشتباهی کردم. ناچار علامت های برگه ی انگلیسی را در برگه پاسخ فارسی بازنویسی و پاسخ های اشتباهی در برگه ی انگلیسی را پاک کردم. این کار مقداری از وقت مرا گرفت. دوستانی که در دانشکده های دیگری پذیرفته شدند در میان پذیرفتگان آن دانشکده ها، نامشان پس از نام من آمده بود، اما من در دانشکده ی پزشکی جزء ذخیرگان پایانی بودم و پذیرفته نشدم.

در دانشکده ی کشاورزی نفر سیزدهم بودم. با خودم فکر کردم درس های دانشکده ی کشاورزی در سال اول تکرار درس های دبیرستان و کم و بیش به درس های سال اول دانشکده ی پزشکی می ماند. در این اندیشه بودم که یک سال در دانشکده ی کشاورزی درس می خوانم و خودم را برای آزمون دانشکده ی پزشکی در سال آینده آماده می کنم. دکتر افشاری و برخی دیگر از دوستان هم چنین کرده بودند. آن ها پس از گذراندن سال اول در دانشکده ی کشاورزی به دانشکده های دیگر رفتند. از نظر مالی هم چون از نفرات آغازین پذیرفته شدگان دانشکده ی کشاورزی بودم، دانشکده پول توجیبی ماهانه به من می داد. در میانه ی سال یک پزشک جوان و تازه کار که انترن (کار آموز پزشکی) در بهداری دانشکده ی کشاورزی بود، برای پزشک شدن رأی مرا زد و من دیگر به راه پزشکی نرفتم. داستان این دیدار هم آموزنده است که باید در جای دیگری، درباره ی آن بنویسم.

ناصر ا. در دانشکده ی امور اداری پذیرفته شد. در دوران دانشجویی، گاهی او را در خیابان های دور و بر دانشگاه می دیدم. او در شهرداری کار گرفت. پس از آزاد شدن از زندان گاهی به اداره اش برای دیدارش می رفتم. او از پیشینه ی زندان من چیزی نمی دانست. جوان خوبی بود دلم می خواست با او ارتباط و گفت و گوی سیاسی داشته باشم اما همیشه دو دل بودم. او ساده و پاک دل بود، از سادگی اش در کار سیاسی بیم داشتم. در کشور ما عقیده داشتن و کار سیاسی کردن جرم بوده و هنوز هم هست. چون من از آغاز جوانی مدتی با حزب ملت ایران و پس از آن با سازمان دانشجویان جبهه ملی و با جرگه های سیاسی دیگر کار می کردم هیچ گاه نتوانستم با ناصر ا. همکاری سیاسی را آغاز کنم. ساده دلی، مهربانی و رو راست بودن فراوان ناصر ا. از نگاه من دوراندیشانه و خردمندانه نبود. او پیچیدگی های کار پنهانی سیاسی را با ساده دلی آسان می گرفت. همانگونه که از احمد جلیلی افشار پرهیز می کردم. از ناصر ا. هم بیم داشتم. جلیلی افشار جان خود را در این راه از دست داد. یک روز که به دانشکده ی حقوق برای دیدار دوستان رفته بودم، احمد جلیلی افشار کتابی را از کیف خود در آورد و به من نشان داد که برای داشتن یا خواندن چنین کتابی، سازمان امنیت دو تا سه سال زندان، به جوانان ما می داد. به او گفتم درست نیست که تو این کتاب را با خودت به هر جا می بری، این جور کتاب ها را در خانه هم باید پنهان نگاه داشت. او به من خنده ای از روی تمسخر کرد. او و دیگر دوستان خوب ما اگر کار سیاسی را با خردورزی انجام می دادند شاید زنده می ماندند و خردمندانه کار را به پیروزی می رساندند.

چند بار به شهرداری جایی که ناصر ا. کار می کرد رفتم و سراغش را گرفتم، هر بار می گفتند که او نیست. یک روز از کسی پرسیدم که او مگر اینجا کار نمی کند؟ هر بار که من می آیم و سراغش را می گیرم می گویید نیست. او خیلی آهسته به گونه ای که کسی نشنود، گفت که ناصر ا. در زندان است. پس از بهمن ۱۳۵۷ یک بار او را در خیابان دیدم به او گفتم که من خیلی به شهرداری برای دیدن تو آمدم. دست آخر یک روز کسی به من گفت که تو گرفتار شدی و در زندان هستی. ناصر ا. لبخندی زد و گفت دوستی با کسانی مانند تو مرا به زندان کشاند. من با شگفتی گفتم، من که با تو کار سیاسی نکردم که به زندان افتادی. گفت یادت هست که پیش از آن که در دانشگاه پذیرفته شویم، در سازمان تعاونی کشوری در وزارت دارایی کار می کردیم؟ گفتم یادم هست تو آن روزها با جعفری و دیگران که برخی از آن ها کارمند تلویزیون شدند بیشتر وقت ها در کار رقص و آواز بودید چطور شد که کارت به زندان کشید؟ ناصر ا. گفت من یک روز که تو در اطاقت نبودی آمدم و کتاب های تو را از روی کنجکاوی زیر و رو کردم. فهمیدم که تو آدم سیاسی هستی من هم خواستم مثل تو سیاسی بشوم. گفتم تو هرگز در این باره به من چیزی نگفتی، گفت راست می گویی، فرصت اش پیش نیامد.

بعد ها از دیگران شنیدم که پرونده ی او با دو سه گروه سیاسی در ارتباط بوده است. از شوق سیاسی شدن زیادی سیاسی شده بود. امروز که به کارهای سیاسی نسل خودمان نگاه می کنم می بینم ما خرد را و فردوسی را درنیافتیم. سیاسی شدن ما با خردورزی همراه نبود. چه آن هایی که از ناچاری و نابهنگام دست به جنگ افزار بردند و چه آن هایی که «کار سیاسی پنهانی» پیشه کردند.

روزی از دوستی که دکتر در ادبیات و شاهنامه شناس بود پرسیدم چرا فردوسی کتاب اش را با خرد آغاز کرده است؟ خرد از کجا می آید؟ یعنی چه؟ گفت خرد یعنی عقل، فهم، درک یا دانش. بعدها در جست و جوهایی که کردم، دریافتم که خرد از خود مغز و اندیشه سرچشمه می گیرد و زایل کننده ی عقل است. زیرا برابر تعریف؛ عقل، از عقل کل (الله) یا عقل اول صادر می شود. اما نگفته اند و نمی دانم چرا الله عقل را به برخی می دهد و به برخی نمی دهد؟! کسی که به آگاهی می رسد و خردورزی می کند، عقل را موهبتی الهی نمی داند. من وقتی که به خرد خود باز گشتم دیدم نه از الله و نه از موهبت اش چشم داشتی ندارم! زنده یاد منوچهر جمالی در سایت فرهنگشهر در باره ی خرد نوشته است: [ خودِ نامِ «خرد» که «خرتو» باشد، «خره+راتو» هست. از این رو خردی که در انسان، جنبش و شادی و روشنی می آفریند، آسن خرد، یا خرد سنگی نامیده می شد…] ( خرد سنگی یعنی خردی که مانند سنگ آلیاژی است از خوب و بد) راتو به معنای راد، آزادمنش و راستین است. پس خرد؛ اندیشه ی انسان راستینی است که در درون ما است. همان است که گاهی ما با خودمان می گوییم؛ » با خودم گفتم که من باید این کار را بکنم» و یا می گوییم؛ » نه، نباید این کار را بکنم. درباره ی خرد اندیشمند توس بسیار گفته است. او می گوید:

چو زین بگذری مردم آمد پدید (مردم پدید آمد، آفریده نشد!)

شد این بند ها را سراسر کلید (کلید همه ی مشکلات نزد انسان است)

سرش راست بر شد چو سرو بلند

به گفتار خوب و خرد کاربند

پذیرنده ی هوش و رای و خرد

مر او را دد و دام فرمانبرد

نخستین فطرت پسین شمار (در طبیعت یا در آفرینش، نخسین و واپسین تویی)

تویی خویشتن را به بازی مدار!

منوچهر تقوی بیات

استکهلم ـ دی ماه ۱۳۹۵ خورشیدی برابر با ژانویه ۲۰۱۷ میلادی

Published in: on 30 ژانویه 2017 at 5:23 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

شهدای آتش نشان

شهدای آتش نشان


تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تجلیل و نصب عکس شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
Published in: on 30 ژانویه 2017 at 2:13 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

تشییع پیکر شهدای آتش نشان

تشییع پیکر شهدای آتش نشان 

Published in: on 30 ژانویه 2017 at 2:08 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

تشییع پیکر شهدای آتش نشان

تشییع پیکر شهدای آتش نشان 

تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو
تشییع پیکر شهدای آتش نشان حادثه پلاسکو


Published in: on 30 ژانویه 2017 at 2:03 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه