افشای اسناد پاداش‌‌های صدها میلیونی برای مدیران تامین اجتماعی

افشای اسناد پاداش‌‌های صدها میلیونی برای مدیران تامین اجتماعی
 

خبرگزاری مجلس شورای اسلامی ایران می‌گوید به اسنادی دست پیدا کرده است که ثابت می‌کند مدیران رده‌بالای سازمان تامین اجتماعی از ابتدای سال ۱۳۹۱ تا شش ماه نخست سال ۱۳۹۲، هر یک صدها میلیون تومان حقوق و پاداش دریافت کرده‌اند.
این گزارش که روز جمعه، ۸ آذر، منتشر شد با جدولی از درآمد ۱۶ مدیر ارشد سازمان تامین اجتماعی همراه است که با حروف اختصاری نام و نام خانوادگی آنان آمده و نشان می‌دهد تنها در شش ماهه نخست سال جاری کمترین میزان حقوق و پاداشی که به یکی از آنها پرداخت شده در مجموع، بیش از ۳۸ میلیون تومان و بیشترین میزان هم ۸۹ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان بوده است.
همچنین در سال ۱۳۹۱ تنها یکی از معاونان این سازمان دولتی بیش از ۱۱۵ میلیون تومان حقوق و پاداش گرفته و اکثریت معاونان و مدیران کل آن نیز مبالغی بالاتر از ۶۰ میلیون تومان دریافت کرده‌اند.
جدول مبالغ دریافتی مدیران ارشد سازمان تامین اجتماعی از ابتدای سال ۱۳۹۱ تا انتهای شهریور ۱۳۹۲ - روزنامه شرقجدول مبالغ دریافتی مدیران ارشد سازمان تامین اجتماعی از ابتدای سال ۱۳۹۱ تا انتهای شهریور ۱۳۹۲ – روزنامه شرق
x
جدول مبالغ دریافتی مدیران ارشد سازمان تامین اجتماعی از ابتدای سال ۱۳۹۱ تا انتهای شهریور ۱۳۹۲ - روزنامه شرق

جدول مبالغ دریافتی مدیران ارشد سازمان تامین اجتماعی از ابتدای سال ۱۳۹۱ تا انتهای شهریور ۱۳۹۲ – روزنامه شرق

سازمان تامین اجتماعی در معرض اتهامات مالی بسیاری قرار دارد که نمایندگان مجلس ایران در جریان تحقیق و تفحص خود از آن سخن گفته‌اند.
این تحقیقات گرچه هنوز به دادگاهی شدن منجر نشده است، اما علیرضا محجوب، رئیس هیئت تحقیق و تفحص از سازمان تامین اجتماعی، اعلام کرده که تاکنون بیش از ۳ هزار برگ شکایت و سند تخلف از این سازمان گردآوری شده است که به دوره ریاست سعید مرتضوی بر آن بازمی‌گردد.
ماجرای «گم شدن» این اسناد اوایل تابستان سال جاری خبرساز شد که در نهایت این اسناد در زیرزمین یکی از ساختمان‌های سازمان تامین اجتماعی پیدا شد.
اما ماجرای دریافت پاداش‌های هنگفت مدیران ارشد این سازمان بار دیگر سازمان تامین اجتماعی را به موضوع رسانه‌های داخلی تبدیل کرده است.
خبرگزاری مجلس شورای اسلامی، خانه ملت، که ادعا می‌کند به این اسناد دسترسی پیدا کرده است، مبالغ پرداختی به مدیران ارشد سازمان تامین اجتماعی را «نمونه بارز بی‌عدالتی» در این سازمان می‌نامد و استدلال می‌کند این مدیران هر بار که طرحی با هدف حمایت از بیمه‌شدگان و به‌ویژه کارگران به میان آمده، به بهانه نداشتن اعتبار مالی با آن مخالفت کرده‌اند.
نادر قاضی‌پور، نماینده ارومیه در مجلس شورای اسلامی، نیز استدلال مشابهی می‌اورد و می‌گوید: «باید با ارائه راه حل، از حق و حقوق کارگران دفاع شود، زیرا هر زمان طرحی برای حمایت از کارگران می‌آوریم، تامین اجتماعی می‌گوید که اعتبار نداریم در حالی که اعتبارات را برای خودشان برمی‌دارند.»
به گفته او، حقوق ماهیانه برخی از مدیران سازمان تامین اجتماعی معادل حقوق یک و نیم سال یک معلم در ایران است که این مسئله ابهام زیادی را در اذهان به جا گذاشته است.
گزارش خانه ملت در عین حال تاکید می‌کند که بحث تحقیق و تفحص از سازمان تامین اجتماعی نیز همچنان باقی است.
این خبرگزاری از قول ایرج عبدی، نماینده خرم‌آباد، می‌نویسد که هیئت تحقیق و تفحص گزارش خود را در این‌ باره هفته آینده به مجلس شورای اسلامی ارائه می‌کند.

Advertisements
Published in: on 30 نوامبر 2013 at 10:38 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

درباره جریان حاکم بر سازمان مجاهدین خلق ایران (13) ـ «تیف» و برشی از «درون»1 سعید جمالی

درباره جریان حاکم بر سازمان مجاهدین خلق ایران (13) ـ «تیف» و برشی از «درون»1
سعید جمالی

با فرار شازده و ضربه روحی ـ روانی سنگینی که همه نفرات از «غال» گذاشتن شان در بزنگاه «سرنگونی» و تبلیغاتی که سالیان در پیرامون آن بعمل آمده بود، اگر به کسی کارد میزدی خونش در نمی آمد. آنقدر فضا سنگین و افراد احساس خیانت و نامردی میکردند که عدهّ ای در همان روزهای آخر «زندگی سنگری» فرار را بر قرار ترجیح داده و سر به کوه و کمر گذاشتند. گزارشات و درخواستهای افراد برای جدا شدن و رفتن از تشکیلات از پائین و بالا سرازیر بود. مناسبات تشکیلاتی بهم ریخته بود و کمتر کسی خود را مقید به تبعیت تشکیلاتی میدید، روحیه سرکشی و اعتراض نسبت به همه چیز بشدت رواج پیدا کرده بود و نفرات می خواستند از هر وسیله ای برای نشان دادن اعتراضشان به چنین فریب و دروغگویی استفاده نمایند. در موارد زیادی افراد حتی حاضر به صحبت با کسی نبودند و با گلویی بغض گرفته فقط می خواستند از این فضای دروغ و خیانت بیرون بروند… به همین خاطر چند مجموعه از ساختمانهای «اسکان» به افراد جدا شده اختصاص داده شد که در همان اولین گام حدود 250 نفر جدا شده و به این ساختمانها منتقل شدند.

شازده و تمامی دم و دستگاهش به هول و ولا افتاده بودند تا بهر صورتی شده جلوی این موج را بگیرند، خود را به در و دیوار میزدند و به کاری دست می یازیدند…

دستگاه دروغ و فریب و چاپلوسی و اینبار با عرض معذرت «لاس زدن» که تنها تخصص این جریان و شخص شازده است، یکبار دیگر در «همه جوانب» بکار افتاد تا بهر وسیله ای شده جلوی ریزش نیرو ها گرفته شود. به مواردی از آن اشاره میکنم:

1ـ با وجودیکه کاملا خلع سلاح شده و کلیه سلاحها تک به تک تحویل آمریکاییها شده بود، با چاپلوسی تمام (علاوه بر همه وعده های جاسوسی و مزدوری) از آنها درخواست شد که بخاطر «مشکلات روحی افراد» اجازه داده شود که هفته ای یکبار تیم هایی برای سرویس و نگهداری زرهی ها به محل سپاه دوم رفته و زرهی ها را سرویس کنند!!؟؟ آمریکاییها که اصلا در باغ این مسائل نبودند و فقط از این حرفها و درخواستهای عجیب و غریب انگشت به دهان مانده بودند، گفته بودند مانعی ندارد و بدنبال آن هر هفته تعدادی از افراد یگانها مانند اینکه می خواهند به پیک نیک بروند، بار و بندیل و آب و غذا را بار زده و در میان تمسخرهای زیر زیرکی افراد به محل فوق میرفتند…. خود از نزدیک شاهد بودم که نفرات فقط بخاطر اینکه از «زندان اشرف» بیرون بروند مشتاق آن بودند… در محل زرهی ها بشکلی فرمالیته دستی بر سر و گوش آنها کشیده و زمانی را به خوردن و استراحت اختصاص داده و در نهر آبی که آنجا بود آب تنی کرده و باز می گشتند و تلاش میکردند به چیز دیگری فکر نکنند. اما هدف از این کار این بود که بشدتّ به افراد القاء نمایند که آمریکا بزودی کلیه سلاحها را پس خواهند داد… دامنه تبلیغات آنقدر بالا گرفت که دیگر می گفتند «آمریکاییها گفته اند بزودی سلاحهای غربی و آمریکایی به ما خواهند داد» آنقدر این تبلیغات وسیع و گسترده بود که حتی خودم نیز گاها دچار ابهام میشدم. هر روز و هر شب هیئت هایی برای ملاقات با آمریکاییها و دادن گزارش روزانه از اطلاعات بدست آمده از عراقیها به محل استقرار آنها میرفتند و اینطور وانمود میشد که «مذاکراتی در جریان است» اما بندگان خدا نمی دانستند که غرض از این دیدارها عرض بندگی و تقدیم گزارشات روزانه است…

هیچگاه این تبلیغات که آمریکاییها قرار است سلاحهای ما را پس بدهند و یا سلاحهای غربی نو به ما بدهند قطع نشد… همچنین بعد از سه چهار ماه که کلیه زرهیها توسط ارتش آمریکا از کار انداخته شد و پیک نیک  سرویس و نگهداری زرهی ها هم قطع شد، هر روز به شیوه ای تلاش میشد که فضای نظامی و امید بازگشت به دوران خوش صدام ـ و امروز عمو سام ـ زنده نگه داشته شود تا جایی که تفنگ چوبی درست کرده و افراد را با آن مشق نظام میدادند. روشن است که اینکارها بیان اعتقاد به مبارزه مسلحانه و امثالهم نبود، اهرم خوبی برای فریبکاری و نگه داشتن افراد و دادن امید کاذب برای ماندن بود و بس.

و دیدیم که در پایان کار وقتی که آمریکاییها ماموریتشان به پایان رسید چگونه همه چیز را رها کرده و رفتند و جز دستمالهایی آغشته به کثافت باقی نماند…

2ـ تمامی اتوریته تشکیلاتی بشکلی مفتضحانه فرو ریخته بود. دیگر لولو خرخره ای بنام صدام و زندانهای صدام و ابوغریب و داستان اینکه هر که بخواهد جدا شود باید دو سال در زندان شازده و هشت سال در زندان صدام طی کند بکناری رفته بود و آدمها  بصورت علنی به آن اشاره و آنرا مسخره میکردند و میگفتند دوران آن تهدید ها گذشته و در موارد متعدد همان «کارتن خوابها» یی که بزور کتک و تهدید «گوهران بی بدیل» شده بودند به فرماندهانشان فحش میدادند و دقّ دلی دوران قبل را در می آوردند…

 بسیاری از افراد و حتی فرماندهان دیگر نماز نمی خوانند و این موضوع تقریبا علنی شده بود. البته از قبل هم بسیار واضح بود که در نبود مطلق کارهای تئوریک و حتی مطالعه و کتاب خواندن، کلیت دستگاه از این نظر کاملا تخلیه شده و پای اعتقادیشان به هیچ کجائی بند نیست… که خود موضوع جداگانه ای است.

 دیگر آن احترام های زورکی و فرمالیستی به کناری رفته  و برخوردهای پرخاشگرانه  و روحیات لات منشانه که از قضا محصول همان دوران اختناق و عقده های فرو خورده آن دوران بود سر باز کرده بود…

و تنها توصیه به فرماندهان این بود که سر بسر افراد نگذاشته و کاری به آنها نداشته باشند. کسانی که تا دیروز بخاطر «هیچ» پوست سر آدمها را می کندند امروز قیافه های خنده داری پیدا کرده بودند. در یک اشل کوچک و آزمایشگاهی می شد که سقوط یک «حسرت بدل دیکتاتوری متکی به صدام» را دید. البته این بنده خدا تمامی آرزوی زندگی اش این بود که با لنین مقایسه شود اما از بد روزگار، حداکثر به پابوسی صدام مفتخر شد.

البته ناگفته نماند که «مرز سرخ عدم تماس با  دنیای خارج»  و دنیای «بی خبری از همه جا و همه چیز» همچنان با حدّت و شدّت بجای خود بود و از آن کوتاه نمی آمدند… روزی هنگام ناهار پیغام آمد که سریع به اتاق خواهر… برویم… اتاق پر بود از انواع و اقسام فرماندهان. خواهر شورای رهبری چنانچه در آداب این فرقه است سخن را با فحاشی های آنچنانی آغاز کرد و سپس رو به فرماندهی بنام مسعود…( از دانشجویان سابق آمریکا) کرد و ضمن نثار همان فحاشی ها و در حالیکه بشدت تلاش داشت جمع را بر علیه او بشوراند گفت که نزد او یک رادیو پیدا شده و انواع و اقسام مارکها و تهمت ها که سکه رایج این جریان است را بر شمرد… هجمه جمعیت و فحاشی ها و زدن سخلمه ها رنگ به رخسار بنده خدا باقی نگذاشت و در نهایت با انواع و اقسام قسم و آیه ها و گه خوردنها تضمین داد که دیگر حول و حوش  این «حرام» و «مرز سرخ» ها نگردد….

 3ـ پول کوپنی، فروشگاه، هدیه و پفک نمکی!

به لطف سرنگونی صدام و ورود برادران آمریکایی، چشم رزمندگان آزادی و گوهران بی بدیل به سلاح جدیدی بنام «پفک نمکی» باز شده بود.

در قسمتی از اشرف فروشگاهی باز کرده بودند که در آن یکسری تنقلات و وسایل اولیه مثل دفتر و قلم… فروخته میشد. و کاغذهایی بشکل کوپن با  دست باز به افراد داده میشد که بروند و خرید کنند… از دور که نگاه میکردی صحنه بسیار تأثر انگیزی بود… مردان و زنانی در سنین میانسالی با لباسهای فرم نظامی و پوتین، بسته های پفک و چیپس در دست در یک صف طولانی در اطراف فروشگاه در رفت و آمد بودند… انسانهایی که بوضوح میشد دید که در همان سنین کودکی در جا زده بودند و امروزه می توانستند خود را با پفکی برای لحظاتی شاد کرده و سرپوشیّ بر غم نهفته در درونشان بگذارند.

هر روز می شد فرماندهانی را دید که با صفی از «کارتن خوابها»  به سمت فروشگاه روان بودند تا مگر بزور هدیه های جور و واجوری که برایشان می خریدند، آنها را از رفتن باز دارند. دیگر از زمین و زمان هدیه می بارید ….

4ـ انواع میهمانی ها و …؟!

… بسیاری از افراد می شمردند که طی یکماه بیش از 17 بار به انواع و اقسام میهمانیها رفته اند… بالاخره باید یه جوری سر آدمها را مشغول نگه داشت…

دوست ندارم وارد این مقولات شوم، اما هر شب تعدادی «کارتن خواب» را جمع کرده و به میهمانی بالاترین خواهران شورای رهبری می بردند تا مورد پذیرائی و نوازش قرار گیرند و بویژه از جوک گفتن های خواهر فهمیه اروانی با روسری نیمه باز لذت ببرند.

5ـ پروژه های ساختمانی

ساخت فانتزی انواع و اقسام پل کارون و حافظیه و استادیوم یکصد هزار نفری و… بخش عمده دیگری از پروژه «مشغول» نگه داشتن آدمها بود. اینها شیوه های موثری بود و فی الواقع هم آدمها را با این کارها «سرکار» میگذاشتند. دیدن آن صحنه ها قصه بسیار درد آوری بود افرادی را میدیدی که صبح تا شب بدنبال ساخت این «شکلک» ها بودند و از اینکه بالاخره برای اولین بار «محصولی» در زندگیشان خلق کرده بودند شادمان بودند… فوقا به «درجا زدن در دوران کودکی» و «دنیای بی خبری» اشاره ای کردم، اینجا نیز همان داستان بود… داستانی دردناک … این سخن بگذار تا وقت دگر.

6ـ پروژه نویسی

قبلا به این مقوله اشاره کرده ام اما در این دوران اوج تازه ای به آن داده میشود…. هر روز موضوعی و بحثی برای سرکوب خود و اینکه هر اشکالی هست ناشی از فرد خودمان است… و(عطف به نوشته قبلی) اگر عملیات سرنگونی شکل نگرفت هم نه ناشی از خط و خطوط و دروغ و دغل و رقص رهائی و فرار به خارج و پاریس … است، که به اشکالات فردی تک تک ماها بر میگردد.

 نمیدانم برای خوانندگان، این بحثها و میزان و مکانیزم تاثیر گذاری این شیوه های سرکوب و فریب چقدر ملموس و شناخته شده است، اما بدانید در محیطی بسته  آنهم برای مدت30 سال و شبانه روز بکار اجرائی پوشالی بنام سرنگونی دویدن و آب به آسیاب رژیم ریختن و نداشتن کوچکترین مطالعه و آگاهی، و شبانه روز در معرض مغزشویی و پیدا کردن ریشه همه اشکالات در خود و هر سال چندین بار تعهدات کتبی و شفاهی مبنی بر ماندن در آنجا و رفتن مساوی است با خیانت، و پر کردن کله آدمها از اینکه شماها محور عالم وجود هستید و…این شگردهای فریبکاری کار میکند و تاثیر می گذارد… نمونه های بسیار ساده تر از آن در قالب انواع «فرقه» ها کار را به خودکشی دسته  جمعی میرساند وای بحال جمعی که پارامترهای مختلف فریبکاری در محیطی بسته و بمدت 30 سال در آن تداوم داشته باشد.

بگذارید همین جا روی این نکته تاکید کنم که گرفتن تعهدات شدید و غلاظ از تک تک افراد و انگشت گذاشتن روی مسئله خون شهدا و سابقه و رفیق نیمه راه نبودن و انبوهی از این نکات آنهم با رنگ و لعاب مذهبی و انقلابی، واقعا پای آدمها را می بندد و مانع ذهنی بسیار بزرگی را ایجاد میکند…. در ادامه خوب است به این نکته نیز اشاره کنم که عموم افرادی که از این جریان جدا شده یا میشوند اساسا بخاطر رنجش عمیق از نحوه برخورد آنهاست… اما اگر بویژه در سالهای اخیرهم افرادی در تجربه عملی دریافته اند که همه شعارهای خطی و سرنگونی، پوشالی بیش نبوده و نیست و لذا تصمیم به جدایی گرفته اند باز بیانگر این است که آنها بر مبنای مشاهدات و نتایج عملی کارها به این نتیجه رسیده اند و نه اینکه بصورت آگاهانه و تئوریکمان به ماهیت عقب مانده و «ضد انقلابی» این جریان وقوف یافته باشند… از ذکر این نکات باز می خواهم این نتیجه را بگیرم که چرا افراد اینقدر در پشت آن تعهدات پوشالی گیر می کنند، آنها بخاطر همه آن 30 سالی که در «غار» نا آگاهی بسر برده اند توان تجزیه و تحلیل این جریان و اعمال و رفتار آنها را ندارند و نمی توانند بصورت ذهنی و تئوریک خود را توجیه و خلاص نمایند…. و حال باید روشن شده باشد که منشاء آن قطع رابطه با دنیای خارج بعنوان اصلی ترین عامل نگهداری افراد به چه صورت کار میکند.

7ـ دخالت فعال در امور داخلی عراق

اجازه بدهید که این بحث را با یک فاکت مشخص شروع کنم: حدود پنج شش سال پیش که پایم به اروپا رسید یکی از هواداران این جریان به نزد من آمد و از اوضاع و احوال پرسید، مقداری برایش توضیح دادم و وقتی دیدم که شنیدن این حرفها برایش سنگین است گفتم  تلاش نکن که این حرفها را باور کنی، فقط اجازه بده که این حرفها بگوشت خورده باشد بعدا بیشتر خواهی فهمید… او در واکنش اگر چه به حرفهای من ربطی نداشت به موضوعی اشاره کرد که البته توجه به عمق آن بسیار مهم است و نشان میدهد که این جریان با چه حرفها و حقهّ بازیهایی تلاش میکند نفراتش را نگه دارد. وی گفت: «در  نشستی که اخیرا مسئولین سازمان برای ما گذاشته بودند گفتند که سازمان اخیرا به کمک ارتش آمریکا دست به تشکّل یک نیروی نظامی از نفرات سنیّ عراق بنام…. (متاسفانه اسم آنرا فراموش کرده ام) زده که قرار است بشکل نظامی دولت شیعه فعلی را کنار زده و آنگاه با دولت جدیدی که بر سر کار خواهند آورد نه تنها سازمان دست باز در عراق پیدا میکند بلکه مقدمات عملیات سرنگونی را هم به کمک این دولت و نیروهای آمریکایی پیدا خواهند کرد». من به او چیزی نگفتم اما پیش خود گفتم ببین چقدر این اعمال ننگین و دخالتهای غیر قانونی را در اذهان هوادارانشان مشروع ساخته اند…

مورد فوق مربوط به شنیده های یک هوادار در اروپا بود. خود من از نزدیک شاهد مراحل اولیه شکل گیری خط مداخله در عراق و کمک های بی شائبه به نیروهای باقیمانده بعثی و گروههای تروریستی بودم. بلافاصله بعد از سقوط صدام و شکل گیری رابطه با آمریکاییها که اساسا بر همین مبنا نیز شروع شد (بیگانگی آمریکاییها در خاک عراق و نیاز به داشتن همه رقم «چشم» و کانالهای متعدد جمع آوری اطلاعات از عراق) تشکیلات گسترده ای برای این منظور سازمان داده شد و ارتباطات گسترده ای با افراد و جناحهای مختلف مخالف حکومت عراق بر قرار شد و در طراحی بسیاری از توطئه ها مستقیما دست داشتند و پولهای کلان پرداخت می کردند… حتی کار به جایی رسید که حدود 300 نیروی عملیاتی عراقی مخالف حکومت را در اشرف سکنا داده و تحت آموزش قرار دادند….(الان نمی خواهم وارد جزئیات این موضوع بشوم).

یکی از اهداف این مداخله  این بود که مرتبا به نیروها دلگرمی داده شود که بزودی حکومت عراق سرنگون و راه برای آنها در پیوند با سایر نیروهای عراقی باز خواهد شد. بیشرمی و بی پرنسیپی تا آنجا بالا گرفته بود که افراد بشوخی و جدی به برنامه های تلویزیونی لقب «سیمای عراق» داده بودند و انبوهی لطیفه برای آن می ساختند.

8ـ پشت جبهه نیروهای آمریکایی مستقر در اشرف

یکی دیگر از کارهای شرافتمندانه و ضد امپریالیستی! انجام همه گونه کارهای خرده ریز آمریکاییهای مستقر در اشرف بود (قبل ذکر است که این مرکز یک مرکز پشت جبهه ای برای آمریکاییها بود و ضمنا به مسائل جریان شازده هم رسیدگی میکرد) مثلا برای برخی خودروهای آنها زرهی می ساختند و یا پایه نصب سلاحهای ضد هوایی و یا  ساختن بنگال (اتاقکهای فلزی) و یا دو رستوران کوچک که با کمال مسرتّ و خوشوقتی! غذاهای مورد علاقه سربازان آمریکایی را بصورت گرم تهیه و ارائه میکرد…. که نهایتا جز دستمالهایی کثیف از این «تماس» بر جا نماند.

9ـ …

Published in: on 30 نوامبر 2013 at 10:12 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

اکبر جباری، باجناق غلامحسین الهام بازداشت شد – اکبر جباری: باید ضخامت کثافت عملکرد نظام محاسبه شود

 

 

Jabari- Akbar-1 ١٣٩٢/٠٩/٠٩- اکبر جباری، باجناق غلامحسین الهام به دلیل افترا به نظام در خصوص مسائل هسته ای، بازداشت شد.
به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی دانا، اکبر جباری، باجناق غلامحسین الهام که خود را مدعی حمایت از محمود احمدی نژاد می داند، به دلیل افترا به نظام در خصوص مسائل هسته ای، بازداشت شد.
وی که دانش‌آموخته دانشگاه میسور هند است، به نظر می رسد شخص محمود احمدی نژاد نیز با چنین رویکردها و عملکردهایی به شدت مخالف است و اقدامات اخیر این فرد را محکوم کرده است.
در گذشته مقالات خاص و توهین آمیز این فرد و انتشار آن در برخی نشریات باعث توقیف این نشریات نیز شده است.
بر اساس این گزارش، جباری در مطلبی در صفحه فیس بوک خود، تفاهم‌نامه را «خفت» و «ذلتی» برای نظام دانسته است و اعلام می کند اگر دو سال پیش بیانیه تهران مورد قبول نظام واقع می شد، ایران نیازی نداشت که این‌همه امتیاز به طرف غربی دهد.
وی در ادامه با نگارش مطالبی موهن و وقیحانه به مقامات ارشد نظام توهین کرده بود.
این درحالی است که با وجود این که گروه وین (آمریکا، روسیه، فرانسه و آژانس) خود مشوق اصلی میانجی‌گری ترکیه و برزیل شده بودند، اما در نهایت حاضر نشدند تا به توافقنامه تهران متعهد و به مفاد آن عمل کنند و عامل اصلی به سرانجام نرسیدن این بیانیه، گروه وین بود.
 برخی رسانه‌ها خبر آزادی بی‌سرو صدای جباری را نیز منتشر کرده اند.
***
اکبر جباری یکی از حامیان محمود احمدی‌نژاد: باید ضخامت کثافت عملکرد نظام محاسبه شود
دیگربان: اکبر جباری یکی از حامیان محمود احمدی‌نژاد چند روز پس از حمله به علی خامنه‌ای٬ خواستار محاسبه «ضخامت کثافت» بر جای مانده از عملکرد جمهوری اسلامی در ایران شد.
آقای جباری روز شنبه (۹ آذر) در صفحه فیس‌بوک خود نوشته معتقد است که مساحت ایران یک میلیون و ۶۰۰ هزار «کیلومتر مکعب» است.
وی در توضیح این مطلب نوشته است: «باید ضخامت کثافتی که {مقام‌های جمهوری اسلامی} بر روی این زمین {ایران} نشانده‌اند را نیز محاسبه کرد.»
جباری این انتقاد تند و تیز را در واکنش به درخواست کمک مالی یک استاد دانشگاه حامی جمهوری اسلامی از وی مطرح کرده است.
وی نامی از این استادی که ۲۰۰ هزار تومان قرض خواسته نکرده٬ اما نوشته وی «تمام زندگی‌اش را برای این مملکت و انقلاب اسلامی گذاشته است.»
جباری افزوده که این استاد «فقط از آقایان دفاع کرده و فقط تسلیم بوده. هرگز نه انتقادی کرده و نه ایرادی گرفته و هرگز کوچک‌ترین اعتراضی نداشته است.»
وی در ادامه نوشته است: «تُف به شرف نداشته کسانی که خود را‌‌ همان اسلام می‌دانند و وقتی کوچک‌ترین انتقادی می‌شنوند، خودشان و بادنجان دور قابچین‌هایشان، برایت خط و نشان می‌کشند.»
اکبر جباری که باجناق غلامحسین الهام٬ سخنگوی دولت دهم است٬ چند روز پیش نیز در صفحه فیس‌بوک خود علی خامنه‌ای و سعید جلیلی را عامل بدبختی مردم ایران معرفی کرده بود.
پس از انتشار این پست٬ گزارش‌هایی از بازداشت جباری در برخی رسانه‌های محافظه‌کار منتشر شد که به نظر می‌رسد وی با وساطت غلامحسین الهام به طور موقت آزاد شده است.
حمله بی‌سابقه اکبر جباری به علی خامنه‌ای باعث بروز تنش‌هایی در شبکه‌های اجتماعی محافظه‌کاران شده است.
جباری روز گذشته نیز در پستی دیگر٬ بی‌آنکه نامی از حسن روحانی ببرد٬ وی را متهم به «قتل» فرزندش کرده است.
وی نوشته است: «کسی که دستش به خون پسرش آلوده است، نه می‌تواند راستگو باشد و نه می‌تواند انسان معتدلی باشد.»
سال ۱۳۷۰ فرزند حسن روحانی آن‌طور که رسانه‌ها گزارش کرده بودند دست به «خودکشی» زد و پی این اقدام جان خود را از دست داد.
                   Jabari Akbar- zekhamat kesafat

 

Published in: on 30 نوامبر 2013 at 9:50 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

کانون نویسندگان ایران: ۱۳ آذر روز “نه” به سانسور، “آری” به آزادی بیان

 

 

اعتراض به سانسور همواره در مرکز فعالیت های نویسندگان و هنرمندان مترقی و متعهد درسراسر جهان بوده است. چه آنان که صرفا به هنرشان تعهد واقعی داشته اند، و چه هنرمندانی که 3باورمند حقوق انسانی بوده­اند. آنها برای پایان دادن به حیات سانسور در جامعه، به شیوه های گوناگون کوشیده­اند. این تلاش در ایران به شکل جدی­تر در جریان بوده است. آذر ماه سال قبل هم زمان با بزرگ داشت روز مبارزه با سانسور بیانیه ای با امضای یک صدوهفتاد نویسنده انتشار یافت که خواست مبرم آن ممنوعیت سانسور پیش و پس از انتشار کتاب بود . در یک سال گذشته نویسندگان و هنرمندان بسیاری در مخالفت با سانسور سخن گفتند یا نوشتند و میزان اعتراض و انتقاد به سانسور به مراتب بیش تر از سال های گذشته بود . اثرات آن را می توان در واکنش های متولیان دولت جدید مشاهده کرد.

 

 

 

وزیر ارشاد در شروع کار خود به صف منتقدان سانسور پیوست و با این کار نشان داد که ادامه ی سانسور به شکل موجود برای حاکمیت بسیار سخت شده است. گرچه به زودی معلوم شد که ژست انتقادی ایشان نمایشی بیش نیست، با این حال با برخاستن صدای انتقاد از تریبون دولتی آواهای در گلو مانده ی بیشتری در جامعه طنین انداز شد. گزارش و خبر و مقاله و مصاحبه در باره ی سانسور در نشریاتی به چاپ رسید که تا پیش از این حتی واژه ی سانسور را به کار نمی بردند . نامه ی سرگشاده­ی دویست و چهار نویسنده به وزیر ارشاد در این دوره منتشر شد. امضاکنندگان پیشنهاد داده بودند که مجوز کتاب برداشته شود و نویسندگان مسئولیت عبور از ضوابط سانسور را خود به عهده بگیرند. کانون نویسندگان ایران نیز همواره خواستار لغو هر گونه سانسور در جامعه و خواهان آزادی بیان بی هیچ حصر و استثنا برای همگان بوده است .

 

با آن که اعتراض ها و انتقادها توانسته است جلوی پیشروی بیشتر سانسور دولتی را بگیرد وشکل گیری این اعتراض ها خود دست آوردی است، اما هنوز در بر همان پاشنه می چرخد و همچنان آثار نویسندگان و هنرمندان و صداهای دیگر سانسور می شود؛ همچنان کتاب ها با تیراژهای نازل چاپ می شود و سینماها خالی تر ، تئاتر از نفس افتاده­تر، موسیقی کم نواتر،­ و . . . سانسور از اعتبار هنر و ادبیات نزد مردم به شدت کاسته است. با این حال برای برداشتن سایۀ سنگین سانسور از سر هنر و ادبیات و کنار زدن این پدیدۀ شوم از جامعه، تنها راه گسترش و هم­سو کردن اعتراض هاست. ۱۳ آذر روز چنین کاری است. روزی که صداهای اعتراض به هر نوع سانسور، طلب آزادی بیان بی هیچ حصر و استثنا را به فریادی یگانه مبدل می کند. ۱۳ آذر روز “نه” به سانسور، “آری” به آزادی بیان است.

 

کانون نویسندگان ایران روز سیزدهم آذر، روز مبارزه با سانسور، را گرامی می­دارد و این روز را به همه­ی کوشندگان آزادی بیان تبریک می­گوید.

گرامی باد ۱۳ آذر روز مبارزه با سانسور!
کانون نویسندگان ایران
۹/آذر/۱۳۹2

Published in: on 30 نوامبر 2013 at 6:42 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

Oliver Stone: «I feel like a dissident against the American Emp


Published in: on 30 نوامبر 2013 at 10:55 ق.ظ.  نوشتن دیدگاه  

اسامی و مشخصات ٢٤ زندانی سياسي کُرد محکوم به اعدام

اسامی و مشخصات ٢٤ زندانی سياسي کُرد محکوم به اعدام

 

آخرین تحقیقات » کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی» نشان می دهد که هم اکنون حداقل ٢٤ فعال کُرد که با اتهام های سیاسی و امنیتی مواجهند در زندان های جمهوری اسلامی ایران در انتظار اجرای حکم اعدام هستند. 
تحقیقات کمپین نشان می دهد که در بسیاری از پرونده های یاد شده مراحل قانونی دادرسی رعایت نشده، متهمان به وکیل دسترسی نداشته و اظهارات آنها در مراحل دادرسی مورد توجه قرار نگرفته است. دربرخی از موارد یاد شده که در زیر می آید، متهمان مدعی شده اند که در زمان بازجویی مورد آزار واذیت وشکنجه فیزیکی قرار گرفته اند. به گفته خانواده برخی از متهمانی که چنین ادعاهایی را حتی با نوشتن نامه از زندان مطرح کرده اند، قوه قضاییه تحقیقات مستقل برای بررسی ادعاهای یاد شده انجام نداده است. 
» کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی » با انتشار این گزارش، از مقامات قضایی می خواهد که با اعمال وسواس جدی در بررسی اظهارات زندانیان یاد شده و همچنین اطمینان خاطر از قانونی بودن مراحل دادرسی و صدوراحکام اعدام، نسبت به بازبینی احکام یاد شده اقدام جدی به عمل آورد.
این اسامی که ٢٤ فعال سیاسی و مدنی هستند اغلب آنها حکمشان در دادگاه تجدید نظر و دیوان عالی کشور تایید شده و هر لحظه امکان اجرای حکم اعدامشان وجود دارد.

۱. حبيب الله لطيفی ، ۲. رشيد آخکندی ، ۳. مصطفی سليمی ، ۴. منصور آروند ، ۵.سمکو خورشيدی ، ۶. سيروان نژاوی ، ۷. ابراهيم عيسي‌پور ، ۸. رزگار (حبيب) افشاری ، ۹. علی افشاری ، ۱۰. سامان نسيم ، ۱۱. زانيار مرادی ، ۱۲. لقمان مرادی ، ۱۳. عبدالله سروریان ، ۱۴. انور رستمی ، ۱۵. بهروز آلخانی ، ۱۶. سيد سامی حسينی ، ۱۷ . سيد جمال محمدی ، ۱۸. بختيار معماری ، ۱۹ رضا ملازاده ، ۲۰ ، صابر مخلد موانه ، ۱ ۲ ، «محمد عبدالهی ، ۲۲، علی احمد سلیمان ، ۳ ۲ ، هوشنگ رضایی ، ٢٤ ، آرمان پرویزی 

مشخصات کامل:

1. زانیار مرادی 
زانیار مرادی فرزند اقبال ۲۱ ساله ساکن شهر مریوان در تاریخ ۱۴ مرداد ماه سال ۸۸ توسط نیروهای اداره اطلاعات شهر مریوان بازداشت شده و به بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج منتقل شده است. 
نامبرده پس از آن به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد و بعد از نزدیک به یک ماه و نیم بدون برخورداری از حق ملاقات و تماس با خانواده در شعبه‌ ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به اتهام قتل پسر امام جمعه مریوان و عضویت در حزب کوموله دادگاهی و به اعدام محکوم شد. بعد از اعتراض این دو زندانی به احکام صادره ، در تاریخ ۱۸ تیر ماه سال ۹۰ پس از بررسی پرونده از سوی دیوان عالی کشور این حکم تائید و یک روز بعد به دایره اجرای احکام زندانی رجایی شهر کرج ابلاغ شد. این زندانی هم اکنون در زندان رجایی شهر کرج به سر می‌برد. 
2. لقمان مرادی
لقمان مرادی فرزند عثمان متولد ۶۲ ساکن شهر مریوان در تاریخ ۱۳ مرداد ماه سال ۸۸ توسط نیروهای اداره اطلاعات شهر مریوان بازداشت و به بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج منتقل شد. این زندانی به همراه زانیار مرادی ( هم پرونده وی ) به مدت نزدیک به ۹ ماه در سلولهای اداره اطلاعات شهر سنندج مورد بازجویی و انواع شکنجه‌های فیزیکی و روحی قرار گرفته بودند.
بعد از این مدت به زندان مرکزی سنندج منتقل و به مدت نزدیک به ۶ ماه نیز در این زندان نگهداری شد. بعدا مجددا به بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج منتقل شد. به گفته یک منبع نزدیک به خانواده «نیروهای وزارت اطلاعات او را تحت فشار قرار دادند که در اعترفات تلویزیونی مسئولیت قتل پسر امام جمعه شهر مریوان را بر عهده بگیرند.»
این دو زندانی در برنامه ایران تودی پرس تی وی اعتراف به انجام این قتل کرده بودند که به گفته منابع نزدیک به خانواده این عمل تحت فشارجسمی و روحی انجام شده است. این بار به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شده و بعد از نزدیک به یک ماه و نیم بدون حقو ملاقات و تماس با خانواده در شعبه‌ ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به اتهام قتل پسر امام جمعه مریوان دادگاهی شده و به اعدام محکوم می‌شوند. بعد از اعتراض این دو به احکام صادره ، در تاریخ ۱۸ تیر ماه سال ۹۰ از سوی دیوان عالی کشور این حکم تائید و یک روز بعد به دایره اجرای احکام زندانی رجایی شهر کرج ابلاغ شده است.
3. هوشنگ رضایی
هوشنگ رضایی اهل شهر نهاوند در تاریخ ۲۹ خردادماه سال ۸۹ در شهر تهران توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت و به بند مخصوص این وزارتخانه یعنی بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. این زندانی در اردیبهشت سال ۹۱ بعد از نزدیک به یک سال و نیم نگهداری در بندهای ۲۰۹ و ۳۵۰ زندان اوین اوایل اردیبشت ماه به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد.
این زندانی به اتهام محاربه از طریق عضویت در یکی از احزاب کردی از سوی شعبه‌ ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی مقیسه به اعدام محکوم شده است.
4. رضا ملازاده در تابستان ۱۳۹۰ بازداشت و به اتهام محاربه طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان ارومیه به سر می‌برد.
5. بهروز آلخانی
بهروز آلخانی فرزند فارس(Fares) متولد ۱۳۶۴ شهروند کُرد ساکن سلماس که در تاریخ ۷ بهمن ماه سال ۸۸ توسط نیروهای وزارت اطلاعات در شهر سلماس بازداشت شده بود. که در تاریخ ۲۳ مهرماه سال ۹۰ در جلسه‌ ایی چند دقیقه‌ ایی با حضور وکیل تسخیری، نماینده دادستان و نماینده اداره اطلاعات شهر ارومیه بهروز آلخانی را به اتهام محاربه از طریق همکاری موثر با پژاک و مشارکت در قتل دادستان خوی، شعبه یک دادگاه انقلاب شهر ارومیه به ریاست قاضی چابک به اعدام محکوم کرد. این زندانی هم اکنون در زندان مرکزی ارومیه بسر می‌برد و پرونده وی نیز بعد از اعتراض وکیل تسخیری برای تجدید نظر خواهی به دیوان عالی کشور استان آذربایجان غربی ارسال شده است.
6. منصور آروند
منصور آروند در تابستان ۱۳۹۰ بازداشت و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان ارومیه به سر می‌برد.
مدتی پیش این حکم در دیوان عالی کشور به تایید رسید و وی در آستانه اجرای حکم اعدام قرار دارد.
منصور آروند شهروند کرد اهل مهاباد که در خرداد ماه سال ۱۳۹۰ در منزل مسکونی خود بازداشت شد، به اتهام محاربه از طریق همکاری با یکی از گروههای کردی معاند نظام در شهریور ماه ۱۳۹۱ از سوی شعبه ۱ دادگاه انقلاب مهاباد به اعدام محکوم شد.
7. سیروان نژادی 
سیروان نژادی در تاریخ ۱۴ تیر۱۳۹۰ بازداشت و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان ارومیه به سر می‌برد.
«سیروان نژاوی در تاریخ ۱۴ تیرماه سال ۱۳۹۰ در شهر کرج به اتهام همکاری با یکی از احزاب کردستان در تاریخ ۲۳ فرودین ماه امسال ( ۱۳۹۱ ) به اتهام عضویت در این حزب در شعبه‌ یک دادگاه انقلاب مهاباد به ریاست قاضی جوادی کیا محاکمه شده و بدون اینکه اجازه دفاع به آنها در جلسه‌ دادگاه داده شده باشد و بدون داشتن وکیل تعیینی به اعدام محکوم شد. که این حکم در شعبه‌ ۳۱ دیوان عالی کشور از سوی دادگاه انقلاب مهاباد را تائید و آنرا به وکیل این زندانی سیاسی ابلاغ کرده است. 
8. ابراهیم عیسی‌پور
این شهروند کُرد ساکن بخش نًلاس از توابع شهرستان سردشت در تاریخ ۱۶ تیرماه از سوی نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت و به بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر ارومیه منتقل و به مدت نزدیک به یک ماه و نیم نگهداری در سلولهای انفرادی به زندان مهاباد منتقل شد. این زندانی در یک پرونده مشترک با سیروان نژاوی در تاریخ ۲۳ فرودین ماه ۹۱ از سوی دادگاه انقلاب شهر مهاباد به اتهام همکاری با یکی از احزاب کرد به اعدام محکوم شد. این زندانی در تاریخ ۱۲ اردیبشت ماه از زندان مهاباد به زندان مرکزی شهر ارومیه منتقل شده است. بعد از اعتراض وی به حکم صادره پرونده جهت تجدید تظر خواهی به محاکم تجدید نظر استان آذربایجان غربی ارجاع داده شده است. که این حکم در شعبه‌ ۳۱ دیوان عالی کشور از سوی دادگاه انقلاب مهاباد را تائید و آنرا به وکیل این زندانی سیاسی ابلاغ کرده است. 
9. علی افشاری
این شهروند کُرد ساکن شهر مهاباد در اواخر آذرماه سال ۸۹ در شهر بوکان با یورش به منزل یکی از بستگانش بازداشت شده است. نیروهای وزارت اطلاعات و سپاه برای بازداشت وی اقدام به تیراندازی کرده و به گفته یک منبع نزدیک به خانواده او را زخمی کردند. بعد از اصابت چندین گلوله به بدن وی، نیروهای امنیتی او را بازداشت و به بازداشتگاه اداره اطلاعات در شهر مهاباد منتقل کردند. علی افشاری به همراه سه برادر دیگرش که پیشتر بازداشت شده بودند به مدت نزدیک به ۴ ماه در بازداشتگاهای امنیتی در شهر مهاباد و ارومیه بدون حق ملاقات و تماس با خانواده مورد بازجویی قرار می‌گیرد. این چهار برادر در تاریخ ۱۴ آذرماه سال ۹۰ در دادگاه انقلاب شهر مهاباد به اتهام محاربه و همکاری با احزاب کُرد دادگاهی شدند و آخرین جلسه دادگاه با حضور وکلای تسخیری برگزار شد.
در تاریخ ۲۶ دی ماه سال ۹۰ در زندان مرکزی ارومیه به علی و رزگار( حبیب ) افشاری اعلام شد که به اتهام محاربه و همکاری با احزاب کُردی به اعدام محکوم شده‌اند که حکم صادره در دی ماه دو سال گذشته به آنها در زندان ارومیه ابلاغ شد که طولی نکشید که دیوان عالی کشور حکم اعدام این دو برادر را که خواستار تجدید نظر در حکم شده بودند را تائید کرد.
این زندانی سیاسی کرد محکوم به اعدام هم اکنون در زندان مرکزی اورمیه بسر میبرند.
10. رزگار ( حبیب ) افشاری
این شهروند کُرد ساکن شهر مهاباد در اواخر آذرماه سال ۸۹ در شهر مهاباد بازداشت شده است. نامبرده که به همراه سه برادر دیگر به نامهای علی، سلطان و ولی افشاری بازداشت شده بود به مدت نزدیک به ۴ ماه در بازداشتگاهای امنیتی در شهر مهاباد و ارومیه بدون حق ملاقات و تماس با خانواده مورد بازجویی قرار می‌گیرد. دادگاهی این چهار برادر در مورخه ۱۴ آذرماه سال ۹۰ در دادگاه انقلاب شهر مهاباد به اتهام محاربه و از طریق عضویت در حزب کومه‌له برگزار شده است و آخرین جلسه دادگاه با حضور وکلای تسخیری برگزار می‌شود.در تاریخ ۲۶ دی ماه سال ۹۰ در زندان مرکزی ارومیه به علی و رزگار ( حبیب ) افشاری اعلام می‌شود که به اتهام محاربه و همکاری با احزاب کُردی به اعدام محکوم شده‌اند و جعفر( سلطان ) و ولی افشاری نیز از اتهام محاربه تبرئه و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی به ۵ سال حبس محکوم شده‌اند.» این زندانی هم اکنون در زندانی مرکزی ارومیه بسر می‌برد و در دی ماه دو سال گذشته تایید حکم به وی و برادش علی افشاری در زندان ارومیه ابلاغ شد که طولی نکشید که دیوان عالی کشور حکم اعدام این دو برادر را که خواستار تجدید نظر در حکم شده بودند را تائید کرد.
11. سید جمال محمدی
سید جمال محمدی ساکن روستای ” هفتوان ” از توابع شهرستان سلماس در ۱۵ خرداد سال ۸۷ توسط ماموران اطلاعات در ایست بازرسی گلوگاه شیرازی، بالاتر از تازه شهر واقع در سلماس به همراه سید سامی حسینی بازداشت شد. این شهروند کُرد به مدت نزدیک به چهار ماه در بازداشت نیروهای اطلاعاتی شهرهای سلماس و ارومیه بوده است. پس از آن این دو نفر به زندان ارومیه منتقل شدند. این دو زندانی فقط دو جلسه‌ یکی در مورخه‌ ۲۰ مهرماه سال ۸۷ در بازپرسی شعبه ‌اول و دیگری در وقت رسیدگی در شعبه ‌اول دادگاه‌ انقلاب اسلامی خوی مورخه‌۱۴ آذرماه سال تشکیل جلسه‌ دادگاه‌ شد و در این دادگاه به همراه سید جمال محمدی به اعدام محکوم شدند. این حکم بعد از اعتراض به دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان غربی ارسال و در آنجا نیز عینا تائید شد. بعد از پیگیرهای وکیل این پرونده آقای خلیل کیان پرونده به دیوان عالی کشور ارسال شده است. این زندانی هم اکنون در زندان مرکزی ارومیه بسر می‌برد و یک منبع نزدیک به پرونده به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که درخواست اعاده دادرسی برای این دو زندانی مورد پذیرش قرار گرفته است. اگر چه کمپین نتوانسته است تا کنون مدرک حقوقی دال بر صحت این ادعا کسب کند.
12. سید سامی حسینی
سیدسامی حسینی متولد ۱۳۵۸ و ساکن روستای ” هفتوان ” از توابع شهرستان سلماس در ۱۵ خرداد سال ۸۷ توسط ماموران اطلاعات در ایست بازرسی گلوگاه شیرازی، بالاتر از «تازه شهر» واقع در شهرستان سلماس به همراه سید جمال محمدی (هم پرونده ای که او هم حکم اعدام دارد) بازداشت شد.
نامبرده در تاریخ ۲۰ مهرماه سال ۸۷ در بازپرسی شعبه ‌اول و دیگری در وقت رسیدگی در شعبه ‌اول دادگاه‌ انقلاب اسلامی خوی تاریخ ۱۴ آذرماه سال تشکیل جلسه‌ دادگاه‌ شد و در این دادگاه به همراه سید جمال محمدی و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان ارومیه به سر می‌برد.
13. عبدالله سروریان
عبدالله سروریان از فعالان سیاسی کرد که توسط اطلاعات سپاه بازداشت و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان ارومیه به سر می‌برد.
این زندانی سیاسی چند سال گذشته به منظور دیدار با یکی از اقوام خود به اقلیم کردستان سفر کرده بود که هنگام بازگشت در منطقه‌ی مرزی باشماخ توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد.»
عبدالله سروریان از اهالی شهرستان سنندج که دارای سابقه 25 سال خدمت در ارتش جمهوری اسلامی ایران می باشد توسط دادگاه نظامی این شهر به اتهام جاسوسی و همکاری با یکی از احزاب کرد به اعدام محکوم گردید.
14. حبیب الله لطیفی
حبیب الله لطیفی متولد ۱ فروردین ماه سال ۱۳۶۱ ، دانشجوی رشته‌ مهندسی صنایع دانشگاه پیام نور ایلام بوده و در مورخ ۱ آبان ماه سال ۱۳۸۶ در خیابان ادب شهر سنندج توسط تعدادی از ماموران ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج بازداشت شده است. بعد از نزدیک یه ۴ ماه نگهداری در سلولهای بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج که گفته می شود با شکنجه‌های شدید من جمله ضرب و شتم که منجر به خونریزی کلیه و شکستن سروی شده به زندان مرکزی سنندج منتقل شد.
آقای لطیفی در تاریخ ۱۰ تیرماه سال ۸۷ در شعبه‌ یک دادگاه انتقلاب شهر سنندج به ریاست قاضی بابایی به اتهام محاربه و عضویت در حزب حیات آزاد کردستان ( پژاک ) محاکمه شد و با وجود دفاعیات وکلای وی آقایان صالح نیکبخت و نعمت احمدی نهایتا وی به اعدام محکوم شد.بعد از تائید حکم اعدام از سوی دادگاه تجدید نظر نهایتا دیوان عالی کشور نیز در تاریخ ۱۶ اسفند سال ۸۸ این حکم به صورت شفاهی به وکیل ایشان آقای نیکبخت اعلام شد.
حکم اعدام وی که طبق اعلام قبلی به وکیل ایشان قرار بود روز ۵ دی ماه سال ۸۹ در زندان مرکزی سنندج اجرا شود بنابه درخواست عفو والدین این زندانی به طور موقت با دستور دادستان سنندج متوقف شد. این زندانی هم اکنون در زندان مرکزی سنندج به سر می‌برد و به دلیل قطعیت حکم و ارسال آن برای اجرای احکام هر لحظه احتمال اجرای حکم وجود دارد.
15. سید جمال محمدی
سید جمال محمدی ساکن روستای ” هفتوان ” از توابع شهرستان سلماس در ۱۵ خرداد سال ۸۷ توسط ماموران اطلاعات در ایست بازرسی گلوگاه شیرازی، بالاتر از تازه شهر واقع در سلماس به همراه سید سامی حسینی بازداشت شد. این شهروند کُرد به مدت نزدیک به چهار ماه در بازداشت نیروهای اطلاعاتی شهرهای سلماس و ارومیه بوده است. پس از آن این دو نفر به زندان ارومیه منتقل شدند. این دو زندانی فقط دو جلسه‌ یکی در مورخه‌ ۲۰ مهرماه سال ۸۷ در بازپرسی شعبه ‌اول و دیگری در وقت رسیدگی در شعبه ‌اول دادگاه‌ انقلاب اسلامی خوی مورخه‌۱۴ آذرماه سال تشکیل جلسه‌ دادگاه‌ شد و در این دادگاه به همراه سید جمال محمدی به اعدام محکوم شدند. این حکم بعد از اعتراض به دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان غربی ارسال و در آنجا نیز عینا تائید شد. بعد از پیگیرهای وکیل این پرونده آقای خلیل کیان پرونده به دیوان عالی کشور ارسال شده است. این زندانی هم اکنون در زندان مرکزی ارومیه بسر می‌برد .
16. بختیار معماری
بختیار معماری، ٣٥ ساله و اهل شهرستان مریوان است که در در تاریخ ١٣ مرداد ماه سال ١٣٨٩ از سوی نیروهای امنیتی اداره اطلاعات مریوان دستگیر گردید. آقای معماری یک روز پس از بازداشت به بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج منتقل شد و سه ماه در این بازداشتگاه تحت بازجویی قرار داشته است.
جلسات دادگاهی این زندانی در دادگاه کیفری استان تهران برگزار شد و دادگاه کیفری استان کردستان در تاریخ ۲۹ دیماه سال ۹۰ به اتهام قتل و شکایت خانواده مقتولین برای وی حکم قصاص صادر کرده است و همچنین دادگاه انقلاب شهر مریوان به اتهام محاربه از طریق عضویت در احزاب کُردی برای وی حکم اعدام صادر کرده است.
بخیتار معماری هم اکنون در زندان مرکزی سنندج به سر می برد.
17. سمکو خورشیدی 
سمکو خورشیدی شهروند کُرد اهل بانه استان کردستان در تاریخ ۸ فرودین سال ۹۰ در یکی از اتوبانهای اطراف تهران توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. این نیروها در زمان بازداشت وی اقدام به تیراندازی کرده و او از ناحیه دست مورد اصابت گلوله قرار گرفته زخمی بازداشت شده است. سمکوخورشیدی بعد از چندین ماه نگهداری در بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر سنندج به زندان شهر سقز استان کردستان منتقل شده است.
نهایتا این زندانی در اردیبشت ماه امسال (سال ۹۱) از سوی دادگاه انقلاب شهر سقز به اتهام محاربه از طریق عضویت در احزاب کُردی و عملیات مسلحانه به اعدام محکوم شد و این حکم به صورت شفاهی به وی در زندان سقز اعلام شده است.
این زندانی هم اکنون در زندان سقز به سر می‌برد و بعد از اعتراض نامبرده به حکم، پرونده جهت تجدید نظر خواهی به یکی از شعبات محاکم تجدید نظر استان کردستان ارسال گردیده است.
18. مصطفی سلیمی
مصطفی سلیمی شهروند کُرد، متاهل و ساکن شهر سقز در مورخه ۱۶ فروردین ماه سال ۸۲ در شهر نهاوند توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. بعد از انتقال به بازداشتگاه آگاهی شهر سقز و بازپرسی و تفهیم اتهام محاربه از طریق عضویت در احزاب کُردی از سوی قاضی شعبه‌ یک دادگاه انقلاب شهر سقز به ریاست قاضی گودینی به اعدام محکوم شد.
بعد از اعتراض او و وکلای وی به نامهای آقایان سعید شیخی و سید جمال حسامی پرونده جهت تجدید نظر خواهی به شعبه‌ ۳۱ دیوان عالی کشور ارسال که دادگاه اولیه را تایید کرد. منابع محلی می گویند در آخرین تلاشهای وکلا و خانواده آقای سلیمی، شعبه‌ ۱۵ تشخیص دردیوان عالی کشور بار دیگر این حکم را تائید کرده است و پرونده بعد از قطعیت حکم به دایره اجرای احکام ارسال شده است. مصطفی سلیمی هم اکنون در زندان شهر سقز بسر می‌برد و به دلیل قطعیت حکم و ناکام ماندن تلاشها برای لغو این حکم در طول سالهای گذشته هر لحظه احتمال اجرای حکم اعدام وی وجود دارد.
19. رشید آخکندی
رشید اخکندی ۵۵ ساله، متاهل و ساکن شهر سقز در مورخه‌ ۲۱ فروردین ماه سال ۸۷ در شهر اصفهان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. این زندانی در ۳۱ تیرماه سال ۸۷ در شعبه‌ یک دادگاه انقلاب شهر سقز به ریاست قاضی شایق به اتهام محاربه از طریق عضویت در احزاب کُرد مخالف، به اعدام و سی سال تبعید به زندان میناب محکوم شد.
بعد از اعتراض او وکیل وی سعید شیخی، پرونده‌ به شعبه‌ ۵ تجدید نظر استان کردستان ارسال و ۳۱ تیرماه سال ۸۸ حکم اعدام تائید شد. بعد از اعتراض مجدد به این حکم پرونده به شعبه‌ ۸ دیوان عالی کشور ارسال شد و در ۳۱ مردادماه سال ۸۸ حکم اعدام تائید شد.
این زندانی هم اکنون در زندان شهر سقز به سر می‌برد و به دلیل قطعیت حکم اعدام وی در دیوان عالی کشور و ارسال پرونده جهت اجرای حکم به دایره اجرای احکام هر لحظه احتمال اجرای حکم این زندان وجود دارد.
20. سامان نسیم
سامان نسیم در تابستان ۱۳۹۰ بازداشت و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان مهاباد به سر می‌برد. روز دوشنبه ۲۰خردادماه سال گذشته شعبه ۲ دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان غربی حکم اعدام سامان نسیم فرزند فایق اهل مریوان را مجددا تأیید کرد.
این زندانی سیاسی محکوم به اعدام نسیم که در تابستان ۱۳۹۰ در مناطق مرزی استان آذربایجان غربی توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده بود، هم اکنون در زندان مرکزی ارومیه به سر می برد.
21. انور رستمی
انور رستمی در اردیبهشت ۱۳۸۷ بازداشت و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد به اعدام محکوم شد و در حال حاضر در زندان ماکو به سر می‌برد.
22.صابر مخلد موانه
صابر مخلد موانه اهل اورمیه که در 20 تیرماه سال 1391 دستگیر و بعد از سپری کردن سه ماه در بازداشتگاه اطلاعات سپاه به اتهام همکاری با احزاب کردی به اعدام محکوم شد.
این زندانی سیاسی کرد بعد از بازداشت به مدت سه ماه در زندان منتقل شد که به دلیل اعتراض نهادهای امنیتی وی دوباره به زندان ارومیه انتقال داده شد و در دادگاه تجدید نظر به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و همکاری به یکی از احزاب کرد به اعدام محکوم شد. 

23. محمد عبدالهی
محمد عبدالهی در سال ١٣٨٩ بازداشت و در 30 شهریور 1392 و به اتهام محاربه از طریق همکاری با احزاب کرد توسط شعبه اول دادگاه انقلاب مهاباد محکوم بە اعدام شد.
این زندانی سیاسی که در سال ۱۳۸۹ در مهاباد بازداشت شده است در جریان بازجویی‌ها به شدت مورد شکنجه فیزیکی قرار گرفته بود. بطوری که شدت شکنجه‌های جسمی این زندانی در حدی بود که وی از ناحیه پا و دست دچار شکستگی استخوان شده و به دلیل عدم رسیدگی پزشکی و نگهداری در سلول انفرادی استخوان پای وی کج جوش خورده بود.
این زندانی هم چنین در اثر شکنجه‌ها چندین دندانش نیز شکسته است که این امر موجب ناراحتی گوارشی برای وی در طول سه سال گذشته شده است.
وی که برادر محمد امین عبدالهی دیگر زندانی سیاسی است پس از ۱۱ بار احضار به دادگاه بر اساس گفته ماموران اجرای احکام زندان به اتهام محاربه از طریق عضویت در حزب کومله به اعدام محکوم شده است و این در حالی است که در جریان دادگاه‌ها از حق اختیار وکیل برای خود محروم بوده است.
وی در جریان بازجویی‌ها هیچ گونه اعترافی بر علیه خود نداشته است و به همین سبب نیز ۱۱ بار برای وی دادگاه تشکیل شد اما با این حال این حکم به صورت شفاهی در زندان به وی ابلاغ شده است.
24. آرمان پرویزی
آرمان پرویزی فرزند رشید، اهل شهرستان مهاباد، اواخر سال ١٣٩١ همراه با چند تن دیگر بازداشت گردید و در ١٥ تیرماه سال جاری در دادگاه انقلاب رشت، به اتهام «تلاش علیه امنیت ملی و همکاری با یکی از احزاب کُرد مخالف رژیم ایران» به اعدام محکوم شد.
حکم اعدام آرمان پرویزی روز پنج‌شنبه مورخه‌ی نهم آبان‌ماه ١٣٩٢ به نامبرده اعلام شده است.
«آرمان پرویزی» دانشجوی رشته‌ی معماری دانشگاه رشت بوده است و این سومین زندانی کُرد است که پس از روی کار آمدن «حسن روحانی» به اعدام محکوم شده است.
«کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی» معتقد است که تعداد افرادی که حکم اعدام دریافت کرده اند ممکن است بیشتر از افرادی که در این سیاهه مورد بررسی قرار گرفته اند، باشد که به دلیل محدودیت در زمینه تحقیق و جمع آوری اطلاعات ممکن است در این مجموعه نیامده باشد. به همین جهت فعالان محلی و افرادی که نسبت به موارد دیگری از صدور حکم اعدام برای فعالان کُرد به اتهام های سیاسی و امنیتی مطلع هستند می توانند اطلاعات خود را بر تکمیل برای کمپین ارسال کنند.
لذا خواهشمندیم که در تصحیح و تکمیل این اسامی ما را یاری رسانید و با این این ایمیل با ما تماس بگیرید.
kampain82@gmail.com

Published in: on 29 نوامبر 2013 at 10:18 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

آقای معصومی من یکی از «دوستان مورد اعتماد» ایرج مصداقی هستم (قسمت هفتم)

آقای معصومی من یکی از «دوستان مورد اعتماد» ایرج مصداقی هستم (قسمت هفتم)
امیر صیاحی
آقای معصومی داستان میلیشاها و تعدادی‌شان که هنوز به سن قانونی نرسیده بودند و به اشرف منتقل شدند را شما بهتر از من می‌دانید. این که مجاهدین می‌گفتند در مورد اعزام ان‌ها به اشرف اشتباه کردند به این دلیل بود که می‌ترسیدند آمریکا در پروسه‌ی انتقال آن‌ها قرار بگیرند و متوجه اعمال غیرقانونی مجاهدین در ارتباط با آن‌ها شوند. اگرچه آمریکایی‌ها از این مسئله مطلع شدند اما سکوت اختیار کردند.
حتماً با چندتایی از این میلیشیا‌ها شخصاً آشنا هستید. اما چه کنم که خاک در چشم حقیقت می‌پاشید و خودتان را به آن راه می‌زنید. شما بهتر می‌دانید که چگونه آن‌ها را به اشرف منتقل کردند و راه بازگشت‌شان را بستند. البته موقعیت دختر مریم رجوی با بقیه فرق می‌کرد وقتی مادر به خارج اعزام شد او را هم فرستادند تا مبادا در اشرف اسیر شود. من داستان یکی از آن‌ها را که از نزدیک می‌شناختم با شما در میان می‌گذارم تا مردمی که مطلع نیستند از سرنوشت او با خبر شوند.
سرنوشت دردناک احسان شاکری
احسان یک پسربچه‌ی دوست‌داشتنی بود که پدرش در دهه‌ی ۶۰ اعدام شده و خودش به اتفاق خواهرش در سوئد بزرگ شده بود. پس از آن‌که مدت‌ها روی او کار کردند با این بهانه که برود انتقام خون پدرش را بگیرد او را به اشرف منتقل کردند. اما او کسی نبود که بتواند روابط تشکیلاتی آن‌هم از نوع مجاهدین را تحمل کند. او برای این کار ساخته نشده بود.
اغلب که او را می‌دیدم، دوست داشتم بیشتر با او صحبت کنم. چرا که احساس می‌کردم احسان کشش روابط تشکیلاتی را نداره و خود را تنها احساس می‌کند. می‌خواستم او را از تنهایی درآورم. بارها با چشمانی اشک‌آلود در صحبت‌هایش این موضوع را عنوان می‌کرد که من نمی‌توانم این گونه ادامه دهم. برایم سخت و غیرممکن است.
پس از فروپاشی عراق یک بار احسان با خوشحالی نزد من آمد و گفت هفته‌ی آینده مادرم از سوئد به اشرف می‌آید. مجاهدین شناخت دقیقی از او داشتند. به همین دلیل در آن فاصله زمانی ژیلا دیهیم پا به پای احسان بود و یک دم او را تنها نمی‌گذاشت تا مبادا احسان این صحبت‌ها را به مادرش منتقل کند. در غیاب ژیلا دیگر مسئولان او را تنها نمی‌گذاشتند. احسان دیگر سر از پا نمی‌شناخت. از این رو به آن رو شده بود. به وجد آمده بود و مستمر می‌گفت برای مادرم نوشته‌ام که برایم کفش بیاورد. بعداً‌ کفشی را که مادرش برای او آورده بود بهم نشان داد . چقدر از این کفش خوشش آمده بود. 
بچه‌ها به طنز می‌گفتند احسان انقلاب کرده است. پس از بازگشت مادر احسان به سوئد، احسان تعریف می‌کرد که ژیلا از او خواسته بود که دفتر  عملیات جاری خودش را به مادرش نشان دهد و فاکتهایش را برای او بخواند. او اضافه کرد مادرم تحت تأثیر این فضا قرار گرفت و فکر می‌کرد من چه تغییری کرده‌ام. مادرش که خوشحالی احسان را در آن چند روز می‌دید فکر می‌کرد پسرش از بودن در روابط چقدر خوشحال است.
پس از بازگشت مادر وی به سوئد، احسان مجددا در خود فرو رفت و سکوت اختیار کرد. وضع‌ روحی‌اش بدتر از قبل شده بود می‌گفت فقط وعده و وعید می‌دهند. نسبت به همه چیز دلسرد شده بود. بچه‌ها که سوژه‌ای برای گفتگو نداشتند می‌گفتند احسان انقلاب خود را ول کرده و به احسان می‌گفتند اینقدر شل و سفت نکن. احسان می‌خندید. پس از آن باز هم مادر احسان به منطقه آمد این بار عموی وی مادرش را همراهی می‌کرد. احسان سر از پا نمی‌شناخت. مادر وی کلی برای فرهنگی قرارگاه خرید کرده بود. احسان می‌گفت مادرش کلی کفش و عطر برای ژیلا و … از سوئد خریده بود و برای او نیز کلی لباس آورده بود.
با رفتن مادر و عموی وی باز هم احسان در خود فرو رفت. به هم ریختگی احسان به گونه‌ای بود که جعفر حمیمی مسؤل مستقیم خود را مورد ضرب و شتم قرار داد.  احسان پیش مادرش هم فیلم بازی می‌کرد به این امید که مجاهدین او را به سوئد بفرستند. نمی‌خواست این شانس را از دست بدهد. فکر می‌کرد اگر خواسته‌های مجاهدین را اجرا کند او را زودتر به سوئد خواهند فرستاد.
بعدها احسان خودش این موضوع را با ما در میان گذاشت که پیش از آمدن مادرش ژیلا به او گفته بود همه‌‌ی تلاش خود را می‌کنم که تو را به خارج از کشور اعزام کنم و به این نحو ذهن احسان را منحرف می‌کند که مختصات واقعی خود را درست به مادرش منتقل نکند و نقشی را که مجاهدین می‌خواستند بازی کند. در واقع او را با وعده‌ی اعزام سریع به اروپا فریب داده بود. مجاهدین از هر شیوه‌ای برای فریب افراد استفاده می‌کنند. به هیچ حد و مرزی پای‌بند نیستند.
پس از ژوئن ۲۰۰۴ احسان که دیگر به کلی خسته شده بود به تیف آمد. در چند نوبت ژیلا با این محمل که می‌خواهند به او  کمک کنند تا از عراق خارج شود به ملاقات او آمد. احسان از هر دیدار خوشحال می‌شد. اما آن‌ها با روح و روان او بازی می‌کردند. به مرور وقتی به یقین رسید که این‌ها همه‌اش بازی است شروع به صحبت کرد. می‌گفت ژیلا فقط چند دقیقه حول کیس من صحبت می‌کند و پس از آن مستمر از وضعیت بچه‌ها سؤال می‌کند. در واقع ژیلا نه برای کمک به او بلکه تخلیه‌ی اطلاعاتی او به ملاقات او می‌آمد تا مختصات تیف و ساکنان آن برایشان روشن شود. او از عدم پختگی احسان و اشتیاقش به ترک عراق حداکثر سوءاستفاده را می‌کرد. احسان را از هر گاهی به اشرف می بردند. تردد او به قدری شده بود که برخی شایع کردند او خبرچین مجاهدین است. این شایعات به گوش آمریکایی‌ها که رسید باعث شد که او کار مترجمی خود در تیف را از دست بدهد که خود برای او ضربه‌ای به لحاظ روحی بود.
احسان در تیف خسته شد و چشم‌اندازی نمی‌دید و انگیزه‌ای هم برای تحمل آن شرایط نداشت. بالاخره به ایران رفت. رژیم هم که در این موارد کارکشته شده است بدون آن که چیزی از او بخواهد وی را به سوئد فرستاد. کاری که مجاهدین در حق او نکردند رژیم کرد. در آن‌جا مجاهدین علیه او اطلاعیه داده و وی را مزدور وزارت اطلاعات معرفی کردند. از بچه‌هایی که حاضر نشده بودند شرایط زندگی مرفه سوئد را ترک کرده و به اشرف بروند می‌خواستند او را بایکوت کنند. به نام آن‌ها علیه احسان اطلاعیه می‌دادند و با روح و روان آزرده‌ی او که به کمک نیاز داشت بازی می‌کردند. احسان پس از اولین حمله‌ به «اشرف» خودش را در جنگلی در استکهلم حلق‌آویز کرد.
آقای معصومی کسی از سرنوشت غم‌انگیز احسان شاکری باخبر نشد. اگر این بلا به سر فرزند شما آمده بود برخورد شما و همسرتان چگونه بود؟ جواب مادر احسان شاکری را چه کسی می‌دهد؟‌
«م- م» همان فرد کم سن و سالی که در نوشته‌های قبلی گفتم با جمال شمس‌الدین فرار کرد و به دست نیروهای عراقی دستگیر شد و به مجاهدین تحویل داده شد امروز جدا شده در آلبانی است. دلیل آن‌که وی را در روابط نگه داشتند و به ایران نفرستادند این بود که پدر و مادرش در اشرف بودند و تلاش می‌کردند او را در آن‌جا نگه دارند.
 
سوگند بقراط
 
آقای معصومی لابد شنیده‌اید هر بار که عراقی‌ها در مورد درمان یکی از مجاهدین غفلت می‌کنند چه داستان‌هایی مجاهدین در مورد زیرپا  گذاشته شدن سوگند بقراط توسط دولت نوری‌المالکی و پزشکان مرتبط با آن‌ها سرهم می‌کنند.
کجا بودید تا که می‌دیدید پزشکان مجاهدین چگونه ابتدایی‌ترین تعهدات انسانی و اخلاقی را زیرپا می‌گذاشتند.
فاکت‌های زیادی می‌تواند در رابطه با زیرپا گذاشته شدن سوگند بقراط توسط مجاهدین ارائه کرد. پزشکانی که خود را متعهد به «انقلاب مریم» و رهبری عقیدتی می‌دیدند به تنها چیزی که فکر نمی‌کردند سوگند بقراط و تعهدات انسانی‌شان بود. مثل همه‌ی دکترهای دیگر در نظام‌های استبدادی. همین ویژگی‌ را در دکترهایی که به فاشیسم خدمت می‌کردند یا به خمینی در زندان‌ها خدمت می‌کردند می‌دیدید.
 
آقای معصومی آن‌چه در رابطه با خودم اتفاق افتاد را بشنوید. چند هفته قبل از سی ژوئن ۲۰۰۴ قرار دندان پزشکی داشتم. دکتر یحیی گفت نیاز هست چند تا از دندان‌هایت را تراش بدهیم و برای آن‌ها روکش بگذاریم. او پس از تراش و پانسمان و قالب گیری گفت دو سه هفته نیاز است که این روکش‌ها آماده شوند.
پس از سه هفته به امداد پزشکی مرکز مراجعه نمودم. پاسخ دادند هنوز آماده نیست. هفته‌ها گذشت و علیرغم پیگیری مستمر هیچ خبری نشد. مشکل داشتم و لثه‌هایم ورم کرده بود. پاسخ این بود کمی صبر کنید و آنتی بیوتیک به من دادند. گفتم بیش از دوماه می‌گذرد و مؤثر نیست و روز به روز حالم بدتر می‌شود. باز هم پاسخ این بود که صبر کنید.
 ۳۰ ژوئن شد از همه خواسته شد به سالن اجتماعات برویم. پیام مریم خوانده شد. فشرده پیام این بود ما می‌خواهیم راه را ادامه دهیم. اما نگفت چگونه؟ و ادامه داد آن‌هایی که نمی‌خواهند دعای خیر ما برای این همه سال بدرقه راهشان باد. عصر همان روز گزارش نوشتم که حاضر به ماندن نیستم. چرا که چشم‌اندازی نبود. چند روز بعد در حین کار در فروشگاه موسوم به چلچراغ، علیرضا زائر صدایم زد و مرا به خروجی منتقل نمود. در آن‌جا زهرا نوری که از زیرمجموعه‌های زهره قائمی بود تلاش کرد نظر من را عوض کند.
در آن‌جا توضیح دادم که نمی‌توان جدای از مردم بود و به آینده و به تغییر ‌آینده خوشبین بود. این غیرممکن است. و اضافه کردم ما در دوران صدام حسین این همه  امکانات و آزادی عمل داشتیم و جزیی از امنیت ملی آن‌ها محسوب می‌شدیم، ته خط به کجا رسیدیم؟  در این شرایط دلخوش کردن به آمریکایی‌ها بیهوده است. چرا که ما آلترناتیو آن‌ها نیستیم و آمریکایی تنها به منافع نقد خود نگاه می‌کنند.
در خروجی فرهاد منانی ما را همراهی کرد. با او صحبت کردم و پیگیر روکش‌های دندانم بودم. لثه‌‌ی من خیلی اذیت می‌کرد. پاسخ داد اصلا نگران نباش بلافاصله که آماده شد برای تو می‌فرستیم. در ادامه اضافه کردم برادر فرهاد تهدید عفونت لثه است خواهش می‌کنم آماده شد حتما بفرستید.
به تیف که رفتیم هفته‌ها گذشت مستمر از طریق مترجم آمریکایی‌ها پیگیر موضوع بودم. او می‌گفت ما موضوع را پیگیری می‌کنیم. اما هیچ پاسخی نمی‌دهند. سرانجام دکتر آمریکایی گفت وضعیت تو بگونه‌ای است که اگر دندان‌هایت را نکشیم لثه و فک تو عفونت می‌کند. عاقبت سه دندانم را کشیدند.
مترجم دکتر آمریکایی‌ها آزاده بوستانی بود که همراه دو زن دیگر فرار کرده و خود را به آمریکایی‌ها معرفی کرده بودند.
خبر فرار آزاده به همراه دو زن دیگر در آن مقطع توسط احسان شاکری به نقل از مادرش در قرارگاه ۸ پخش شد. گویا مادرش در آسایشگاه زنان به سر می‌برد و متوجه این مسئله شده بود و برای احسان تعریف کرده بود و احسان با آب و تاب می‌گفت سه زن موفق به فرار شدند.
در تیف متوجه شدم برخی از بچه‌ها وضعیت دندان‌هایشان به مراتب بدتر از من بود اما آمریکایی‌ها برای آن‌ها دندان‌های مصنوعی ساختند. چرا که این امکان را داشتند و برخلاف مجاهدین از ارائه‌ی آن به بیماران خودداری نمی‌کردند.
دوستی با ما بود که در اشرف دندانش شکسته بود و از شدت  درد ناله می‌کرد و برای قرار دندانپزشکی پیگیری می‌کرد. در هر مراجعه قرار را به بعد موکول می‌کردند. در پاسخ به اعتراض او می‌گفتند فعلا هیچ کاری نمی‌توانیم بکنیم. شما که شرایط را از نزدیک می‌بینید و تردد به بیرون غیرممکن است.
همین فرد وقتی که وارد تیف شد و هنگام معاینه پزشکی دندان‌دردش را توضیح داد بلافاصله پزشکان آمریکایی به سراغ او آمده و بصورت اورژانس او را درمان کردند. این فرد همه‌ی زندگی‌ خود را امر مبارزه گذاشته بود و دو عزیزش را در این راه از دست داده است.  
دوست دیگری را سراغ داشتم که در اثر اصابت گلوله به سر وی گوشش عفونی شده بود و مستمر در تب و لرز بود. علیرغم این که پیگیری مداوم نتیجه‌ای نمی‌گرفت. هرچه توضیح می‌داد دارو هایی که مصرف می‌کنم غیر مؤثر است، نتیجه‌ای نداشت و می‌گفتند همینی است که داریم. جالب اینجاست همین فرد وقتی به تیف آمد بلافاصله گوش وی جراحی شد و تحت درمان قرار گرفت و بهبودی نسبی خود را بازیافت.
تعدادی از بچه‌ها ناراحتی جدی از جمله کمر درد داشتند که به سختی می‌توانستند راه بروند. پس از رسیدگی جدی آمریکایی‌ها و حتی عمل جراحی، آن‌ها بهبودی نسبی یافتند و توانستند مسیر سخت بین عراق و ترکیه را با پای پیاده و در کوه و کمر پشت سر بگذارند و خود را به اروپا برسانند.   
در تیف یکی از دوستانم که از لایه‌های بالای سازمان بود می‌گفت سازمان از چند هفته قبل از سی ژوئن کلیه پیگیری‌های پزشکی را متوقف کرده بود و پیگیری و عدم پیگیری را به تصمیم فرد پس از پیام مریم موکول کرده بود. یعنی آن‌ها پذیرفته بودند ما آنقدر درد بکشیم و رسیدگی و عدم رسیدگی مربوط به مواضع ما مبنی بر ماندن یا نماندن بود.
حتی خود این فرد که فشار خون بالا داشت و نیاز به دارو داشت گفته بود خطر سکته و مردن‌ام هست. پاسخ شنیده بود، چه خوب زودتر بمیر که راحت بشی. آقای معصومی می‌دانم شنیدن این چیزها هم سخت است چه برسد به باور کردن آن. اما ما این بی‌شرمی‌ها را به چشم دیدیم با پوست و گوشت‌مان لمس کردیم.
 
در آن مقطع مسئولین بالا به این امکانات گسترده پزشکی آمریکایی‌ها که به دریغ در اختیار مجاهدین قرار می‌دادند دسترسی داشتند. اما مجاهدین اجازه‌ی استفاده‌ی عموم از این امکانات را نمی‌دادند. از این وحشت داشتند که افراد با مشاهده‌ی عرض و طول امکانات و رسیدگی‌‌های آمریکایی‌ها متوجه‌ی دروغپردازی مجاهدین در رابطه با تیف و خشونت آمریکایی‌ها شده و حاضر به ماندن در اشرف نباشند. (۱) به این نحو آن‌ها را در مناسبات زمینگیر می‌کردند و هیچ راه پس و پیشی برای آن‌ها باقی نمی‌گذاردند.
درحالی که رهبران مجاهدین خودشان با هلی‌کوپتر آمریکایی‌ها برای درمان به مقر آن‌ها برده می‌شدند. من به چشم خود دیدم که زهره‌ اخیانی برای رفتن به مرکز پزشکی آمریکایی‌ها در آراکوندا (پایگاه هوایی البکر) سوار هلی‌کوپتر می‌شد. من در حال کار در آن‌جا بودم. دو نفر دیگر از بچه‌ها هم شاهد بودند. آن‌ها پس از مشاهده‌ی بچه‌ها سریعاً‌ محل را ترک کردند.
 
جلوگیری از درمان صمد فخری
صمد فخری در عملیات فروغ جاویدان از ناحیه صورت به سختی زخمی شده بود. شدت جراحات صورت وی به گونه‌ای بود که فکش آسیب جدی دیده بود. وی برای مداوا به آلمان اعزام می‌شود. صمد تعریف می‌کرد پزشک معالج وی تأکید کرد می‌تواند فک او را به وضعیت قبلی برگرداند و او تنها باید بخشی ناچیز از هزینه‌ی عمل جراحی را پرداخت کند. صمد موضوع را به مسئول مستقیم خود منتقل می‌کند. پس از آن مهوش سپهری (نسرین) در پاسخ وی می‌گوید فردا می‌خواهی بروی عملیات و شهید بشوی چرا باید پول سازمان را خرج این کار بکنی؟ جالب این‌جاست مهوش سپهری به بیماری مبتلا بود که لازمه‌ی آن عمل جراحی بود. وی در یکی از مجهز‌ترین بیمارستان‌های عراق و زیر نظر زبده‌‌ترین پزشکان عراقی تحت درمان قرار گرفت. اینجا هرز رفتن پول سازمان معنا نداشت. در این رابطه مسئولین امداد پزشکی مجاهدین از عرض و طول رسیدگی به مهوش سپهری در بیمارستان طی نشستی برای مریم توضیح می‌دادند که فراتر از تصور بود.
آقای معصومی برخورد با صمد فخری را بگذارید کنار عمل‌های جراحی زیبایی مریم رجوی. حتماً تصدیق می‌کنید که زن ایرانی ۶۰ ساله لابد بایستی چین و چروک هم در صورتش باشد. یک بار دیگر وقتی به اورسورواز رفتید به چهره‌ی ایشان نگاه کنید.
البته می‌دانم از آن‌جایی که ایشان قرار نیست شهید شوند چه بسا نیاز به این رسیدگی‌ها باشد.
خسرو اسلامی و پروژه‌ به ایران فرستادنش
خسرو در عملیات مروارید به سختی مجروح می شود. نیمه فلج زندگی سختی را روی ویلچر می‌گذراند. بخشی از حافظه‌اش را از دست داده و به لحاظ روانی شدیداً‌ به هم ریخته بود و نیاز به رسیدگی و توجه دائمی داشت. در دستگاه ایدئولوژیک مجاهدین او جز بار اضافی برای سازمان بهره‌ای نداشت و به همین دلیل بایستی از «شر» او راحت می‌شدند. در دوران صدام حسین به دلایل گوناگون او را تحمل می‌کردند چرا که از نظر «صاحبخانه» بازپس فرستادن او به ایران عملی غیراخلاقی و غیرقابل توجیه بود و دافعه‌ی شدیدی داشت. چنانچه قبلاً‌ هم توضیح دادم کسانی را که می‌خواستند به ایران بفرستند تحت عنوان این که پیک‌های سازمان برای عملیات داخله می‌روند روی مرز رها می‌کردند.
پس از فروپاشی عراق به خاطر جابجایی «صاحبخانه» مجاهدین فرصت را مغتنم شمردند و با هماهنگی‌ آمریکایی‌ها و زیر نظر صلیب سرخ، خسرو را با آن وضعیت رقت‌بار به ایران فرستادند.
برادر وی کرم اسلامی در آن مقطع در تیف بود و از شنیدن خبر دچار شوک شده بود که چرا خسرو با این وضعیت که جنازه‌ای بیش نیست تحویل خانواده‌اش داده می‌شود که باعث رنج و عذاب آن‌ها نیز می‌گردد. خانواده‌ای که مطلقاً‌ از عهده‌ی  اداره‌ی او در شهرستان بر نمی‌آمدند. خود وی این داستان را برایم تعریف کرد. پذیرش آن‌چه که می‌‌شنیدم برایم باورنکردنی بود. کسی که هستی خود را برای سازمان فدا کرده بود حالا که نیاز به کمک و رسیدگی مضاعف داشت با بیرحمی به ایران فرستاده می‌شد. در آن دوران سازمان از نیروی کافی برای رسیدگی به او برخوردار بود. همه‌‌ی کارها تعطیل شده بود؛ نه عملیات نظامی بود و نه آموزش نظامی و مانور و  دپو سلاح و تنظیف سلاح و تعمیر تانک و نفربر و ادوات زرهی و …  و انبوهی کادر وقت مکفی داشتند به گونه‌ای که عمده‌ی وقت افراد صرف برنامه‌های هنری می‌شد.  
در آن مقطع سازمان تلاش داشت با برخی از اعضا و کادرهای جدا شده در تیف با محمل‌های مختلف رابطه بزند و مستمر مطرح می‌کرد که رفتن به ایران مشروعیت دادن به رژیم و عبور از مرز سرخ است و تأکید می‌کرد نباید به ایران رفت.
یادشان رفته بود که خودشان بچه‌ها را در مرز رها می‌کردند و یا در همان شرایط خسرو را که همه‌ی هستی‌اش را فدا نموده بود به جای رسیدگی مضاعف به ایران فرستادند. این بار سیاست به ایران فرستادن افراد را با پیچیدگی و در قالب انساندوستانه اجرا کردند.
آن‌ها در مقابل آمریکایی‌ها داستان را به گونه‌ای جلوه ‌دادند که گویا به خاطر مسائل انساندوستانه او را نزد خانواده‌اش می‌فرستند و به این ترتیب سعی ‌کردند نه تنها اقدام خود را انسانی جلوه دهند بلکه توجه آمریکایی‌ها را نیز به خود جلب کنند. به نحوی که آمریکایی‌ها خود مستمر پیگیر موضوع بودند تا هرچه زودتر او به خانواده‌اش تحویل داده شود.
ایوب مهدیان در پروسه‌ی رفع ابهام علیرغم بیماری زخم معده از شدت گشنگی روزانه دو بار غش می‌کرد و برای آن‌ها اصلاً‌ مهم نبود که این زجر و آزار مستمر چگونه بیماری او را حاد می‌کند. در واقع آن‌ها از بیماری و ضعف افراد به عنوان اهرم فشار بیشتر برای درهم‌شکستن و اعتراف گیری استفاده می‌کردند.
تا روزی که من به تیف رفتم او در مناسبات بود چه بسا هنوز هم باشد من هیچ خبری از او ندارم. شاید او را مجبور کنند که این مطالب را تکذیب کند. اما آنقدر شهود هستند که می‌توانند صحت گفته‌ی مرا تأیید کنند.
 
ورزش و بدن‌سازی یعنی جیم
پس از فروپاشی عراق و خلع سلاح، سالن ورزش قرارگاه ۸ فاقد وسایل وزرشی بود چرا که کلیه‌ی وسایل در قرارگاه انزلی جامانده و به غارت رفته بود. مسئول سالن ورزش تلاش کرد با استفاده از قطعات زرهی اقدام به ساختن وسایل ورزشی، بدنسازی کند. تولید وسایلی چون هالتر،  پرس سینه و … با استقبال بچه‌ها روبرو شد. هر روز بر تعداد بچه‌ها در سالن ورزش افزوده می‌شد، در وانفسای عراق سرگرمی هم بود. با دیدن استقبال بچه‌ها دستور جمع‌آوری وسایل از سطح سالن ورزش داده شد. تقریباً هرآن‌چه که با استقبال جمع روبرو می‌شد پس از مدتی ممنوع اعلام می‌شد. در نشستی عباس داوری توضیح داد بدنسازی یعنی جیم. بعد از آن افراد بایستی برای اثبات نظریه بدیع مسئولان مجاهدین از رابطه‌ی ورزش و «جیم» که همان گرایشات جنسی بود می‌نوشتند. اصولاً همه چیز به «جیم» ختم می‌شد و افراد از صبح تا شام مسئله‌ای به جز جیم نداشتند. در نشست‌ها هم همه چیز حول آن دور میزد. آنوقت مسعود رجوی مدعی است که بر مشکل جیم فایق آمده و گوهرهای بی‌بدیل ساخته است.
فضا نشست‌ها به گونه‌ای بود که وقتی نشست شروع می‌شد مسئول ابتدا سؤال می‌کرد از بحث «برادر» چی گرفتید، چه چیزی برای تو داشت؟ و اگر داشت چه مسئله‌ای از تو حل کرده؟ و این حل مسئله چگونه در کارکرد روزانه جاری و ساری می‌کنی و اگر هم چیزی از بحث خواهر و برادر نگرفتی بلافاصله می‌شنوی که مسئله‌ی  تو جیم است و همه جور لوش و لجن باید بشنوی. باور کنید گاها فضای نشست به سمتی می‌رفت و کلماتی به کار گرفته می‌شد که احساس می‌کردی نه در یک سازمان سیاسی که بلکه در عقب‌ ترین اقشار جامعه هستی و با لمپن‌ترین افراد سروکار داری.  
یکی از دوستانم وقتی به مسئولان سازمان در نشست عملیات جاری اعتراض می‌کند، حسین ابریشم‌چی به او توصیه می‌کند پاسخ انتقادات بچه‌ها را نده. وی تأکید می‌کند این انتقاد نیست. فقط فحاشی و به دور از مناسبات انقلابی است. حسین ابریشم‌چی دوباره می‌گوید فقط سکوت اختیار کن. وقتی در پاسخ مجدداً‌ می‌شنود که این انتقاد نیست بلکه مزخرف گویی است پاسخ می‌دهد فکر می‌کنی من حالی‌ام نیست توضیح می‌دهی. تو سعی کن این مزخرفات را از سر رد کنی. پس لازم است سکوت اختیار کنی. جواب نده. من هم این را می‌دانم. راه حل تنها سکوت است و به این نحو با زبان بی زبانی به فرد حالی می‌کند که همینی که هست فقط تلاش کن سکوت اختیار کنی. چرا که دامن زدن به این بحث در قالب اعتراض پیامد خوبی برای تو ندارد و بدتر از این ‌ها را می‌شنوی. یعنی به زبان ساده خفه نشی، هرچه دیدی از چشم خودت دیدی.  
 
استفاده از ملحفه هنگام خواب اجباری بود
وقتی برای نشست‌های طعمه به باقرزاده رفتیم هوا گرم بود. آسایشگاه‌ها سوله بودند و مملو از نفر. و برای خنک کردن آن از کولر ابی آستفاده می‌شد که عملا خنک کردن سوله آن هم با این عرض و طول غیرممکن بود. اما با باید هنگام استراحت روی خود ملحفه می‌کشیدیم و وقتی ملحفه می‌کشیدیم واقعا احساس خفگی می‌کردیم. همه ملزم به کشیدن ملحفه بودیم. علیرغم این که جمع حاضر در آسایشگاه همه برادر بودند. دلیل مضحکی که برای این کار عنوان می‌شد این بود که برادران کنار دستی تحریک می‌شوند. توجه داشته باشید ما با لباس فرم می‌خوابیدیم. در نشست‌های غسل برخی از برادران فاکت‌های جنسی برادرانه می‌خوانند.
مثلا من نگاهم به باسن … افتاد تحریک شدم و … همین مسئله باعث شد که استفاده از ملحفه اجباری شود.
 
حق خوابیدن با شورت نداشتیم. استفاده از زیرپیراهنی رکابی نداشتیم. برادران تحریک می‌شدند. ممنوع بود.
بعدها زیرپیراهنی رکابی نه تنها ممنوع شد بلکه از لیست خرید خارج شد.
یادم هست هنگام نشست‌های غسل قرارگاه انزلی مسئول نشست‌های غسل ما اسدالله مثنی بود.
فاکت‌های خود را خواندم. وقتی نگاهم به خواهر … افتاد لحظه‌ی جیم داشتم. در یک مورد هنگام نوشتن فاکت یادم رفت بنویسم که این ایکس خواهر بود یا برادر. پس از پایان نشست ما مشغول بازی فوتبال بودیم . به یک باره دیدم اسدالله از دور صدایم زد . امیر بیا . امیر بیا. گفتم خدایا چه اتفاقی افتاده؟ گزارش غسل مرا نشان داد و گفت این ایکس خواهر بود یا برادر ؟
واقعا برایم غیر قابل باور بود. باور کنید آنقدر بهم ریختم که فوتبال بازی کردن یادم رفت. نتوانستم این فضا را هضم کنم. نمی‌دانستم گریه کنم یا بخندم. که عنصر مجاهد خلق به این نقطه رسیده است.
 
«غسل» هدیه‌ی رهبری
در روز پایانی نشست‌های موسوم به طعمه عنوان شد که رهبری امروز هدیه‌ای بزرگ به شما می‌دهد و خواهران شورای رهبری با چه آب و تابی موضوع را مطرح می‌کردند. ما همه مانده بودیم که این هدیه چیست؟ همه چیز در ذهن ما تداعی کرد غیر از «هدیه»‌‌ای که دریافت کردیم. باور می‌کنید از کفش «اکو» و کیف گرفته تا ووو
وقتی مسعود رجوی عنوان کرد «هدیه»‌ی بزرگ او «غسل هفتگی»‌ است همه‌ی ما هاج و واج مانده بودیم که «غسل» چیست و چه خوابی برای ما دیده‌اند؟ یکی از بچه‌هایی که کنارم نشسته بود همان موقع گفت «امیر فکر کنم این آقا می‌خواهد فیلی هوا کند ولی چیست نمی‌دانم، اما باور نکن.» همین فرد الان در لیبرتی است.
بعدها روشن شد «نشست غسل» یعنی مشروعیت دادن به این اصل که مشکل همه‌ی افراد نه خطی (استراتژی و تاکتیک) بلکه جنسی است و نیامدن در امر مبارزه، زائیده‌ی این مشکل است و از این پس همه باید تناقضات جنسی خود را بنویسند و در جمع بخوانند و قبح آن را بگیرند. خواهران شورای رهبری بعدها در نشست‌های محدودتر از پرداخت حداکثر رهبری برای ما می‌گفتند. و مستمر تأکید می‌کردند مشکل برادر مجاهد خطی نیست بلکه جنسی است پس باید همه‌ی لوش و لجن‌های موجود در ذهن خود را روی کاغذ بیاورید و در جمع بخوانید. و همانقدر که این لوش و لجن‌ها را بیرون می‌ریزید بحث «برادر» را بیشتر اثبات می‌کنید. و به این نحو «نرینه‌ی وحشی» را مهار می‌کنید و همه باید در این بحث برای اثبات بیایید. البته که من با خواهران «شین» (شورای رهبری) هم عقیده هستم چرا که وقتی خوب فکر می‌کنم به این نتیجه می‌رسم که واقعاً مشکل خطی نبود چرا که خطی نبود آن‌ها درست می‌گفتند به دلیل خیلی ساده چرا که رهبری در هر مقطع به قول دوستم فیلی هوا می‌کرد. یک بار بحث «فروغ دو» را می‌کند بعد یادش می‌آید برگردد عقب و مبارزه چریک شهری را که قبلاً‌ تعطیل کرده بود از سر بگیرد بعد که به نتیجه نمی‌رسید یادش می‌آید مبارزه پارتیزانی را دنبال کند وقتی گروه نه نفره به فرماندهی مسعود محمدخانی می‌روند وهیچ کس بر نمی‌گردد دوباره یادش می‌آید چسب «فروغ دو» شود.  
 
نمونه فاکت‌های جیم، در نشست‌های موسوم به غسل
مثلا یک برادر «ب – ع»  فاکت خود را به این نحو می‌نوشت. وقتی نگاهم به خواهر ایکس افتاد یا به هنرپیشه‌ زن فیلم سینمایی و …
لحظه جیم داشتم. دوست داشتم این لحظه مستمر با من باشد. به نقطه‌ای می‌رسیدم که شبیه سازی می‌کردم و به این نحو چون قادر به ارضای خود نبودم بدو رو می‌رفتم خودارضایی می‌کردم.
جالب اینجاست که هفته‌ی بعد یک برادر که در نشست حاضر بود نوشت وقتی به فاکت‌خوانی برادر «ب- ع» گوش می‌دادم لحظه‌ی جیم داشتم. پس از این نشست چند هفته بعد توجیه شدیم که فقط فاکت کلی نوشته شود. مثلاً وقتی من نگاهم به خواهر ایکس یا برادر ایگرگ افتاد لحظه‌ی جیم داشتم. مطلقا ریز فاکت‌ها در جمع خوانده نشود تا دیگران تحریک نشوند بلکه ریز فاکت را بنویسید و به برادر مسئول قرارگاه بدهید. چون برخی از برادران مثل «ج- ح» فاکت‌های برادرانه می‌خواندند و مطرح شدن آن در سطح جمع تولید مشکل می‌کرد. بی‌خود نبود که بچه‌ها علیرغم تبلیغات سازمان به یکدیگر اعتماد نداشتند.
در نشست‌های دیگ در بالاترین سطح ابراهیم عکاسان یکی از اعضای ستاد تبلیغات سوژه بود. سهیلا صادق تأکید می‌کرد این فرد مناسبات ما را بهم ریخته و ضمن اشاره به ابراهیم خطاب به مسعود رجوی می‌گفت «برادر»!  این فرد، برادر فرید (محمدعلی توحیدی) را دجال صدا می‌زند.
در بسیاری اوقات نفرت از مسئولان را در واکنش‌های افراد می‌دیدی. یادم هست همزمان با پخش فینال جام‌ ملت‌های اروپا بین یونان و پرتقال در سال ۲۰۰۴ پیش از صد نفر در سالن غذاخوری حاضر بودند. بین دو نیمه وقتی بچه‌ها متوجه شدند مژگان پارسایی و تنی چند از اعضای شورای رهبری قصد ورود به سالن را دارند بیش از دو سوم سالن را ترک کردند و تنها تعداد معدودی در سالن حاضر بودند و تا رفتن پارسایی و همراهانش هیچ‌کدام وارد سالن نشدند.
اغلب بچه‌هایی که علاقه‌ای به دنبال کردن بحث‌ها نداشتند معمولاً در ردیف‌های انتهای سالن می‌نشستند و بارها مسعود رجوی به طنز نارضایتی خود را از این وضع ابراز کرده بود چرا که با شروع نشست اغلب ردیف‌های انتهایی خالی و بچه‌ها به محوطه‌‌ی بیرون می‌رفتند. بعدها درب ها را می‌بستند و تنها دو درب در دو طرف سالن باز می‌ماند و تردد به گونه‌ای می‌شد که کاملاً‌ به چشم می‌خورد. این ترفند هم مؤثر باقی نشد و همیشه مسعود رجوی به کنایه‌ می‌گفت «ته سالنی‌ها» بیایند جلو بنشینند. 
امیر صیاحی
 
۱- علاوه بر داستانپردازی راجع به خشونت آمریکایی‌ها در مورد روابط در تیف هم دروغ‌‌هایی زیادی تولید می‌کردند که حد و اندازه نداشت. احتمالاً شما هم در خارج از کشور دروغ‌های زیادی در مورد آن‌جا شنیده‌اید. تا هنگامی که در اشرف بودم مستمر دروغ‌های عجیب و غریب در مورد تیف می‌شنیدیم. مثلاً در یک مورد عنوان شد «ف- ف» در تیف آدم کشته است. اسدالله مثنی تأکید می‌کرد شدت دعوا به گونه‌ای بود که از چاقو استفاده شده و یک نفر به قتل رسیده است. در آن مقطع ما باور داشتیم. علیرغم تجربه‌ی بسیاری که داشتیم فکر نمی‌کردیم تا حد دروغ بگویند. پس از ورود به تیف متوجه این دروغ شدیم. تلاش داشتند هر طور شده و با هر کلکی ما را نگه دارند. فضایی از تیف ساخته بودند که افراد جرأت رفتن به تیف را نداشته باشند.
 
 
Published in: on 29 نوامبر 2013 at 10:10 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

یک درخواست و یک جواب و نظر شادروان استاد معین اسماعیل وفا یغمایی

یک درخواست و یک جواب و نظر شادروان استاد معین
اسماعیل وفا یغمایی

 

امروز صبح متوجه یاداشتی شدم که از  مسئول یا یکی از اعضای رادیو  ایر آوا در قسمت پیامهای فیس بوک من ارسال شده بود. پیام این چنین است.
  • پنج‌شنبه
  • Narges Ghaffari II-Radio Irava
    Narges Ghaffari II-Radio Irava

    با سلام دقایقی پیش متوجه شدم که لینک مصاحبه شنیداری رادیو ایرآوا با آقای خزایی،  با عنوان «برای آزادی 7 گروگان اشرفی به غیر از اعتصاب غذا چه می توان  کرد؟» را در وبلاگ دریچه زرد منتشر کرده اید. از شما خواهش می کنم این لینک را بلافاصله از صفحه تان بردارید چون من به هیچ وجه مایل به انتشار  تولیداتم در سایت افرادی که مشکوک به همکاری با رژیم هستند، نیستم. این کار بدون اجازه من صورت گرفته است.با احترام نرگس غفاری رادیو ایرآوا من جواب این بانوی محترم را که مرا مشکوک به همکاری با رژیم دانسته اند به اینصورت دادم و لینک را برداشتم و غیر فعال کردم.

    • Esmailvafa Yaghmahie
      Esmailvafa Yaghmahie

      خانم سلام. اولا کمی تامل بفرمائید و ادب داشته باشید. ثانیا همکاری !در باره  همکاری  با رژیم   کمی شرم بفرمائید اگر هر منتقدی بعد از اینکه هست و نیست سیاسی اش را حماقتهای یک ولی فقیه نو بباد داده رژیمی است  باید برای  رژیمی بودن هزاران نفر عزا گرفت!!. رژیمی کسی است که پاسخ تمام کسان را با  سرکوب میدهد و هر عضو مستعفی را مامور وزارت اطلاعات میداند. .بروید و کمی  به فضاحتهای کسانی که غیر مشکوک هستند فکر کنید.ثالثا لینک دادن به رضایت و عدم رضایت سرکار ربطی ندارد ولی به دلیل اینکه من به نظرات دیگران احترام  میگذارم لینک را بر  میدارم ولی نظرات باقی میماند. رابعا مشکل بر سر لینک  نیست بر سر نظراتی است که در باره این بزرگوار دارای اخلاق حسنه  که آوازه  اش را همه شنیده اندمیدهند. دست آخر شماها میخواهید با این نوع تفکر پوسیده و عدم پذریش یک انتقاد بر ایران حکم برانید. واقعا شما یک خبرنگار و  ژورتنایست متعهد هستید؟در هر حال شب دراز است و قلندر بیدار حقایق روشن  خواهد شد   موفق باشید و اما بعد از این پرسش و پاسخ فقیرکه از مدتها سئوالی در ذهن از نام جالب این رسانه داشتم از سر کنجکاوی به فرهنگ لغت استاد معین مراجعه کردم تا معنای ایر آوا را بدانم جواب استاد معین چنین بود . ***

      ایر.فرهنگ فارسی معین

      (اِ.) 1 – دمل و جوش های ریز با خارش و سوزش بسیار. 2 – آلت تناسلی  ونره ی مرد.

      با توجه به نظر استاد معین: اولا: من دانستم چرا این رسانه محترم یعنی ایر+آوا  با افرادی آنچنان مصاحبه  میکند. ثانیا: من از این پس مطلقا دیگر از رادیو «ایر آوا» هم به دلیل عدم  رضایت مسئول، آن و هم به دلیل نظر استاد معین که ممکن است خطراتی طبی و بهداشتی و اخلاقی متوجه وب دریچه زرد بکند  و من مجبور شوم دریچه را برای معالجه به نزد پزشک بیماریهای ناجور ببرم که جوشها و زخمهای واگیر دار عقیدتی و سیاسی اش را معالجه کند لینک نخواهم داد و از دوستان و علاقمندان نیز میخواهم هنگام نزدیکی با این رسانه محترم متوجه باشند!. ثالثا: و در ضمن،  با توضیح  شادروان استاد معین و ترکیب پر معنای «ایر+آوا»بخوبی متوجه شدم که چرا میتوان شاملو را بدتر از پاسدار دانست به مرضیه توهین کرد،و یک شاعر و نویسنده ایرانی را با چهل سال  سابقه سیاسی و فرهنگی و سرودن بیست مجموعه شعر در مخالفت با استبداد و ارتجاع و نوشتن صدها مقاله و گزارش و ترانه و سرود به دلیل انتقاد و مخالفت با تفکری که طبل رسوائی اش  به صدا در آمده است و بمدد خون و جسد  و از جمله با به دندان کشیدن اجساد بیرمق اعتصابیون میخواهد اشتباهاتش را بپوشاند  و هیچ انتقاد و ایرادی را نپذیردمشکوک به همکاری با رژیمی دانست که به دلیل   مخالفت با همین رژیم عمرش در غربت دارد تمام می شود. توجه داشته باشید که این سنخ تفکرمنحط، وسردمداران مخفی و و خارجه نشین اش، واعوان و انصارش، فاطمه – صغراهای بی فرهنگ مستبد وسرکوبگرخارجه نشین میخواهند ایران آینده را در مسیردموکراسی وکرامت انسانی هدایت بفرمایند. نخیر پدر جان ! نخیر همشیره!محترمه معظمه (با یک فتحه آخوندی روی حرف رهمشیره )آقا خامنه ای ولی فقیه نرینه غالب هست، هم میگیرد و هم میبندد و هم میکشد و هم توهین میکند و هم تهمت میزند.احتیاجی به یک ولی فقیه دیگر نرینه یا مادینه ، و تحفه های تازه ای مثل شما  نیست،و اطمینان داشته باشید این تفکرمنحط سرکوبگر بی ظرفیت، جائی در میان ملتی که سی وپنجسال زیر ضرب استبداد آخوندی بوده اند وبنظر من در محتوا رژیم پلید آخوندی را خسته کرده و به زانو در آورده اند ندارد مگر اینکه دخیل بستن به بیضه مبارک امامزاده قصر الابیض  معجزه بکند که نخواهد کرد، واین حقیر مشکوک به همکاری با آخوندها!! اضافه میکنم اگر گوسفندی را سی سال در غرب در دوردست ترین طویله به آخور بسته بودند،این برادر یا خواهر گوسفند!  بجز استفاده از لباس کریستین دیور و عطر کارتیه و لفظ قلم حرف زدن وکرشمه های شتر آسای تهوع آور مکتبی   با درک فضای نسبی اجتماعی و مردم، همنفسی با بزرگان فرهنگ این دیار از عصر رنسانس تا همین حالا، بخصوص نامدارن شعور و فرهنگ در فرانسه ، کمی معنی تحمل و پذیرش انتقاد را میفهمید، ولی متاسفانه اخوی و همشیره  سببی و مکتبی  مقام معظم ولایت ، سردمداران سی سال سرکوب وقیحانه عاطفی و فکری،همچنان در زیر بیضه های عرق کرده و عفن تفکر عهد بوقی خود جا خوش کرده اند و نمی فهمند که نمی فهمند. باشد تا پردها به کنار رود و تمام کسانی که مشکوک به همکاری با تمام رژیمهای ارتجاعی اند افشا شوند و در دادگاه عدالت جو و عدالتخواه مردم ایران و اگر نه آن، در داوری تاریخ ایران با انصاف داوری شوند. باشد تامعلوم شود مشکوک کیست؟ خائن کیست؟  تا معلوم شود خائن چنار بی ادعای سرافرازسر بر آورده در آفتاب شرف و عظمت ملت ایران و ریشه در افشانده به خاک پاک ایران و ملت بزرگ ایران  و سر خم نکرده جز در برابر گمنام ترین فرد و ناشناس ترین روستائی فقیر ی از آحاد این ملت بزرگ است، یا خائن کدو حلوائی گنده دماغ  مستبد و سراپا فردیت گندیده ای است که قل قل خوران همراه با کوتوله -کدوهای کانا و تهی مغز همراهش،  از شدت پیسی و در گدائی آزادی!تا استبدادی نوین را منادی شود،هر روز در پای جباری و جهانداری میغلتد وهر نقدی را با مارک خیانت و مشکوک بودن پاسخ میگوید که هزار سال قبل ناصر خسروبا همین زبانی که امروز زبان عمومی ملت ماست و برای همه قابل فهم فرموده است. نشنیده‌ای که زیر چناری کدو بنی

      بر رست و بردوید برو بر به روز بیست؟
      پرسید از آن چنار که «تو چند ساله‌ای؟»
      گفتا «دویست باشد و اکنون زیادتی است»
      خندید ازو کدو که «من از تو به بیست روز
      بر تر شدم بگو تو که این کاهلی ز چیست»
      او را چنار گفت که «امروز ای کدو
      با تو مرا هنوز نه هنگام داوری است
      فردا که بر من و تو وزد باد مهرگان
      آنگه شود پدید که از ما دو مرد کیست»

      پاینده ایران درود بر ملت ایران پیروز مبارزات مردم ایران در داخل و خارج کشور برای نیل به دموکراسی و آزادی و نابودی استبداد و ارتجاع جمهوری اسلامی اسماعیل وفا یغمائی

 

Published in: on 29 نوامبر 2013 at 10:06 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

خاطرات خانه زندگان (۳۱) بیا تا گندم یک خوشه باشیم

http://www.hamneshinbahar.net/article.php?text_id=107

 

در قسمت پیش به بند دو و سه زندان قصر، کتاب انقلاب (شورش) مصطفی شعاعیان، برخورد اسدالله لاجوردی با سعید سلطانپور، کفری شدن یدالله خسروشاهی سر این موضوع، مصاحبه خلیل فقیه دزفولی، دستگیری وحید افراخته و واکنش غلامرضا جلالی بعد از اینکه به کمیته مشترک رفت و وحید را دید و… اشاره نمودم. قرار شد از آن بند همراه با دانش آموزی که هم اسم خودم بود و مثل من ملی‌کشی می‌کرد به بند یک و هفت و هشت منتقل بشویم.
 
چه کسی می‌خواهد، من و تو ما نشویم…
نگهبان زندان ما را برد زیر هشت و بعد از کمی معطلی تحویل «سروان نعیمی» داد. سروان نعیمی از روی کاغذ کوچکی یک شعر خواند و سپس ما را نصیحت کرد که در بند سرمون به کار خودمون باشه و گفت این کاغذ در جیب یک زندانی پیدا شد که قرار بود مرخص بشود و نشد. مواظب باشین کار دست خودتون ندین خودتون را قاطی چیزایی که نباید بکنین، نکنین.
ببینین اینجا نوشته: چه کسی می‌خواهد، من و تو ما نشویم، خانه اش ویران باد. مردان حق زندانند یا کشته در میدان‌اند. اولاً زنان هم زندانند در ثانی کی گفته شما حق هستید و ما باطل، ثالثاً بیشتر بازداشتی ها در زندانند. کشته در میدان نیستند.
عاقل باشین سرتون را بیاندازین پایین زندونی تون را بکشین. انشالله ملی کشی شما هم تموم میشه و میرین دنبال کار و زندگی تون و بعد با خنده گفت ماییم که همیشه اینجا هستیم. نگهبان ما را با خودش برد و دم در بند گفت والله مقامات زندان حق دارند که سختگیری می‌کنند و کسی را آزاد نمی‌کنند.
وارد بند یک و هفت و هشت شدیم و بچه ها همه دورمون جمع شدند. می‌گفتند مدتهاست هیچکس به این بند نیامده و از اخبار کمیته، اوین یا بندهای دیگر قصر بی اطلاع مانده‌ایم.
 
گله از چرخ ستمگر بکنم یا نکنم؟ می‌خوای بکن، می‌خوای نکن 
کمی بعد، وکیل بند سر رسید و من و آن دوست را که با هم آمده بودیم صدا زد. سپس تخت ما را جدا جدا نشان داد و او هم نصیحت افسر نگهبان را تکرار کرد که سرتون به کار خودتون باشد و رفت. تخت کناری من یک زندانی عادی دوست داشتنی بود به اسم «جیمی» که روی تختش دراز کشیده بود و داشت آوازی را خیلی غم‌انگیز زمزمه می‌کرد. البته صداش خوب نبود.
بیا تا گندم یک خوشه باشیم
بیا تا آب یک رودخونه باشیم
معمولاً در زندان‌های سیاسی تک و توکی زندانیان عادی بودند. فروشگاه زندان را اداره می‌کردند یا کارهای دیگر. البته خبرچین هم بینشان بود. جیمی اما آدم زحمتکشی بود و این وصله‌ها بهش نمی‌چسبید.
کارش این بود که غذای زندانیان را در جند نوبت از آشپزخانه به بند بیآورد و او نفس زنان می‌رفت و می‌آمد و این کار را می‌کرد. کاسه های غذا را در سینی‌های بزرگ (مجموعه) روی سرش می‌گذاشت و می‌آورد. غذا با دیگ داده نمی‌شد که خودمان تقسیم کنیم.
سلام و علیک کردم. از پیش هم که در همین بند بودم همدیگر را می‌شناختیم. بلند شد و بعد از روبوسی و احوالپرسی نشست. می‌دونست ملی‌کشی می‌کنم ولی حرفی نزد. کمی بعد دیدم با دستهایش به لبه تخت می‌زند و به اصطلاح رنگ گرفته است.
یواش یواش ترانه موزونی را می‌خواند. دید نگاش می‌کنم گفت از «مرتضی احمدی» است. می‌شناسیش؟ نصف عمرت به فناست اگه اونا نشناسی. نمی‌شناختم. گفت بابا روحوضی می‌خونه. پس شماها چی می‌دونین؟
گفتم لطفاً بخون. دوباره رنگ گرفت و تعدادی از بچه ها هم دورمون جمع شدند. سه چهار نفر که توی باغ این ترانه بودند (و جیمی قبلاً براشون خوانده بود) سئوالهای ترانه را موزون جواب می‌دادند.
ـ گله از چرخ ستمگر بکنم یا نکنم؟
 می‌خوای بکن، می‌خوای نکن
ـ شکوه از بخت بد اختر بکنم یا نکنم؟
 می‌خوای بکن، می‌خوای نکن
ـ توی استخر محبت بپرم یا نپرم؟
 می‌خوای بپر، می‌خوای نپر
ـ دو سه ته تا پشتک و وارو بزنم، یا نزنم؟
 می‌خوای بزن، می‌خوای نزن
ـ لاستیک عشقتو پنچر بکنم یا نکنم؟
 می‌خوای بکن، می‌خوای نکن
ـ فوت قایم تو سماور بکنم، یا نکنم؟
 می‌خوای بکن، می‌خوای نکن
ـ در گاراژ دلو وا بکنم، ‌یا نکنم؟
 می‌خوای بکن، می‌خوای نکن
ـ ماشین عشقمو توش جا بکنم، یا نکنم؟
 می‌خوای بکن، می‌خوای نکن
ـ آه و فریاد به افلاک بکشم، یا نکشم؟
 می‌خوای بکش، می‌خوای نکش
ـ سینه‌ دردکشم را بدرم یا ندرم؟
 می‌خوای بدر، می‌خوای ندر
ـ این که نشد راهنمایی ببَم؟
به حق ِ حق همینه
ـ این که جواب دل دیوونه نیست.
 به حق حق همینه
ـ این که جواب جیمی نمیشه
 به حق حق همینه…همینه…همینه 
سر و کله وکیل بند پیدا شد. متفرق شدیم و رفتیم توی حیاط.
 
سرتیپ زندی پور آدرس خودش را به سیمین تاج جریری داده بود
بچه ها از اخبار آن روزها (ترور سرتیپ رضا زندی پور رئیس کمیته مشترک و دو مستشار نظامی آمریکایی و کشته شدن حس حسنان و…) پرسیدند که شما چی در این باره شنیدین؟ دانسته های من و آن دوستم که با هم اومده بودیم اضافه بر آنچه در روزنامه‌ها چاپ شده و آنها هم خوانده بودند نبود.
دوازدهم تير ماه ۱۳۵۴ در عملیاتی که هدف آن ترور «دونالد اربوتا » سفیر ایالات متحده در ایران بود، حسن حسنان مترجم سفارت آمریکا،  اشتباهاً هدف قرار گرفته بود. 
در مورد سرتیپ زندی‌پور هم روزنامه‌ها نوشته بودند خرابکاران وی را ۲۷ اسفند سال ۱۳۵۳ در خیابان فرح شمالی [سهروردی] جلوی فرزند خردسالش ترور کردند، او بعد از سپهبد جعفرقلی صدری هدایت کمیته را پیش می‌برد.
خوب است بدانیم که زندی پور محافظ نداشت و تنها یک پاسبان میانسال شهربانی به نام عطوفی راننده وی بود.
اینطور که گفته شده سرتیپ زندی پور آدرس و شماره تلفن خودش را به یک زن زندانی (سیمین تاج جریری) که دانشجو و معلم بود و آزاد می‌شد، می‌دهد که اگر با مشکلی روبرو شد با او در میان بگذارد و گویا از همین طریق ردش را برای ترور پیدا می‌کنند…(…)
بیست و پنجم مهر ۱۳۵۵ در خیابان نهم آبان تهران (منشعب از انتهای خیابان گرگان)٬ سیمین تاج جریری، درگیری با ساواک زخمی شد و در بیمارستان جان باخت. اگر اشتباه نکنم وی دختر دایی وحید افراخته بود.
بعد از انقلاب، بهمن نادری پور (تهرانی بازجوی ساواک) تصریح نمود مقام زندی پور بیشتر تشریفاتی بود و عملاً سرپرستی کمیته مشترک را رضا عطارپور (حسین زاده) و دو معاون وی محمد حسن ناصری (عضدی) و پرویز فرنژاد (دکتر جوان) به عهده داشتند
اولین اعلامیه‌ای که فاقد عبارت «به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران» بود و آیه «فضل‌الله المجاهدین علی‌القاعدین اجراً عظیماً» که در واقع آرم سازمان بود نداشت بعد از کشته شدن زندی پور منتشر شد.
 
عملیات بزرگ برای بستن دهن منتقدین
ترور دو مستشار نظامی امریکا هم ۳۱ اردیبهشت ۱۳۵۴ در تهران به وقوع پیوسته بود.
بعدها روشن شد هر دو عملیات توسط جریان تقی شهرام انجام شده و مخالفین‌شان می‌گفتند آنان با عملیات بزرگ عملاً نقد منتقدین خودشان را می‌خواستند بی اثر می‌کردند.
البته دلائل دیگری هم می‌توانست توسل به عملیات بزرگ را توضیح دهد. انجام عملیات توسط چریکها، بحث پیشتاز بودن «مجاهدین» را زیر سئوال برده و باعث تقلیل پایگاههای حمایتی و بویژه قشر دانشجو شده بود.
عملیات بزرگ ضمن اینکه سکوت یکساله را می‌شکست و تبلیغات رژیم را خنثی می‌کرد که «خرابکاران تمام شده‌اند.»
انتظار این بود که عملیات بزرگ دید شوروی و کشورهای بلوک شرق را هم نسبت به سازمان تصحیح کند. اما بالاتر از همه، تصور می‌شد عملیات بزرگ (گنده) حاکمیت مرکزیت مارکسیست شده را تثبیت می‌کند (که نکرد) و جلو انتقاد افراد مخالف و مقاوم را می‌گیرد (که نگرفت)
به ترور دو مستشار آمریکایی برگردیم. در حوالی قیطریه، یک تیم عملیاتی به فرماندهی وحید افراخته، اتومبیل حاوی دو مستشار نظامی نیروی هوایی امریکا به نام «سرهنگ شِفِر» و «سرهنگ ترنر» را محاصره می‌کنند. همزمان با کوبیده شدن سپر یک وانت بار به اتومبیل مورد نظر از عقب، اتومبیل دیگری راه را از جلو می‌بندد و سه نفر از اعضای تیم (وحید، محسن خاموشی و محمد طاهر رحیمی) پیاده می‌شوند و به راننده ایرانی مستشاران دستور می‌دهند کف اتومبیل بخوابد و سپس دو مستشار را به گلوله می‌بندند.
کیف‌های دستی دو مستشار مزبور که اسناد و مدارک بسیار با ارزشی داشت ضبط شده بود و کیف‌هایی مشابه آن که در واقع تله انفجاری بوده در ماشین گذاشته می‌شود تا ساواکیها وقتی سراغ ماشین می‌آیند بردارند و منفجر شود.
بعدها روزنامه‌های رژیم نوشتند وحید افراخته اعتراف کرده که اسناد و مدارک مزبور برای تحویل به دولت شوروی و جلب پشتیبانی آن دولت، به خارج از کشور ارسال شده‌است.
 
راستی راستی وحید سقوط کرده است؟
در بند یک و هفت و هشت آنچه را در مورد وحید افراخته از غلامرضا جلالی شنیده بودم کسی نمی‌دانست. چون کسی به آن بند مدتها نیامده بود.
یادم هست که همه از ایمان و اعتقاد راسخ وحید صحبت می‌کردند و اینکه مثل صحابی حضرت رسول می‌ماند. این را بعدا از حاج شعبانی (حسین علی شعبانی) هم، شنیدم. پیرمرد باصفایی که با او و مجاهدین رابطه داشت و خیلی هم شکنجه شده بود. حاج شعبانی بعد از تیرباران وحید بلند بلند گریست.
با «اصغر شریفی» دانشجوی دانشکده نفت آبادان که انسان صمیمی و پاکی بود دوست بودم. یکروز برایش تعریف کردم بعد از دستگیری وحید افراخته، غلامرضا جلالی را که در درگیری گلوله خورده بود از بند دو و سه به کمیته بردند. غلامرضا در بازگشت گفت وحید را دیده و گفت وی (وحید) مارکسیست شده است. اصغر یکمرتبه براق شد و گفت وحید افراخته؟ گفتم بله. گفت این غیرممکن است. گفتم اصغر جان همه چیز ممکن است. البته اصغر حق داشت. در آن شرایط هر کس دیگری هم جای او بود همین جور نظر می‌داد. یکی از بچه ها گفته بود راستی راستی وحید سقوط کرده است؟ میشه چنین چیزی؟
با مهدی غنی هم در این مورد صحبت کردم و هردو مدتی سکوت کردیم. مهدی انسان خیلی دوست داشتنی بود. با هم کتاب می‌خواندیم. متین و باسواد بود و از او می‌آموختم. همچنان از اصغر شریفی. اصغر مهندس نفت بود و بعدها در محیط کار یکی از چشمانش را از دست داد.
 
در زندان اخبار عجیب و غریب کم نبود.
سرهنگ زمانی به یکی از بچه ها گفته بود مردم شاه دوست ایران رحم به خرابکاران نمی‌کنند و اگر دستشان برسد خرابکاران را با دیلم هم شده می‌کشند.
معمولاً اینگونه اخبار اشاره به وقایع اتفاقیه داشت و همه اش خالی بندی نبود. برخی می‌گفتند اشاره سرهنگ زمانی، مربوط به مبارزین شهید «علیرضا شهاب رضوی» همسر «زهرا آقانبی قلهکی» است که گویا پس از ازدواج، بدون توضیح به خانواده با همسرش مخفی شده بود و خانوادهاش تصور می‌کرد دخترشان دزدیده شده است و به این در و آن در می‌زدند.
۲۶ خرداد سال ۵۳ عمه زهرا با دیدن «علیرضا شهاب رضوی» در خیابان داد و فریاد راه می‌اندا‌زد و ضجه‌کنان همه را به کمک می‌طلبد.
«مردم کمک کمک، به فریادم برسید، این فرد دختر ما را دزدیده…» خیلی شلوغ می‌شود و تعداد زیادی جمع می‌شوند. علیرضا که بیم دستگیری توسط ساواک را هم داشته، به محلی که چند کارگر در حال بنایی بودند پناه می‌برد و کارگران تحت تاثیر گریه‌زاری‌ های آن زن، به جان علیرضا شهاب رضوی می‌افتند و با دیلم او را می‌کشند.
زهرا آقانبی قلهکی هم ۲۹ آذر ۵۵ جان باخت….
بگذریم.
 
وحید افراخته قرار بهرام آرام را سوزاند اما…
چندی بعد از کمیته نفرات جدیدی به بند آوردند و همه جا صحبت از وحید افراخته شد. با اصغر شریفی کارگری می‌دادیم.
گفت محمد، آنچه در مورد وحید گفته بودی درست است. در بند همه صحبتها پیرامون همکاری مختارانه و آگاهانه وحید است و حتی گفته شده او زیر پای مرتضی صمدیه لباف هم نشسته تا وی را به پشیمانی و تسلیم بکشاند و…
گفتم ولی وحید درآغاز مقاومت زیادی کرده و حتی قرار بهرام آرام را سوزانده است. هر چند بعداً از این کار خودش پشیمان شده است.
از مرتضی نبوی که بعد از انقلاب وزیر پست و تلگراف شد هم در مورد نقش مخرب وحید افراخته و تاثیر منفی مصاحبه خلیل فقیه دزفولی شنیده بودم. عبدالمجید معادیخواه نیز خیلی ناراحت بود. به یکی از دوستانش چیزی به این مضمون گفته بود که گرچه مصاحبه خلیل غم‌انگیز بود اما از سوی دیگر قابل انتظار هم بود که سازمان به اینجا کشیده شود و من از اینکه می‌دیدم پیش بینی‌های خودم تاحدودی درست از آب درآمده، کمی خوشحال شدم.
روزهای بعد باز هم تازه وارد داشتیم و اخبار جدیدتر رسید. در رابطه با تظاهرات هفدهم خرداد سال ۵۴ طلبه های زیادی دستگیر شده بودند. یکی از آنان ابوالفضل شکوری بود. دوست خوب و باسوادی که با هم کتاب می‌خواندیم. یکی دیگر هم شجاعی نام داشت. طلبه دلیری که بعد از انقلاب به مجاهدین پیوست و تیرباران شد.
لطف الله میثمی، حسن صادق، علی خدایی صفت، مهدی رئیس دانا، عباس همایون‌نژاد، حسن رحیمی، حسین ابریشمچی، حسن طهماسبی، مسعود عدل، حسین ذوالفقاری، احمد افشار، ابوذر ورداسبی و خیلی های دیگر در بند ما بودند. من از آنان بسیار آموختم. حسن صادق یکپارچه انسان بود. نه تنها حسن، بقیه نیز شور آزادیخواهی و عدالت طلبی داشتند.
 
فقط مجید شریف واقفی سوزانده نشده است
صحبت از «بیانیه اعلام مواضع ایدئولوژیک» می‌شد که تقی شهرام و دوستانش مهر سال ۵۴ انتشار داده بودند. در آن بیانیه از مقاومت وحید افراخته و خیانت صمدیه لباف صحبت شده بود و اینکه مجید شریف واقفی خائن شماره یک است. آذر ۵۳ نیز مقاله‌ای به صورت نشریه داخلی با عنوان «پرچم مبارزه ایدئولوژیک را برافراشته‌تر سازیم» تهیه کرده بودند که با اشاره صریح به مارکسیست شدن اکثر اعضای سازمان، دلایل این تغییرات اشاره می‌شود.
مرکزیت سازمان در اسفند ۵۳ به دلیل مخالفت مجید شریف واقفی و مرتضی صمدیه لباف و سعید شاهسوندی و… ـ با انحراف ایدئولوژیک و چاپ مقاله پرچم که اعلام صریح تغییر ایدئولوژی در سطح سازمان بود. تصمیم به ترور آن‌ها می‌گیرد.
تغئیر عقیده و نظرگاه، حق شناخته شده هر انسانی است و مسئله اصلاً این نیست که چرا عده‌ای به مارکسیسم گرویدند. رهبری جریان جدید با برخوردهای ناصادقانه و تزریق و تحمیل نظرات خودش، تاب تحمل منتقدین را نداشت و برایشان پرونده سازی می‌کرد و پاپوش می‌دوخت. سنت سیّئه این خائن است و آن مزدور، از زمان تقی شهرام در سازمان باب شد. بگذریم…
صمدیه لباف بعد از آنکه توسط وحید افراخته اقدام به ترور وی نمود و زخمی شد و بیمارستان رفت… گیر افتاد.
جالب (یا دردناک) اینجاست که ساواک از مرتضی صمدیه لباف تا زمانی که وحید دستگیر نشده بود همه اطلاعات را نداشت و با دستگیری و تک‌نویسی های وحید بود که مجدداً زیر ضرب رفت.
بعد ها وحید افراخته اظهار داشت که صمدیه لباف می‌توانسته (در صحنه درگیری) وی را هدف بگیرد ولی این کار را نکرده و هدفش فراری دادن او بوده است.
وقتی که در ساواک از صمدیه پرسیدند تو که تیر اندازی ات در سازمان معروف است چرا وحید را نکشتی ؟ جواب داده بود : ما مثل آنها نامرد نیستیم.
بگذریم که در بیانیه تغییر مواضع که جریان تقی شهرام انتشار داد، ساواک در مورد صمدیه لباف به پرونده جدیدی رسید و او را زیر ضرب برد.
راستی چه ضرورتی داشت تقی شهرام در مورد وی که در کمیته مشترک ضدخرابکاری شکنجه می‌شد، خبری را انتشار دهد که برای ساواک نامعلوم بود؟
«صمدیه لباف به احتمال بسیار زیاد از طرف دشمن نیز به دلیل شرکت در یکی دو واقعه نظامی از جمله شرکت در واقعه اتفاقی کشته شدن مأمور ژاندارمری که به دنبال جستجوی مواد مخدر قصد بازرسی او را در مسجد هاشمی داشت محکوم به اعدام خواهد شد. (این وقایع لورفته است) » ( بیانیه تغییر مواضع…پاورقی شماره یک)

یاد حسن صادق بخیر که بارها می‌گفت:
آیا واقعاً راپورت فوق، اطلاعات سوخته بود؟! و ساواک از آن اطلاع کامل داشت؟ نه. این وقایع لو نرفته بود.
حالا فرض کنیم چنین باشد. خب، طرح این مسئله چه ربطی به اعلام مواضع ایدئولوزیک داشت؟
بچه های زندان می‌گفتند بهرام آرام پس از تغییر ایدئولوژی سازمان در ملاقاتی خصوصی آیت‌الله طالقانی را ـ که او را مورد اعتراض قرار داده بود ـ تهدید به قتل کرده است. اینکه این مسئله واقعی است یا نه اطلاع ندارم. اما آنطور که از سخنرانی آقای هاشمی رفسنجانی (تیر ماه ۱۳۵۹) در مدرسه علمیه چیذر ( در شمال شرق تهران) برمی‌آید، آیت‌الله طالقانی (و ایشان) از تغییر موضع سازمان ناراحت شده و به رابطین سازمان (بهرام آرام و…) اعلام می‌کنند که از این پس، هیچ گونه کمکی و حمایتی از جانب آنان و دوستانشان به سازمان نخواهد شد. واکنش آیت‌الله لاهوتی و…هم غیر از این نبود.
زندانیان سیاسی در آنزمان از ترور محمدجواد پورسعیدی (حلاج نسب) که در ۱۶ مهر ۵۲ واقع شده بود، بی خبر بودند. هیچکس خبر نداشت. خانواده‌اش هم فکر می‌کردند توسط ساواک کشته شده و بعد از انقلاب موضوع را با آیت‌الله طالقانی در میان گذاشتند…
گویا زمانیکه رضا رضایی در رهبری سازمان بود تصمیم به حذف وی گرفته می‌شود و چند ماه بعد از شهادت رضا توسط بهرام آرام، با همکاری وحید افراخته و سیمین صالحی انجام می‌شود. به اسم گفتگو و…وی را به خانه ای در خیابان حشمت الدوله می‌برند و در زیرزمین خانه، بهرام آرام (علی) از پشت سر به او شلیک می‌کند و بعد جسد را قطعه قطعه می‌کنند و با ماشینی که رانندگی ‌آن با سیمین صالحی بوده، به بیابان (اطراف سرخ حصار اول جاده آبعلی) می‌برند و می‌سوزانند… (متاسفانه اینها شایعه نیست.)
محمدجواد پورسعیدی (حلاج نسب) سال ۱۳۴۵ توسط محمد حنیف‌نژاد عضوگیری شده بود. وی از افرادی بود که پس از شهریور ۱۳۵۰ متواری شد. گفته می‌شود رضا رضایی بعد از فرارش از زندان به مدت دو ماه خانه سازمانی وی مخفی بود.
تا بعد از انقلاب قتل و شکنجه مرتضی هودشتیان توسط محسن فاضل (دهم آبان ۵۳) یا ترور علی میرزا جعفر علّاف معروف به پرویز توسط جمال شریف‌زاده شیرازی، همچنین کشته شدن محمد یقینی (تابستان ۵۵) از پرده برون نیافتاد. زندانیان تنها از قتل مجید شریف واقفی و ترور صمدیه لیاف خبردار شدند و بعدها گفته شد قرار بوده سعید شاهسوندی هم ترور شود.
(در صفحه ۱۵ اطلاعیه‌ای که جریان تقی شهرام مهر ماه ۱۳۵۷ منتشر کردند از ترور علی میرزا جعفر علاف و جواد سعیدی دفاع کردند و مدعی شدند که این دو قصد معرفی خود به ساواک را داشته اند. اینکه چقدر این مسئله واقعی است من اطلاع ندارم.)
 
گزارش انتقاد از خود فقیه دزفولی را هم منتشر می‌کنند
این خبر هم به زندان رسید که تقی شهرام در تحلیل رابطه خلیل فقیه دزفولی با ساواک، به جای آن که به روابط درون سازمان و نقش رهبری را اشاره کند موضوع را به ضعف های خلیل کشیده و انتشار گزارش انتقاد از خودی را که وی با اعتماد به سازمان علیه خودش نوشته، در دستور کار گذاشته تا به اطلاع عموم برسد. جو عجیبی در زندان حاکم بود. همه بنوعی گیج و سر به گریبان بودند.
کیوان صمیمی بهبهانی هم در بند ما بود. او برادر ساسان صمیمی بهبهانی بود که با وحید افراخته و دیگران تیرباران شد. پاهایش به شدت زخمی بود. خیلی شکنجه‌اش داده بودند.
بچه ها می‌گفتند پدرشان مهندس حبیب الله صمیمی بهبهانی، مصدقی است یعنی هوادار دکتر مصدق است.
کیوان به نوعی پرونده اش با پرونده وحید در ارتباط بود و شنیدم از محل سکونت او و برادرش ساسان (در یک ساختمان قدیمی در تقاطع هاشمی و کارون)، وحید افراخته خبر داشته است.
بنا به قول کیوان، او یکبار وحید را در ماشین زندان می‌بیند. (وقتی که از کمیته مشترک همه را به دادرسی ارتش برای جلسه ی پرونده خوانی می‌بردند)، وحید به او گفته بود من توسط اعلیحضرت مورد عفو واقع می‌شوم و احتمالاً ۱۵ سال می‌گیرم، تو هم احتمالاً ۳ سال محکوم می‌شوی و بعدش هم برو خوشگذرانی و این کارها را کنار بگذار.
کیوان بر خلاف وحید بازجویی خوبی داده بود و از طریق وی کسی دستگیر نشد.
 
مبارزه مسلحانه و الزامات آن کار را به ترور و شکنجه می‌کشاند
پیش از اعدام ساسان، کیوان او را دیده بود و اینطور که شنیدم ساسان به او گفته بود به نفی مبارزه مسلحانه رسیده و به ضرورت مبارزه سیاسی اعتقاد دارد. من وصیتنامه ساسان را هنوز پیدا نکرده ام اما گفته می‌شود همین موضوع را در وصیتنامه خودش هم نوشته و در دادگاه بیان کرده که ضبط هم شده است. ساسان چیزی بدین مضمون گفته بود که مبارزه مسلحانه و الزامات آن کار را به ترور و شکنجه می‌کشاند و از هردو بخش مذهبی و غیرمذهبی سازمان نمونه هایی آورده بود.
زندانیانی که در سلول های مجاور ساسان بودند گفتند که وی همیشه ورزش می‌کرد و سرود می‌خواند و از یکی از بچه‌ها که قران می‌خواند می‌خواست وقتی که نگهبان نیست برایش با صدای بلند قرآن بخواند.
جدا از ساسان صمیمی بهبهانی، بچه ها از دکتر مرتضی لبافی نژاد هم خیلی تعریف می‌کردند و اینکه اگر می‌خواسته می‌توانست زنده بماند. او در سال ۵۰ با مجاهدین آشنا می‌شود و به عضویت تیم پزشکی سازمان درمی‌آید.
 
روی اعتقاد خویش می‌ایستم و می‌میرم
دکتر لبافی‌نژاد پس از اطلاع از عملکرد جریان تقی شهرام، همکاری قبلی خودش را اشتباه توصیف کرد و ابایی نداشت از آن ابراز پشیمانی کند. با اینحال حاضر به تسلیم نشد تا تیربارانش کردند. یکی از سران ساواک گفته بود «ما از خدا مونه او زنده بماند. دکتر مملکت است. بروید با او صحبت کنید…» دکتر لبافی نژاد روی اعتقاد خود می‌ایستد و تیرباران می‌شود.
وی ۱۱ مرداد ۵۴ در تبریز بازداشت و به تهران منتقل می‌شود و با وانمود کردن اینکه در تهران قراری دارد که باید اجرا کند، به همراه مأمورین به منطقه مورد نظر رفته و تلاش می‌کند بگریزد اما حین فرار تیر می‌خورد و او را می‌گیرند. گفته می‌شود که او در وصیتنامه اش به آیه «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» اشاره کرده است.
برادر دکتر لبافی نژاد (فریبرز) موضعی متفاوت گرفت. وی اواخر آبان سال ۵۵ خودش را به ساواک اصفهان معرفی کرد  به همراه صادق کرداحمدی و همسرش زهرا نجفی٬ در مصاحبه مطبوعاتی و راديو ـ تلويزيونی٬ شرکت کرد.
چهارم بهمن ۱۳۵۴ وحید افراخته، محسن خاموشی، مرتضی صمدیه لباف، منیژه اشرف‌زاده کرمانی، ساسان صمیمی بهبهانی، محمد طاهر رحیمی، مرتضی لبافی نژاد، عبدالرضا منیری جاوید و محسن بطحایی تیرباران شدند.
 
حاج شعبانی بعد از تیرباران وحید گریست
همانطور که گفتم حاج شعبانی بعد از تیرباران وحید گریست. من کنارش بودم. گفت از همه اتفاقاتی که در کمیته روی داده و زیر سر وحید بوده خبر دارم، همه را می‌دانم و توجیه هم نمی‌کنم. لو دادن «محمد حسن ابراری» (که او را با تجریشی جهرمی در مغازه خشک‌شویی تجریشی گرفتند) زیر سر اوست. خانه حاج مهدی غیوران را او لو داده، باعث دستگیری آیت الله طالقانی و آقای لاهوتی شده… محسن بطحایی، ساسان صمیمی، برادرش کیوان، دکتر لبافی‌نژاد، منیری جاوید، حسین کرمانشاهی اصل، سیف‌الله کاظمیان…همه را بنوعی وحید به زندان کشیده است.
بیشتر از اینها هم می‌دانم امّا او واقعاً شجاع و از خود گذشته بود.
حاج شعبانی گفت اولین بار که وحید را دیدم کنار عزّت (عزّت شاهی) بود و داشت به تفنگش ورمی رفت. خونه خودم بود. به خدای احد و واحد قسم، به نظرم ابوذر غفاری و سلمان فارسی آمد. بال درآوردم. گفتم من دنبال شماها در آسمان می‌گشتم در زمین پیدا کردم. در این دوره و زمانه که هرکسی خر خودش را سوار می‌شود و هی می‌کند او در دانشگاه سال آخر بود. اطلاع دارم که از خانواده مرفهی هم بود در مشهد. مثل من ترشی فروش نبود. کم و کسری نداشت. درس و مهندسی را بوسید و کنار گذاشت و اسلحه برداشت. سر نترسی داشت. پاک بود. می‌گفت و می‌گریست.
در زندان مشهد از محمود عطایی یکی از فرماندهان عملیات فروغ جاویدان که برخلاف وحید روی اعتقادات خودش ایستاد، شنیدم که وی توسط وحید افراخته به عضویت سازمان درآمده است. البته این به خودی خود چیزی را ثابت نمی‌کند. مسعود رجوی هم توسط حسین روحانی به عضویت سازمان در آمد.
اعدام وحید او را تبرئه نکرد و جریانی که به آن وابستگی داشت، مسئول اوضاعی بود که ساواک از آن بهره می‌برد.
مأمورین ساواک نه تنها به فضاسازی و اختلاف افکنی در زندان ها پرداختند بلکه برای کل جامعه و جنبش نیز طرح و برنامه ریختند.
از یک سو سراغ شماری از مارکسیست ها می‌رفتند و به آنها می‌گفتند این مذهبی‌ها مرتجعند و با علم و تمدن مخالفند، ولی ما گرچه با افکار شما مخالفیم ولی به هرحال شاه صنایع را توسعه می‌دهد و این باعث ازدیاد کارگران می‌شود و این به نفع شماست.
از آن طرف سراغ روحانیون می‌رفتتند و به آنها می‌گفتند این مارکسیست‌ها کافرند، اگر حاکم شوند همه شماها را می‌کشند، ولی شاه شیعه است و حداقل به نماز و روزه شما کاری ندارد. حالا هم دیدید شما اینقدر زحمت کشیدید آخرش آنها آمدند مسلط شدند و شریف واقفی را هم کشتند.
 
تاریخ همچون تانکی از روی سرِ ما می‌گذرد 
کم نبودند کسانیکه بتدریج از مجاهدین کنده شدند و نواهای دیگری نواختند. نه تنها از مجاهدین کنده شدند، برخی شان از مبارزه دور شدند.
بعدها کمون و جمع بزرگ زندانیان از هم پاشید و جریان راست ارتجاعی بیش از پیش زبان باز کرد و به اسم اسلام و مسلمانی راه دیگری رفت و بعد از انقلاب و در دهه پرابتلاء شصت که از کشته پشته می‌ساختند خود را نشان داد.
به قول «آندره مالرو» در کتاب «ضد خاطرات» تاریخ همچون تانکی از روی سرِ ما می‌گذرد…
از شما دعوت می‌کنم ویدیوی ضمیمه را (در آدرس زیر) بشنوید. 
ترانه آخر ویدیو از هنرمند مردمی «مرتضی احمدی» است.
https://www.youtube.com/watch?v=JbIVl5Nwaaw
سایت همنشین بهار
http://www.hamneshinbahar.net
ایمیل
hamneshine_bahar@yahoo.com

 

 

 

 

 

 

Published in: on 29 نوامبر 2013 at 10:05 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

زنجیره انسانی برای هوای پاک و نجات کارون در اهواز

جمعی از حامیان محیط زیست با تجمع در کنار رودخانه کارون در اهواز، به کم آبی و روند خشک شدن این رودخانه و انتقال آب کارون به مناطق مرکزی ایران اعتراض کردند.

آنها همچنین ضمن اعتراض به آلودگی هوای اهواز، از مسؤولان استانی و ملی خواستند برای نجات کارون از کم آبی و رفع آلودگی هوای خوزستان اقدام کنند.

Published in: on 29 نوامبر 2013 at 3:19 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه