1:18 / 58:00 فیلم مستند سراب دولت فلسطین 2015

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 9:34 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

جهادیسم شورشی ست نسلی و نیهیلیستی

جهادیسم شورشی ست نسلی و نیهیلیستی

توجه، باز شدن در یك پنجره جدید. چاپ

اولیویه روآ،  استاد انستیتوی دانشگاهی اروپا در فلورانس، ایتالیا؛ پژوهشگر مسائل اسلامی

لوموند، ۱۴ نوامبر ۲۰۱۵
ترجمه بهروز عارفی

فرانسه در جنگ است! شاید.اما، علیه کی و بر ضد چی؟ داعش سوری ها را به فرانسه نمی فرستد  تا با ارتکاب سوءقصد مانع از بمباران آن ها شود.

 

داعش از ذخیره جوانان فرانسوی تندرو شده استفاده می کند که مستقل از رویدادها و چشم انداز خاورمیانه، پیشاپیش به صفوف مخالف پیوسته اند و در جستجوی آرمانی، برچسبی یا روایت بزرگی هستند تا امضای خونین شورش شخصی شان را بر آن بگذارند. نابودی داعش در این شورش تغییری ایجاد نخواهد کرد.
پیوستن این جوانان به داعش فرصت طلبانه است: آنان، دیروز با القاعده بودند، پریروز (۱۹۹۵)، به دستورات «گروه  اسلامی مسلح، الجزایر» گردن می نهادند، یا از بوسنی تا چچن و افغانستان به کوچ جهادی انفرادی مشغول بودند (مثل باند تبهکار روبه)(۱). و فردا، زیر عَلَم دیگری خواهند جنگید، مگر این که مرگ به هنگام عمل یا سن بالا یا سرخوردگی زیر پای شان را خالی کند، همان سرنوشتی  که اولتراچپ ها در سال های دهه ۱۹۷۰  دچارش شدند.
 نسل سوم، چهارم، یا نمیدانم چندم جهادیست ها وجود ندارد. از سال ۱۹۹۶، با پدیده ای بسیار با ثبات روبرو هستیم: رادیکالیزاسیون (تندروشدن) دو دسته از جوانان فرانسوی، یعنی «نسل دوم» مسلمانان و تازه مسلمانان دارای «اصل» فرانسوی.
لذا مسئله اصلی برای فرانسه، خلافت واقع در بیابان سوریه نیست که دیر یا زود مثل کابوسِ سراب دیرین، از هم خواهد پاشید. مسئله، شورش این جوانان است. و پرسش واقعی، آگاهی به این نکته است که این جوانان نماینده چه هستند، آیا پیشگامان جنگ آتی هستند یا بر عکس پس مانده های قار و قور تاریخ؟.

چند هزار از چند میلیون
امروز، دو قرائت بر صحنه غالب بوده و بحث های تلویزیونی یا ستون های اظهار نظر روزنامه ها را پر کرده است: لب کلام این ست: توضیح فرهنگی و توضیح جهان سومی. نخستین نظر، بر روی جنگ تکراری و عذاب آور بین تمدن ها انگشت می گذارد. یعنی شورش جوانان مسلمان بیانگر این نکته است که اسلام تا چه حد غیرقابل جذب است، دست کم تا زمانی که فراخوان به جهاد با یک رفرم الهیاتی از قرآن حذف نشود.
دومی، با اصرار مسئله ستم های پسا استعماری را پیش می کشد و هویت یابی جوانان به آرمان فلسطین، مخالفت آن ها با مداخله غرب در خاورمیانه و طرد آنان از جامعه نژادپرست و اسلام ستیز فرانسه را طرح می کند؛ خلاصه، داستان تکراری قدیمی: تا زمانی که مناقشه اسرائیل-فلسطین حل نشده، ما با شورش مواجه خواهیم بود.
اما هر دو استدلال اشکالی جدی دارند: اگر دلیل رادیکالیزاسیون (تندروشدن) ساختاری بود، چرا فقط قشر کوچک و بسیار محدودی از جمعیت موسوم به مسلمان فرانسه را دربر می گیرد؟ چند هزار از چند میلیون.
جوانان تندرو شناسائی شده اند. همه تروریست هائی که دست به عمل زده اند، در فهرست مشهور امنیتی «اS» ثبت شده بودند. من در این جا وارد مسئله پیشگیری نمی شوم. فقط بسیار ساده بگوئیم که اطلاعات وجود دارد و در دسترس است. پس بهتر است ببینیم که این ها چه کسانی اند و کوشش کنیم به جمعبندی مشخصی برسیم.

اسلامی شدن تندروی
​​
تقریبا همه جهادیست های فرانسوی به دو دسته ی بسیار مشخص تعلق دارند: آن ها یا از «نسل دوم» هستند و در فرانسه بدنیا آمده یا این که در کودکی به این کشور آمده اند، و یا فرانسوی های مسلمان شده هستند ( که با گذشت زمان بر تعدادشان افزوده می شود، اما در سال ۱۹۹۰ هم ۲۵ درصد تندروها را تشکیل می دادند)، به این معنی که در بین تندروها، تقریبا خبری از «نسل اول» نیست، (حتی  نسل اول مهاجرین جدید)  و به ویژه «نسل سوم» وجود ندارد.
زیرا دسته سوم وجود دارد و بر شمارِ آنان افزوده می شود: مهاجران مراکشی سال های دهه ۱۹۷۰، پدربزرگ هستند و در میان تروریست ها از نوه های آنان نمی بینیم. چرا تازه مسلمان شده ها که هرگز از نژادپرستی رنج نبرده اند، ناگهان می خواهند به خاطر تحقیری که بر مسلمانان وارد شده، انتقام بگیرند؟ به ویژه که مسلمان شده ها از نواحی روستائی فرانسه می آیند، مثل ماکسیم اوشار [جلاد  داعش که در مقابل دوربین سر گروگانی را برید.م] و دلیلی ندارند که با یک جماعت مسلمان هویت یابند، جماعتی که از نظر ان ها فقط «موجودیت مجازی» دارد. خلاصه، این «شورش اسلام» یا «مسلمانان» نیست، بلکه مسئله شخصی  دو دسته از جوانان است، اکثریت آن ها مهاجر تبارند ولی افراد  دارای «اصل فرانسوی» نیز در بین شان وجود دارد. این، رادیکالیزاسیون (تندرو شدن) اسلام نیست بلکه اسلامی شدن تندروی است.
چه وجه مشترکی بین «نسل دوم» و تازه مسلمان ها وجود دارد؟ ابتدا، با یک شورش نسلی روبرو هستیم: هر دو گروه از  پدر و مادر خود می بُرند، یا درست تر بگوئیم، با آن چه پدر و مادرشان از منظر فرهنگی نمایندگی می کنند، می برند. «نسل دومی» ها به هیچ رو اسلام پدر و مادرشان را قبول ندارند، آن ها هرگز سنتی را  که علیه غرب زدگی شورش می کند، نمایندگی نمی کنند. آن ها خود غرب زده شده اند. بهتر از پدر و مادرشان فرانسه حرف می زنند. همه آن ها در فرهنگ «جوانان» نسل خود سهیم بوده اند، الکل نوشیده اند، حشیش کشیده اند، در دیسکوتک ها دختربازی کرده اند. بخش قابل ملاحظه ای از آنان به زندان افتاده اند. و روزی، ناگهان به اسلام «بازگشته اند» و در این میان، اسلام سلفی را  برگزیده اند. یعنی اسلامی که مفهوم فرهنگ را رد  می کند، اسلام «میزان» که به آن ها اجازه می دهد به تنهائی خود را بسازند. زیرا آن ها نه فرهنگ پدر و مادرشان را قبول دارند و نه فرهنگ «غربی» را که نماد نفرت از خود آن ها شده است.
کلید شورش، پیش از همه، عدم انتقال دینی است که از نظر فرهنگی  جاباز کرده باشد. این مسئله نه به «نسل اول» حامل اسلام فرهنگی کشورهای منشاء که نتوانستند آن را منتقل کنند، ربطی دارد و نه به «نسل سوم» که با پدر و مادرشان به زبان فرانسه صحبت می کنند و به یمن وجود آنان، با شکل بیانی اسلام در جامعه فرانسه آشنا می شوند: حتی اگر این مسئله مناقشه برانگیز هم باشد، باز هم باید ان را گفت. دلیل این که تعداد ترک ها در جنبش های تندرو کمتر از اهالی مغرب است، بدون تردید این است که برای ترک ها پدیده انتقال صورت گرفته است. زیرا دولت ترکیه با اعزام معلم و امام جماعت انتقال را به عهده گرفت (که البته مشکل دیگری ایجاد می کند، اما از پیوستن به سلفیسم و خشونت جلوگیری کرده است).
جوانان جدا از جامعه
اما، جوانان مسلمان شده بنا بر تعریف، به مذهب «ناب» دلبستگی می یابند و در پی مصالحه فرهنگی نیستند (به نسل پیشین که به صوفی گری می گرویدند، هیچ ربطی ندارند)؛ در این جا، آن ها با قبول «اسلام گسیختگی»، جدائی نسل ها، جدائی فرهنگی و سرانجام گسیختگی سیاسی، به نسل دوم می پیوندند. سلفیسم فقط مسئله منبر و محراب همراه با سرمایه مالی عربستان سعودی نیست، بلکه محصولی است که با این جوانان جدا از جامعه سازگاری دارد.
از این رو، پدران و مادران  مسلمان فرانسویان تندرو، شورش فرزندان خود را درک نمی کنند و این مهم ترین تفاوت آن ها با جوانان فلسطینی است. این پدران و مادران، بیش از پیش، مثل والدین تازه مسلمان شده ها تلاش می کنند از تندرو شدن فرزندان شان جلوگیری کنند: آن ها به پلیس خبر می دهند، برای برگرداندن فرزندان شان به ترکیه می روند. آن ها به درستی می ترسند که فرزندان بزرگ تر  جوان تر ها را به دنبال خود بکشند. خلاصه، جهادیست ها، بدون این که نماد رادیکالیزاسیون جمعیت مسلمان باشند،  شکاف مربوط به نسل ها یعنی  خانواده را تشدید می کنند.
جهادیست ها که از خانواده هایشان بریده اند، در حاشیه جماعت مسلمان نیز قرار دارند: گذشته ی آن ها تقریبا هرگز با دیانت و اعمال مذهبی همراه نبوده بلکه قضیه برعکس است. مقاله های روزنامه نگاران به طور حیرت آوری به هم شبیه است: پس از هر سوءقصد، آن ها به کنکاش در میان اطرافیان قاتل می پردازند و همیشه با  «شگفتی» روبرو می شوند: «ما درک نمی کنیم، پسر مهربانی بود (با یک تفاوت: «بزهکار کوچکی بود»)، اهل نماز نبود، مشروب می نوشید، حشیش می کشید، دور و بر دخترها پرسه می زد… آره، درست است، از چند ماه پیش، یک دفعه به طور عجیبی تغییر کرده بود، ریش گذاشته بود، و سرِ ما را با حرف های مذهبی می برد.» در مورد دختران، به انبوه مقاله ها در مورد حسنا ایت بوالحسن، «میس جهاد سبک سر» نگاه کنید.
در این جا بیهوده است که صحبت از «تقیه»  یا کتمان پیش آید، جوان ها پس از  «تولد دوباره»، خود را پنهان نمی کنند و ایمان جدیدشان را در صفحه فیس بوک به نمایش می گذارند. آن وقت است که  قدرقدرتی خود، اراده انتقام جوئی از سرخوردگی فروخورده، مستی از قدرت جدید ناشی از اراده کشتن و فریبندگی شان از مرگ خودشان  را به نمایش می گذارند. خشونتی که آنان پیروی می کنند، خشونتی مدرن است، آن ها به سبک قاتلان کشتارهای جمعی در آمریکای لاتین یا برِویک در نروژ عمل می کنند، خونسردانه و با آرامش. در این جا، نیهیلیسم و غرور عمیقا با هم در آمیخته است.
ریشه این فردگرائی بی اختیار را باید در انزوای آن ها نسبت به جماعت های مسلمان دید. در میان آن ها، کمتر کسی به مسجد می رفت. امام های احتمالی آن ها اغلب خودخوانده هستند. رادیکالیزاسیون (تندروشدن) آنان حول قهرمانی تخیلی صورت می گیرد: هیچ کدام از آن ها نه در جامعه مدنی جذب می شوند و نه برای آن اهمیتی قائلند. اگر از برده جنسی بهره مند می شوند، یا از زنان در روی اینترنت عضوگیری می کنند تا به همسری برای شهیدان آینده درآیند، به این خاطرست که آن ها با جامعه های مسلمانی که ادعای دفاع شان را دارند، هیچ همگونی اجتماعی ندارند. آن ها ببیش  از آن که اتوپیست (خیال پرداز) باشند، نیهیلیست(پوچ گرا) اند.
بی علاقگی به الهیات
اگر برخی از آن ها از نهادهای تبلیغ (جامعه وعظ بنیادگرای اسلامی) گذشته اند، هیچکدام ارتباطی با اخوان المسلمین (اتحادیه سازمان های اسلامی فرانسه) نداشتند و هیچکدام در جنبش های سیاسی از جمله جنبش های هوادار فلسطین فعالیت نکرده اند. هیچکدام تجربه ی «فرقه ای و جماعتی» نداشته اند: مثل خدمت برای پذیرائی در افطار ماه رمضان، موعظه در مسجدها، تبلیغ خانه به خانه در خیابان ها. هیچکدام آموزش جدی مذهبی نداشته اند. هیچ کدام علاقه خاصی به الهیات ندارند ، حتی نسبت به ماهیت جهاد و داعش  بی تفاوت اند.
آن ها حول گروه کوچکی از «رفیقان» که در محل مشخصی (نظیر محله، زندان، باشگاه ورزشی) با هم آشنا شده اند، تندروتر می شوند. آن ها «خانواده» جدیدی مبنی بر اخوت می سازند. چارچوب کلی با اهمیتی وجود دارد که کسی آن را بررسی نکرده است: برادری اغلب بیولوژیکی است. مرتبا یک جفت «برادر» می بینید که دست به عمل می زنند (برادران کاواشی و عبدالسلام، عبدالحمید ابااعود که برادر کوچک ترش را «می رباید»، برادران کِلَن که دوتائی به اسلام گرویدند، البته برادران تسارنائف عاملان سوءققصد بوستن در آوریل 2013 را نباید فراموش کرد. از قرار، تندرو کردن برادر و خواهر وسیله ای بود برای یادآوری ابعاد نسلیوار این پدیده و گسیختگی با پدر و مادر.
این هسته ها امکان می دهد که بین اعضا پیوندی عاطفی بسته شود: اغلب، با خواهر افرادِ «هم رزم» ازدواج می کنند. هسته های جهادی شباهتی به هسته های جنبش های تندرو مارکسیست یا ناسیونالیست ندارند (نظیر جبهه آزادی بخش ملی الجزایر، جمهوری خواهان ایرلند یا ETA- باسک) این هسته ها که بر پایه پیوند خصوصی ساخته می شوند، سخت در مقابل نفوذ خارجی مقاومت می کنند.
لذا، تروریست ها بیان کننده رادیکالیزاسیون اهالی مسلمان نیستند، بلکه شورشی مربوط به نسل ها را بازتاب می دهند که دسته مشخصی از جوانان را دربر می گیرد.
چرا اسلام؟ مسئله برای نسل دوم روشن است: آن ها هویتی را می پذیرند که به دیده ی آنان، پدر و مادران شان خدشه دار کرده اند. نیروئی که آن ها برای گرویدن دوباره ی پدران و مادران شان (بیهوده) مصرف می کنند،  چشمگیر است، اما نشان می دهد که تا چه حد، در عالَمِ دیگری به سر می برند (همه والدین از این گفتگوها روایتی دارند). آنچه به فرانسوی های مسلمان شده مربوط می شود،  این است که آن ها اسلام را به این دلیل انتخاب می کنند، که در بازار شورش تندروانه چیز دیگری وجود ندارد. پیوستن به داعش، ایجاد ترور را با قاطعیت تضمین می کند.

****   
Le djihadisme est une révolte générationnelle et nihiliste, par Olivier Roy ; Le Monde 24/11/2015

 

توصیح مترجم:
1 –باند روبه Roubaix، وابسته به القاعده در سال 1996 ابتدا در شمال فرانسه به راهزنی مسلحانه و قتل دست می زدند . آنانن در سال های 1994 و 95 درنبردهای بوسنی در کنار مسلمانان شرکت کردند و عبدالقادر مختاری الجزایری آن ها را آموزش داد. در باگشت قصد داشتند برای تامین مالی «جهاد» به تبهکاری و بانک زنی پرداختند و در مارس 1996 از سوی پلیس شناسائی و دستگیر یا در نبرد با پلیس کشته شدند.

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 9:32 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

«با آپارتاید اسرائیل نباید رقصید!»

«با آپارتاید اسرائیل نباید رقصید!»

توجه، باز شدن در یك پنجره جدید. چاپ

Raghs-ba-apartheid.jpg[قابل توجه کسانی که برای آقای مخملباف کف زدند]

اپرای پاریس از گروه رقص اسرائیلی «باتشوا» دعوت کرده تا در «اپرا گارنی»، دراوایل ژانویه ۲۰۱۶، به اجرای برنامه بپردازد. به‌رغم اینکه این گروه در هر کشوری که برنامه اجرا کرده، آن را به عنوان یک وسیله تبلیغاتی شناخته‌اند که هدفش تبلیغ آپارتاید اسرائیلی ست و توجیه جنایاتی که در مناطق اشغالی مرتکب می‌شود.

در آمریکا، انگلستان، اسکاتلند، استرالیا، چین و غیره فعالین حقوق بشر نشان داده‌اند که گروه رقص «باتشوا» را دولت اسرائیل تامین مالی و پشتیبانی می‌کند و این گروه کاملا از نقشی که به‌عهده دارد آگاه است. حامیان مالی آن‌ها، شرکت‌های اسلحه سازی اسرائیلی «استرونیکس، ای.د.ب جهانی و همچنین ک.ک.ل (صندوق ملی یهود) هستند که هم وغم‌شان مصادره زمین‌های فلسطینی‌ها ست.
این پوستری ست که در کشورهای مختلف هنگام ورود به آن‌ها نشان داده‌اند.
مبارزين ضد اشغال و شهرک سازی‌های اسرائیل و همچنین یهودیان مخالف در داخل اسرائیل به همه کسانی که می‌کوشند بگویند «سیاست و هنر را با هم قاطی نکنیم» نشان داده‌اند که ما نه با یک رویداد هنری معمولی، بلکه با مانور استراتژیک دولت اسرائیل برای بزک چهره‌اش مواجه‌ایم.
رهبران اسرائیل از بدنامی خود در افکار عمومی جهانی آگاه هستند. آن‌ها بودجه هنگفتی برای یک کارزار جهانی تحت عنوان «براند اسرائیل» (ترویج مارک تجاری اسرائیل) اختصاص داده‌اند.
صورت حساب مخارج این هنرمندان که وزارت امور خارجه اسرائیل (زیر نظر مستقیم شخص بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل) در اختیارشان گذاشته علنی ست:
«به هنرمند اطلاع داده می‌شود که اگر بخواهد در این برنامه شرکت کند با هدف ترویج و ارتقای منافع سیاسی دولت اسرائیل است و ارائه یک چهره مثبت از این دولت. همچنین قابل درک است که ارائه دهندگان این خدمات مامور یا نماینده وزارت خارجه نیستند.»
علاوه بر این، آریی میکل، مسؤول اداره امور فرهنگی همان وزارتخانه به نیویورک تایمز می‌گوید: «بله، ما رمان نویس‌ها و دیگر نویسندگان معروف گروهای تئاتر را برای نمایشگاه‌ها سازماندهی می‌کنیم تا یک چهره جذاب‌تر از اسرائیل نشان دهیم و تصویر جنگ طلبانه تاریخی‌اش را پاک کنیم».
وزیرامور خارجه اسرائیل گروه «باتشاوا» را «بهترین سفیر فرهنگی اسرائیل» نامیده است.
روشنفکران و هنرمندان بسیاری از کشورها، از کارزار «نباید با آپارتاید اسرائیل رقصید» حمایت کرده‌اند. هر جا که این گروه رفته تظاهرات متعددی بر پا شده با این شعار که «رقص بر گور کودکان فلسطینی را خاتمه دهید».
اما یادآوری کنیم که فرهنگ خود فلسطین مورد طرد و انکار است و هنرمندان فلسطینی از رقصنده، موسیقیدان، نقاش، مجسمه‌ساز، عکاس، طراح و غیره امکانی برای عبور و مرور آزاد برای نمایش هنر خویش ندارند تا شناخته و مشهور شوند، تازه اگر زندانی یا کشته نشده باشند.
کافی ست برای نمونه به رقصنده جوان «لینا خطاب» اشاره کنیم که در سن 17 سالگی در زندان اسرائیل به سر می‌برد.
در همه اماکن نمایش عملیات انکار آپارتاید با شکست سختی روبرو شده و گروه اسرائیلی به اجبار برنامه های خود را در کشورهای مختلف کوتاه نموده است…

ترجمه برای اندیشه و پیکار

منبع: http://europalestine.com/spip.php?article11179&lang=f

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 9:30 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

فلسطین

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 9:27 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

اعدام!در رژيم خمينی!

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 9:21 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

ساعاتی پیش، فردی در یکی از ایستگاه های مترو تهران اقدام به خودکشی کرد.،صبح امروز، فردی در ایستگاه مترو تهران پارس، خود را زیر خط مترو پرتاب کرد.

ساعاتی پیش، فردی در یکی از ایستگاه های مترو تهران اقدام به خودکشی کرد.،صبح امروز، فردی در ایستگاه مترو تهران پارس، خود را زیر خط مترو پرتاب کرد. 

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 8:22 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

سالانه یک میلیون هکتار به بیابان‌های ایران اضافه می‌شود

سالانه یک میلیون هکتار به بیابان‌های ایران اضافه می‌شود

معاون آبخیزداری، امور مراتع و بیابان سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور گفت: روند تخریب منابع در طول چند سال گذشته باعث شده سالانه یک میلیون هکتار به بیابان‌های کشور اضافه شود.

به گزارش ايسنا پرویز گرشاسبی در نشست خبری با اشاره به این‌که ایران در حال حاضر 32 میلیون هکتار بیابان دارد، اظهار کرد: ضرورت مدیریت جامع حوزه آبخیزداری کشور ایجاب می‌کند که همه مسئولان دست به دست هم داده و برنامه‌ریزی بخشی را به سمت برنامه‌ریزی فرابخشی سوق دهند. البته خوشبختانه برنامه‌ریزی برای گسترش آبخیزداری را در برنامه ششم توسعه و در چهار کلان‌حوزه اجرا خواهیم کرد و این مقوله در صورت اهتمام و همبستگی وزارت نیرو و سازمان محیط زیست با سازمان منابع‌طبیعی امکان‌پذیر خواهد بود.
 
این مسئول با اشاره به بروز خشکسالی و اقدامات حفاظت منابع، احیای حوزه‌های آبخیزداری و کنترل کانون‌های گرد و غبار در کاهش اثرات سوء آن، ادامه داد: مقرر بود تا پایان برنامه پنجم توسعه هشت میلیون هکتار عملیات آبخیزداری انجام شود که متاسفانه به‌خاطر مباحث اقتصادی دولت و تحریم‌ها، فقط 3.5 میلیون هکتار از آن محقق شد. این در حالی است که بر اساس ارزیابی‌های صورت‌ گرفته، از 25 پروژه آبخیزداری و 38 ایستگاه آبخوان‌داری، هر هکتار عملیات آبخیزداری منجر به استحصال 520 مترمکعب آب، کاهش فرسایش خاک به میزان 8 تن، کاهش رسوب به میزان 5.5 تن و افزایش 120 کیلوگرم علوفه می‌شود.
 
معاون سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری تصریح کرد: امروزه دولت به این نتیجه رسیده که برنامه‌های آبخیزداری حرکت مثبتی در راستای اقتصاد مقاومتی است؛ چرا که هر مترمکعب آب تولید شده توسط پروژه‌های آبخیزداری فقط 2400 ریال هزینه دارد، در حالی که همین مقدار آب اگر توسط سدسازی وزارت نیرو تولید شود 12 هزار و 500 ریال هزینه دارد. علاوه بر این، متاسفانه ما سالانه 13 میلیارد مترمکعب آب، بیشتر از آنچه تغذیه کرده مصرف می‌کنیم. از این‌رو می‌توان گفت امنیت ملی در پروژه‌های آبخیزداری نهفته است.
 
گرشاسبی یادآور شد: خوشبختانه در برنامه ششم توسعه 14 میلیون هکتار عملیات آبخیزداری مورد هدف قرار گرفته که عمدتا در بحث استحصال آب است. همچنین 11 میلیارد مترمکعب آب تولیدی ناشی از کاهش تبخیر آب خواهیم داشت که توسط احیای مراتع و تقویت پوشش گیاهی صورت خواهد گرفت. در طرح نجات دریاچه ارومیه نیز یک میلیارد و 800 میلیون مترمکعب از محل کاهش تبخیر به دبی آب رودخانه‌ها اضافه خواهد شد.
 
معاون سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور افزود: اگر برخورد با طبیعت و مدیریت منابع آب به روند کنونی خود ادامه دهد سال به سال شاهد بیابان‌زایی بیشتری خواهیم بود. از این‌رو مدیریت منابع باید عاقلانه و دینامیک باشد. البته خوشبختانه پارسال موفق شدیم 8000 هکتار را در ارومیه بیابان‌زایی کنیم، این در حالی است که ماده 14 قاون افزایش بهره‌وری به این مسئله تاکید می‌کند که در این خصوص پای وزارت نیرو در میان نیست و وزارت جهادکشاورزی باید وارد عمل شود.
 
این مسئول همچنین با تاکید بر احیا و حراست از مراتع که بخش بی‌دفاع منابع‌ طبیعی است، گفت: امروزه 84 میلیون هکتار مرتع داریم که 56 درصد از مساحت کشور را تشکیل داده و در تعادل اقلیم و کنترل گازهای گلخانه‌ای نقش به‌سزایی ایفا می‌کند. این در حالی است که از 960 هزار خانوار وابسته به این مراتع، دام‌های 500 هزار خانوار زیر 20 هزار رأس است و حذف خانوارهای زیر 50 هزار رأس، منوط به ایجاد معیشت جایگزین از برنامه‌های سازمان است.
 
وی تاکید کرد: خوشبختانه امروزه در اجرای برنامه‌های بیابان‌زدایی یکی از کشورهای موفق آسیا به‌شمار می‌رویم و تاکنون موفق شدیم 8000 هکتار از بیابان‌های کشور را تحت پوشش این برنامه‌ها قرار دهیم. البته 7.7 هکتار از مساحت بیابان‌های کشور، به عنوان کانون بحران شناخته شده و برای اجرای برنامه‌های بیابان‌زدایی در اولویت قرار دارد، به گونه‌ای که خوشبختانه امسال هشت منطقه از خوزستان، آذربایجان غربی و شرقی و جازموریان به مساحت تقریبی 50 هزار هکتار تحت امور مقابله با پراکنش گرد و غبار قرار گرفتند

 

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 8:11 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

جرج بوش پدر ، در دهه50 سفری به ایران کرد و توسط ارتشبد نعمت الله نصیری مورد استقبال قرار گرفت. رئیس ساواک شاه، بوش را به گردش اصفهان برد

جرج بوش پدر مهمان رئیس ساواک شاه

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 7:31 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 6:59 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه  

דור שלישי של ילדים נולד לתוך הכיבוש

Published in: on 31 دسامبر 2015 at 6:09 ب.ظ.  نوشتن دیدگاه